CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1. Nazwa PRODUKTU LECZNICZEGO

Tardox DIS, 100 mg, tabletki do sporządzania zawiesiny doustnej



2. Skład jakościowy i ilościowy

Jedna tabletka zawiera 100 mg doksycykliny (Doxycyclinum) w postaci doksycykliny jednowodnej.

Substancje pomocnicze biologicznie czynne: laktoza.

Pełny skład substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. Postać farmaceutyczna

Tabletka do sporządzania zawiesiny doustnej.

Tabletki okrągłe, barwy jasnożółtej lub szarokremowej. Kreska pośrodku każdej tabletki umożliwia jej podzielenie na połowy.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania

Zakażenia górnych i dolnych dróg oddechowych (np. zapalenie migdałków podniebiennych, zapalenie gardła, zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc) wywołane przez Haemophilus influenzae, Klebsiella spp., Streptococcus pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae, Chlamydia pneumoniae.

Uwaga: w związku z powszechnie występującą opornością, tetracyklin nie należy stosować w rutynowej terapii empirycznej zakażeń dróg oddechowych.


Zakażenia dróg moczowych (np. odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej, zapalenie najądrzy i jąder) wywoływane przez wrażliwe szczepy Klebsiella spp., Enterobacter spp., Escherichia coli, Streptococcus faecalis.

Uwaga: w związku z powszechnie występującą opornością, tetracyklin nie należy stosować w rutynowej terapii empirycznej zakażeń dróg moczowych.


Choroby przenoszone drogą płciową, w tym niepowikłane zakażenie cewki moczowej, zakażenia szyjki macicy lub odbytnicy wywołane przez Chlamydia trachomatis, nierzeżączkowe zapalenie cewki moczowej wywołane przez Ureaplasma urealyticum, wrzód miękki (Haemophilus ducreyi), ziarniniak pachwinowy (Calymmatobacterium granulomatis). Doksycyklinę można stosować jako antybiotyk alternatywny w leczeniu kiły i rzeżączki, gdy nie można zastosować penicyliny.


Zakażenia skóry: ciężkie postacie trądziku pospolitego (Acne vulgaris), gdy konieczne jest doustne podawanie antybiotyku.


Zakażenia narządu wzroku, wywoływane przez wrażliwe szczepy gonokoków, gronkowców, Haemophilus influenzae; jaglica, wtrętowe zapalenie spojówek wywołane przez Chlamydia trachomatis. Wtrętowe zapalenie spojówek można leczyć samą doksycykliną lub w skojarzeniu z lekami działającymi miejscowo.


Riketsjozy: gorączka Q, gorączka gór skalistych, dur plamisty, zapalenie wsierdzia wywołane przez Coxiella spp., choroby przenoszone przez kleszcze.

Inne zakażenia: papuzica (Chlamydia psittaci), bruceloza (Brucella spp., leczenie w skojarzeniu ze streptomycyną), cholera (Vibrio comma), dżuma (Yersinia pestis), tularemia (Francisella tularensis), zakażenia o etiologii Pseudomonas pseudomallei, malaria.


Leptospiroza, zgorzel gazowa, tężec: doksycyklina stosowana jest jako lek alternatywny.


Zapobieganie malarii, biegunki podróżnej, leptospirozie.


Uwaga! Przed rozpoczęciem leczenia doksycykliną należy przeprowadzić badanie lekowrażliwości wyizolowanego drobnoustroju, wywołującego zakażenie. Leczenie może być wdrożone przed uzyskaniem wyniku lekowrażliwości drobnoustroju. Po uzyskaniu wyniku antybiogramu może być konieczna odpowiednia zmiana leku.

Przed rozpoczęciem leczenia należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania antybiotyków.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Dawka zależy od stopnia ciężkości zakażenia, wrażliwości drobnoustroju wywołującego zakażenie, stanu pacjenta, wieku i masy ciała.

