CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Pantoprazole Bluefish; 20 mg, tabletki dojelitowe



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda tabletka dojelitowa zawiera 20 mg pantoprazolu (co odpowiada 22,55 mg pantoprazolu sodowego półtorawodnego).


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka dojelitowa


Owalna, wklęsła, gładka tabletka koloru żółtego, o rozmiarze 8 mm x 5,5 mm.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania



4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Sposób podawania

Tabletek dojelitowych produktu Pantoprazole Bluefish nie należy żuć ani rozgryzać, należy je przyjmować godzinę przed posiłkiem, połykając w całości i popijając wodą.


Leczenie łagodnej postaci choroby refluksowej i związanych z nią objawów (jak zgaga, zarzucanie treści żołądkowej, ból podczas przełykania)

Zalecana dawka to 20 mg pantoprazolu raz na dobę (1 tabletka dojelitowa produktu Pantoprazole Bluefish o mocy 20 mg). Ustąpienie objawów uzyskuje się przeważnie w ciągu 2-4 tygodni,

a czterotygodniowe stosowanie leku zwykle wystarcza do wyleczenia zapalenia przełyku związanego z refluksem. Jeżeli nie jest to wystarczające, wyleczenie uzyskuje się na ogół w ciągu kolejnych 4 tygodni. Po ustąpieniu objawów, nawrotom choroby można zapobiegać, stosując 20 mg pantoprazolu raz na dobę w razie potrzeby („na żądanie”). Ponowne podawanie produktu w sposób ciągły można rozważyć w przypadku, gdy nie udaje się uzyskać zadowalającej kontroli objawów za pomocą leczenia „na żądanie".


Długotrwałe leczenie i zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku

W długotrwałym leczeniu zalecane jest stosowanie 20 mg pantoprazolu raz na dobę (1 tabletka dojelitowa produktu Pantoprazole Bluefish o mocy 20 mg), jako dawki podtrzymującej. W razie wystąpienia nawrotu choroby, dawkę tę można zwiększyć do 40 mg pantoprazolu raz na dobę.

W takich przypadkach dostępny jest Pantoprazole Bluefish o mocy 40 mg. Po wyleczeniu nawrotu, dawkę można ponownie zmniejszyć do 20 mg pantoprazolu raz na dobę.

Zapobieganie owrzodzeniom żołądka i dwunastnicy wywołanym przez nieselektywne niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) u pacjentów z grupy zwiększonego ryzyka, u których konieczne jest długotrwałe leczenie NLPZ

Zalecana dawka to 20 mg pantoprazolu raz na dobę (1 tabletka dojelitowa produktu Pantoprazole Bluefish o mocy 20 mg).


Pacjenci w podeszłym wieku i pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Nie należy stosować dawki dobowej większej niż 40 mg pantoprazolu u tych pacjentów.


Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Nie należy przekraczać dawki dobowej 20 mg pantoprazolu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.4). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby leczonych pantoprazolem należy regularnie monitorować aktywność enzymów wątrobowych.

W przypadku zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie pantoprazolem.


Dzieci

Brak danych dotyczących stosowania pantoprazolu u dzieci. Z tego względu produktu nie należy stosować u dzieci.


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na pantoprazol i (lub) którąkolwiek substancję pomocniczą.


Pantoprazolu, podobnie jak i innych inhibitorów pompy protonowej, nie należy stosować jednocześnie z atazanawirem (patrz punkt 4.5).


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, podczas leczenia pantoprazolem,

a zwłaszcza w przypadku długotrwałego stosowania produktu, należy regularnie kontrolować aktywność enzymów wątrobowych. W razie zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy przerwać leczenie pantoprazolem (patrz punkt 4.2).


Stosowanie produktu Pantoprazole Bluefish w celu zapobiegania nawrotom owrzodzeń przewodu pokarmowego u pacjentów leczonych nieselektywnymi niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ) należy ograniczyć do tych pacjentów, którzy wymagają ciągłego leczenia za pomocą NLPZ

i należą do grupy zwiększonego ryzyka rozwoju powikłań ze strony przewodu pokarmowego. Ocena zagrożenia zwiększonym ryzykiem powinna być przeprowadzana w oparciu o indywidualne czynniki ryzyka, takie jak: zaawansowany wiek (powyżej 65 lat), występowanie w wywiadzie owrzodzeń żołądka lub dwunastnicy albo krwawienia z górnego odcinka przewodu pokarmowego.