Dawkowanie zwykle zalecane u dorosłych i dzieci w wieku od 12 lat


W pierwszej dobie podaje się 200 mg doksycykliny w dawce pojedynczej lub w 2 dawkach podzielonych (100 mg co 12 godzin), a następnie stosuje się dawkę podtrzymującą - 100 mg na dobę.

W ciężkich zakażeniach podaje się przez cały okres leczenia 200 mg na dobę.


Przekraczanie zalecanej dawki może zwiększać ryzyko działań niepożądanych.


Dawkowanie zalecane w niektórych zakażeniach


Trądzik pospolity

50 mg na dobę przez 6 do 12 tygodni.


Choroby przenoszone przez kleszcze

100 mg lub 200 mg (w zależności od ciężkości choroby) w dawce jednorazowej.


Malaria tropikalna oporna na chlorochinę

200 mg na dobę przez co najmniej 7 dni. Doksycyklinę należy podawać w skojarzeniu z chininą.


Choroby przenoszone drogą płciową


Niepowikłane zakażenia rzeżączkowe (z wyjątkiem zakażenia odbytu u mężczyzn)

W niepowikłanych zakażeniach cewki moczowej, wewnętrznej części szyjki macicy lub odbytnicy, wywołanych przez Chlamydia trachomatis i w nierzeżączkowym zapaleniu cewki moczowej, wywołanym przez Ureaplasma urealyticum stosuje się 100 mg dwa razy na dobę (co 12 godzin) przez co najmniej 7 dni.


Ostre zapalenie jąder i najądrzy wywołane przez Chlamydia trachomatis lub Neisseria gonorrhoeae

100 mg dwa razy na dobę (co 12 godzin) przez co najmniej 10 dni.

Wyniki leczenia zakażeń rzeżączkowych należy potwierdzić wykonując kontrolny posiew 3 do 4 dni po zakończeniu leczenia.


Kiła pierwotna i wtórna

U pacjentów uczulonych na penicylinę (z wyjątkiem kobiet w ciąży) stosuje się 200 mg do 300 mg na dobę w dawkach podzielonych przez 2 tygodnie, jako alternatywę leczenia penicyliną.

Dawkowanie w zapobieganiu zakażeniom


Malaria

U dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat stosuje się 100 mg na dobę. Profilaktykę należy rozpocząć 1 do 2 dni przed planowaną podróżą w rejony zagrożone malarią. Doksycyklinę należy podawać przez cały okres pobytu w zagrożonym rejonie oraz jeszcze przez 4 tygodnie po zakończeniu pobytu w zagrożonych malarią rejonach. Należy zapoznać się z aktualnymi wytycznymi, dotyczącymi zapobieganiu malarii w danym rejonie geograficznym.


Biegunka podróżnych

U dorosłych stosuje się 200 mg pierwszego dnia podróży (w dawce jednorazowej lub po 100 mg dwa razy na dobę co 12 godzin), a następnie 100 mg na dobę podczas pobytu w danym miejscu, nie dłużej niż przez 21 dni.


Leptospiroza

200 mg w dawce jednorazowej podawanej co tydzień w czasie pobytu w rejonie występowania leptospiroz (nie dłużej niż przez 21 dni) oraz jednorazowo 200 mg po zakończeniu podróży.

Dawkowanie u dzieci w wieku do 12 lat

Stosowanie leku u dzieci w wieku poniżej 12 lat jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3, 4.4).

Dawkowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Zmiana dawkowania nie jest konieczna.


Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek i (lub) wątroby

U pacjentów z niewydolnością nerek zmiana dawkowania nie jest konieczna. U pacjentów z niewydolnością wątroby należy zachować ostrożność. U pacjentów tych, zwłaszcza podczas długotrwałego leczenia, podawania dużych dawek lub równoczesnego stosowania innych leków działających hepatotoksycznie, zaleca się regularne badanie czynności wątroby. Patrz punkt 4.4.

Czas leczenia

W większości zakażeń doksycyklinę należy podawać jeszcze przez 24 do 48 godzin po ustąpieniu objawów.