Zmniejszona kwasowość soku żołądkowego niezależnie od przyczyny – w tym wynikająca ze stosowania inhibitorów pompy protonowej – zwiększa liczbę bakterii normalnie zasiedlających układ pokarmowy. Stosowanie leków zmniejszających kwasowość w żołądku może nieznacznie zwiększać ryzyko infekcji układu pokarmowego takimi patogenami jak Salmonella i Campylobacter.


Podobnie jak w przypadku wszystkich innych leków hamujących wydzielanie kwasu solnego, pantoprazol może zmniejszać wchłanianie witaminy B12 (cyjanokobalaminy) na skutek zmniejszenia kwaśności soku żołądkowego lub bezkwaśności. Należy to uwzględnić w trakcie długotrwałego leczenia pantoprazolem pacjentów z niedoborem witaminy B12 lub obciążonych czynnikami ryzyka zaburzonego jej wchłaniania.


W leczeniu długoterminowym, zwłaszcza, jeśli trwa ono dłużej niż rok, pacjenci powinni być poddani regularnym badaniom lekarskim.


Przed podjęciem leczenia należy wykluczyć nowotwór złośliwy przełyku lub żołądka, ponieważ stosowanie pantoprazolu może złagodzić objawy choroby nowotworowej i opóźnić jej rozpoznanie. Pacjentów, którzy nie reagują na leczenie po 4 tygodniach, należy poddać dodatkowym badaniom.


Brak doświadczeń dotyczących stosowania pantoprazolu u dzieci.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Pantoprazole Bluefish może zmniejszać lub zwiększać wchłanianie produktów leczniczych, których biodostępność jest zależna od pH (np. ketokonazol, itrakonazol, atazanawir).


Wykazano, że równoczesne podawanie zdrowym ochotnikom 300 mg atazanawiru lub 100 mg rytonawiru z omeprazolem (w dawce 40 mg raz na dobę) lub 400 mg atazanawiru z lanzoprazolem

(w pojedynczej dawce 60 mg) powoduje istotne zmniejszenie biodostępności atazanawiru. Wchłanianie atazanawiru z przewodu pokarmowego jest zależne od pH. Dlatego też inhibitorów pompy protonowej, włączając pantoprazol, nie należy podawać jednocześnie z atazanawirem (patrz punkt 4.3).


Pantoprazol jest metabolizowany w wątrobie przy udziale cytochromu P-450. Nie można wykluczyć interakcji pantoprazolu z innymi produktami czy substancjami, które są metabolizowane przy udziale tego samego układu enzymatycznego. Jednakże, nie stwierdzono żadnych klinicznie istotnych interakcji z wieloma lekami, takimi jak karbamazepina, kofeina, diazepam, diklofenak, digoksyna, etanol, glibenklamid, metoprolol, naproksen, nifedypina, fenytoina, piroksykam, teofilina czy doustne środki antykoncepcyjne.


Na podstawie przeprowadzonych badań farmakokinetycznych nie stwierdzono występowania interakcji pomiędzy pantoprazolem, a fenprokumonem lub warfaryną, jednakże po wprowadzeniu produktu na rynek w pojedynczych przypadkach podczas ich równoczesnego stosowania zaobserwowano zmiany wartości INR (International normalized ratio, międzynarodowy współczynnik znormalizowany). Dlatego też, u pacjentów leczonych lekami przeciwzakrzepowymi pochodnymi kumaryny zaleca się kontrolę czasu protrombinowego (INR) po rozpoczęciu, zakończeniu lub podczas nieregularnego stosowania pantoprazolu.


Nie stwierdzono też żadnych interakcji pantoprazolu z jednocześnie stosowanymi środkami zobojętniającymi.


4.6 Ciąża i laktacja


Dane kliniczne dotyczące stosowania produktu u kobiet w ciąży są ograniczone. W badaniach na zwierzętach dotyczących wpływu na reprodukcję stwierdzono nieznaczne działanie uszkadzające płód po podaniu produktu w dawkach większych niż 5 mg/kg mc.


Brak danych na temat przenikania pantoprazolu do mleka kobiet karmiących piersią.