W zakażeniach wywołanych przez ß-hemolizujące paciorkowce grupy A lek należy podawać przez co najmniej 10 dni, aby zapobiec wystąpieniu powikłań (np. gorączki reumatycznej czy zapalenia kłębuszków nerkowych).


Sposób podawania

Tabletki produktu Tardox Dis można dzielić na pół - widoczne wgłębienie pośrodku każdej tabletki umożliwia jej podzielenie na połowy.

Tabletkę doksycykliny można wrzucić do wody i wypić powstałą zawiesinę lub połknąć w całości i popić szklanką wody.

W celu zapobieżenia ewentualnym podrażnieniom gardła lub jelit produkt należy przyjmować w pozycji siedzącej lub stojącej, co najmniej 30 minut przed snem (istotne jest, by bezpośrednio po przyjęciu tabletki pacjent nie był w pozycji leżącej).

Pacjentom, u których pojawiają się uporczywe działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego, można zalecić przyjmowanie leku podczas posiłku. Jednoczesne przyjmowanie doksycykliny z posiłkiem zmniejsza występowanie działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego i nie wpływa w zasadniczym stopniu na jej wchłanianie.

Sposób przygotowania zawiesiny - patrz punkt 6.6.


4.3 Przeciwwskazania


U osób z nadwrażliwością na doksycyklinę lub inne tetracykliny, lub jakikolwiek składnik produktu (patrz punkt 6.1).

U niemowląt i dzieci w wieku do 12 lat.

U kobiet w ciąży (zwłaszcza w II i III trymestrze) i u kobiet karmiących piersią (patrz punkt 4.6).


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Doksycyklina tworzy stałe związki kompleksowe z wapniem we wszystkich tkankach kościotwórczych. Stosowanie jej w okresie rozwoju zębów (ostatni trymestr ciąży, okres okołoporodowy, dzieci w wieku do 12 lat) może spowodować przebarwienie i uszkodzenie zębów.


Ostrożnie stosować u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub otrzymujących inne leki hepatotoksyczne. U tych pacjentów podczas leczenia zaleca się regularne badanie czynności wątroby oraz oznaczanie składników morfotycznych krwi. W uzasadnionych przypadkach należy oznaczać stężenie doksycykliny we krwi.


U pacjentów z prawidłową czynnością nerek doksycyklina wydalana jest przez nerki w około 40% w ciągu 72 godzin, zaś u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml/min) w tym samy czasie wydalane jest tylko 1 do 5% leku. Jednak badania kliniczne wykazały, że mimo tych różnic okres półtrwania doksycykliny w surowicy u pacjentów z prawidłową czynnością i ciężką niewydolnością nerek nie różni się w istotny sposób. Hemodializa nie zmienia okresu półtrwania doksycykliny. Przeciwanaboliczne działanie tetracyklin może spowodować zwiększenie stężenia mocznika we krwi. Jednak jak dotąd u pacjentów z niewydolnością nerek leczonych doksycykliną nie wykazano jej przeciwanabolicznego działania.


Tetracykliny, w tym doksycyklina, mogą wywoływać nadwrażliwość na światło. Podczas kuracji pacjent powinien unikać nasłoneczniania lub sztucznego promieniowania UV (np. solarium) ze względu na możliwość wystąpienia fotodermatoz. Pacjentów należy ostrzec przed możliwością wystąpienia takich reakcji, a jeśli pojawią się pierwsze objawy rumienia skóry, lek należy natychmiast odstawić.


Podczas stosowania doksycykliny może nastąpić nadmierny rozwój niewrażliwych drobnoustrojów, np. Candida. Jeśli wystąpi zakażenie niewrażliwymi drobnoustrojami, doksycyklinę należy odstawić i rozpocząć właściwe leczenie.


Jeśli wystąpi ciężka, uporczywa biegunka, należy wziąć pod uwagę możliwość rzekomobłoniastego zapalenia okrężnicy (w większości przypadków wywołanego przez Clostridium difficile). Należy wówczas przerwać stosowanie doksycykliny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Podawanie leków hamujących perystaltykę jest przeciwwskazane. Należy pamiętać, że dolegliwość ta może pojawić się w ciągu 2 miesięcy po zakończeniu podawania antybiotyku.


W chorobach, w których podejrzewa się równoczesne zakażenie kiłą, przed rozpoczęciem leczenia należy wykonać odpowiednie badania diagnostyczne (w tym badanie mikroskopowe w ciemnym polu widzenia), a badania serologiczne krwi (WR) należy powtarzać co miesiąc przez co najmniej 4 miesiące.


U pacjentów z ogólnoustrojowym toczniem rumieniowatym lub porfirią doksycyklina może nasilać objawy choroby.


Z uwagi na możliwość słabego działania hamującego tetracyklin na układ nerwowo-mięśniowy, podczas leczenia doksycykliną należy zachować ostrożność u pacjentów z miastenią.


Donoszono o przypadkach wypukłego ciemiączka u niemowląt oraz łagodnego nadciśnienia śródczaszkowego u dzieci i dorosłych po przyjęciu dawek terapeutycznych. Objawy te ustępowały bardzo szybko po odstawieniu leku.


Przypadki zapalenia i owrzodzenia przełyku obserwowano u pacjentów leczonych tetracyklinami (w tym również doksycykliną) w postaci kapsułek lub tabletek. Większość z tych pacjentów przyjmowała lek tuż przed położeniem się do łóżka lub popijała go zbyt małą ilością płynu.


Ze względu na zawartość laktozy - około 95,5 mg - lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Produkty zobojętniające sok żołądkowy, zawierające wielowartościowe jony glinu, wapnia, magnezu, jak również produkty zawierające jony żelaza, cynku lub bizmutu mogą zmniejszać wchłanianie doksycykliny. W związku z tym powyższe produkty żywnościowe lub lecznicze należy przyjmować w odstępie 2-3 godzin od zastosowania doksycykliny.


Chinapryl może zmniejszać wchłanianie doksycykliny ze względu na dużą zawartość magnezu w tabletkach.


Leki indukujące enzymy mikrosomalne, jak ryfampicyna, barbiturany, karbamazepina, difenylhydantoina, prymidon, fenytoina, przyspieszają metabolizm doksycykliny, w wyniku czego może skrócić się jej biologiczny okres półtrwania i osłabić działanie terapeutyczne. U pacjentów przyjmujących powyższe leki należy rozważyć ewentualne zwiększenie dobowej dawki doksycykliny.


Alkohol może skrócić okres półtrwania doksycykliny.


Doksycyklina może zwiększać stężenia cyklosporyny w osoczu, co nasila jej działanie toksyczne. Jeśli leki te stosuje się jednocześnie, należy kontrolować ich stężenie we krwi.


Produkty lecznicze o działaniu bakteriostatycznym, w tym doksycyklina, mogą mieć wpływ na działanie bakteriobójcze penicyliny i antybiotyków beta-laktamowych. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania doksycykliny i antybiotyków beta-laktamowych.


Jednoczesne zastosowanie tetracyklin i metoksyfluranu może prowadzić do toksycznego działania na nerki ze skutkiem śmiertelnym.


Wykazano, iż doksycyklina zmniejsza aktywność protrombiny w osoczu, wzmacniając tym samym działanie leków przeciwzakrzepowych pochodnych dikumarolu, warfaryny. Jeśli leki te stosuje się jednocześnie, należy kontrolować parametry krzepnięcia, w tym INR (ang. International Normalized Ratio), a w razie konieczności ograniczyć dawki leków przeciwzakrzepowych. Należy pamiętać o podwyższonym ryzyku krwawienia.


Tetracykliny stosowane równocześnie z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi w kilku wypadkach spowodowały krwawienie międzymiesiączkowe lub zajście w ciążę. Należy poinformować pacjentkę o stosowaniu dodatkowych, niehormonalnych metod antykoncepcji podczas leczenia doksycykliną.


Podczas stosowania doksycykliny mogą wystąpić fałszywie zawyżone wyniki testów fluorescencyjnych oznaczających stężenie katecholamin w moczu.


4.6 Ciąża i laktacja

Patrz punkt 4.3.

Ciąża

Badania na zwierzętach dowodzą, iż tetracykliny przenikają przez barierę łożyska i odkładają się w tkankach płodu. Stwierdzono również, że doksycyklina, w porównaniu z innymi tetracyklinami, wykazuje mniejsze powinowactwo do tkanek młodych, szybko rosnących, ale nie wyklucza się jej toksycznego wpływu na rozwijający się płód. Ponadto doksycyklina przyjmowana w okresie ciąży, zwłaszcza w drugim i trzecim trymestrze, może spowodować przebarwienie zębów i niedorozwój szkliwa u dziecka.


Karmienie piersią

Doksycyklina przenika do mleka matki. Jeśli konieczne jest leczenie doksycykliną, należy przerwać karmienie piersią ze względu na możliwość wywoływania u niemowląt trwałych reakcji nadwrażliwości na światło lub działań niepożądanych związanych z rozwojem kości i zębów.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie badano wpływu doksycykliny na zdolność prowadzenia pojazdów, jednak brak dowodów świadczących, że doksycyklina może tę zdolność zaburzać.


4.8 Działania niepożądane


Poniżej przedstawiono działania niepożądane obserwowane u pacjentów otrzymujących tetracykliny, w tym doksycyklinę.


- Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: tak jak w przypadku wszystkich antybiotyków, nadmierny wzrost drobnoustrojów niewrażliwych na lek może spowodować grzybicę, zapalenie języka, gronkowcowe zapalenie jelita cienkiego i okrężnicy, rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego (wywołane przez Clostridium difficile) oraz zmiany zapalne (wywołane grzybami) w okolicy odbytu. W przypadku produktów z grupy tetracyklin obserwowano zapalenie błony śluzowej jamy ustnej oraz zapalenie pochwy.


- Zaburzenia krwi i układu chłonnego: niedokrwistość hemolityczna, trombocytopenia, neutropenia, porfiria, eozynofilia.


- Zaburzenia ogólne: reakcje nadwrażliwości, w tym wstrząs anafilaktyczny, anafilaksja, reakcja anafilaktoidalna, plamica anafilaktoidalna, niedociśnienie, zapalenie osierdzia, obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy, duszność, objawy choroby posurowiczej, obrzęk obwodowy, tachykardia, pokrzywka.


- Zaburzenia endokrynologiczne: podczas długotrwałego podawania tetracykliny obserwowano brązowo-czarne przebarwienia tarczycy, bez wpływu na jej działanie.


- Zaburzenia układu nerwowego: ból głowy; uwypuklenie ciemiączka u niemowląt oraz łagodne nadciśnienie śródczaszkowe u dzieci i dorosłych otrzymujących pełne dawki terapeutyczne tetracyklin. Objawami nadciśnienia śródczaszkowego są między innymi zaburzeniami widzenia (niewyraźne widzenie, mroczki, podwójne widzenie). Opisano również całkowitą utratę wzroku.


- Zaburzenia ucha i błędnika: szumy uszne.


- Zaburzenia żołądka i jelit: bóle brzucha, brak łaknienia, nudności, wymioty, biegunka, niestrawność, rzadko trudności w przełykaniu, zapalenie i owrzodzenie przełyku. Objawy te są zwykle lekkie i nie ma konieczności przerwania leczenia. Zdecydowana większość tych działań niepożądanych występowała podczas leczenia doksycykliną podawaną w postaci hyklanu w kapsułkach (patrz punkt 4.4).


- Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: rzadko obserwowano przemijające, niewielkie podwyższenie aktywności aminotransferaz wątrobowych; zaburzenia czynności wątroby, zapalenie wątroby, żółtaczka, zapalenie trzustki.


- Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypki, w tym wysypka grudkowo-plamkowa i rumieniowata, złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka, nadwrażliwość skóry na światło (patrz punkt 4.4), oddzielanie się paznokcia od łożyska pod wpływem promieni UV.


- Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: u pacjentów przyjmujących tetracykliny przez długi czas mogą wystąpić bóle stawów, bóle mięśni; przebarwienia zębów, niedorozwój szkliwa.


- Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zwiększenie stężenia mocznika we krwi (patrz punkt 4.4).


4.9 Przedawkowanie

Ostre przedawkowanie tetracyklin zdarza się bardzo rzadko. Objawami przedawkowania doksycykliny są: gorączka, zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy, niekiedy może dojść do zapaści.

Jeśli wystąpią powyższe objawy, lek należy natychmiast odstawić i przystąpić do działań zmierzających do jak najszybszego usunięcia z organizmu niewchłoniętej jeszcze substancji leczniczej bądź zmniejszenia jej wchłaniania z przewodu pokarmowego (np. sprowokowanie wymiotów, płukanie żołądka u pacjentów z zachowaną przytomnością). Należy również podać leki zobojętniające sok żołądkowy lub sole wapnia i magnezu w celu wytworzenia niewchłanialnych kompleksów chylatowych z doksycykliną. W razie konieczności należy wdrożyć leczenie objawowe i monitorować podstawowe czynności życiowe (tętno, oddech).

Dializa nie zmniejsza okresu półtrwania w surowicy i dlatego nie przynosi korzyści w leczeniu przedawkowania.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwbakteryjne do stosowania ogólnego, tetracykliny

Kod ATC: J 01 AA 02

Doksycyklina jest antybiotykiem należącym do grupy tetracyklin. Wykazuje szerokie spektrum działania na bakterie Gram-ujemne, Gram-dodatnie; działa również na niektóre inne drobnoustroje.

Bakteriostatyczny mechanizm działania leku polega na zahamowaniu syntezy białka na poziomie rybosomu.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Tetracykliny szybko wchłaniają się z przewodu pokarmowego. Z białkami osocza wiążą się w różnym stopniu. Tetracykliny są zagęszczane przez wątrobę i osiągają duże stężenia w żółci. Wydalane są z moczem i kałem w dużych stężeniach, w postaci biologicznie czynnej.


Doksycyklina praktycznie całkowicie wchłania się po podaniu doustnym. Badania kliniczne wykazały, że spożywanie posiłków lub produktów mlecznych nie zaburza w istotny sposób wchłaniania doksycykliny, w przeciwieństwie do niektórych innych tetracyklin. W badaniach prowadzonych u dorosłych, zdrowych ochotników wykazano, że po doustnym podaniu 200 mg doksycykliny maksymalne stężenie w surowicy występuje po 2 godzinach i wynosi około 2,6 μg/ml, a następnie się zmniejsza do 1,45 μg/ml po 24 godzinach.

Doksycyklina dobrze rozpuszcza się w tłuszczach. Wykazuje małe powinowactwo do wapnia. Jest bardzo stabilna w prawidłowej ludzkiej surowicy. Nie ulega degradacji do epianhydrotetracykliny.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Długoterminowe badania na zwierzętach dotyczące karcinogennego działania doksycykliny nie zostały przeprowadzone.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych

Celuloza mikrokrystaliczna (typ 102), sacharyna sodowa, krzemionka koloidalna bezwodna, powidon, krospowidon, laktoza, stearynian magnezu.

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

6.3 Okres ważności

2 lata.


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC. Chronić od wilgoci i światła.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Tabletki pakowane są po 10 sztuk w blistry z folii PCV/PCVD i folii aluminiowej lub folii trójwarstwowej OPA/AL/PCV i folii aluminiowej.

Blister wraz z ulotką pakowany jest w tekturowe pudełko.


6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego do stosowania


Sposób przygotowania zawiesiny

Tabletkę wrzucić do szklanki z przegotowaną, chłodną wodą (co najmniej pól szklanki wody), dokładnie wymieszać i wypić.


Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.


7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Tarchomińskie Zakłady Farmaceutyczne „Polfa” Spółka Akcyjna

ul. A. Fleminga 2

03-176 Warszawa


8. NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 17402



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-10-15



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-10-15













































New rej 25’07’08 ‘’’’10062010 / 2092010