Produkt może być stosowany w ciąży i w okresie karmienia piersią jedynie w przypadkach, gdy

w opinii lekarza korzyść dla matki przewyższa potencjale ryzyko dla płodu lub dziecka.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Nie jest znany wpływ pantoprazolu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Mogą wystąpić działania niepożądane, takie jak zawroty głowy i zaburzenia widzenia (patrz punkt 4.8). W razie wystąpienia tych stanów zdolność reakcji może być zmniejszona.






4.8 Działania niepożądane


Częstość występowania

Często

(≥1/100 do <1/10)

Niezbyt często

(≥1/1000 do <1/100)

Rzadko

(≥1/10 000 do <1/1000)

Bardzo rzadko

(<1/10 000, w tym pojedyncze przypadki)

Klasyfikacja układów i narządów





Badania diagnostyczne




Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (aminotransferaz, γ-glutamylotransferazy); zwiększone stężenie triglicerydów; podwyższenie temperatury ciała

Zaburzenia krwi i układu chłonnego




Leukopenia;

małopłytkowość


Zaburzenia układu nerwowego

Bóle głowy

Zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego;

zaburzenia widzenia (niewyraźne

widzenie)



Zaburzenia żołądka i

jelit

Ból w nadbrzuszu,

biegunka,

zaparcia,

wzdęcia

Nudności,

wymioty

Suchość w jamie

ustnej


Zaburzenia nerek i dróg moczowych





Śródmiąższowe zapalenie nerek




Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej


Reakcje alergiczne, takie jak świąd i wysypka skórna


Pokrzywka; obrzęk naczynioruchowy;

ciężkie reakcje skórne takie jak zespół Stevensa – Johnsona,

Rumień wielopostaciowy,

zespół Lyella;

nadwrażliwość na światło

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej



Bóle stawów

Bóle mięśni

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania




Obrzęki obwodowe ustępujące po zakończeniu leczenia

Zaburzenia układu immunologicznego




reakcje anafilaktyczne,

w tym wstrząs anafilaktyczny



Zaburzenia wątroby i

dróg żółciowych




Ciężkie uszkodzenia komórek wątroby prowadzące do żółtaczki bez niewydolności lub z niewydolnością wątroby

Zaburzenia

psychiczne



Depresja, omamy, zaburzenia orientacji, stan splątania, szczególnie u osób predysponowa-nych, jak również nasilenie tych objawów w razie ich wcześniejszego występowania



4.9 Przedawkowanie


Objawy przedawkowania u ludzi nie są znane. Dawki do 240 mg podawane dożylnie przez ponad

2 minuty były dobrze tolerowane.


Z uwagi na duży stopień wiązania z białkami osocza, pantoprazol nie łatwo ulega dializie.


W razie przedawkowania z klinicznymi objawami zatrucia należy zastosować ogólne zasady postępowania w zatruciach.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: Inhibitory pompy protonowej

Kod ATC: A02BC02


Pantoprazol jest podstawionym benzoimidazolem, który hamuje wydzielanie kwasu solnego

w żołądku poprzez specyficzny wpływ na pompy protonowe w komórkach okładzinowych.


Pantoprazol ulega przekształceniu do postaci czynnej w kwaśnym środowisku, w świetle kanalików komórek okładzinowych, gdzie hamuje aktywność enzymu H+/K+-ATP-azy, czyli końcowy etap wytwarzania kwasu solnego w żołądku. Stopień hamowania jest zależny od dawki i dotyczy zarówno podstawowego, jak i stymulowanego wydzielania kwasu solnego. U większości pacjentów objawy ustępują w ciągu 2 tygodni. Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów pompy protonowej

i inhibitorów receptora H2, leczenie pantoprazolem powoduje zmniejszenie kwaśności treści żołądkowej oraz wtórne zwiększenie wydzielania gastryny, w stopniu proporcjonalnym do zmniejszenia kwaśności. Zwiększenie wydzielania gastryny jest odwracalne. Ponieważ pantoprazol wiąże się z enzymem poza poziomem receptora komórkowego, może on wpływać na wydzielanie kwasu solnego niezależnie od stymulacji przez inne substancje (acetylocholinę, histaminę, gastrynę). Efekt jest taki sam, niezależnie od tego, czy produkt jest podawany doustnie, czy dożylnie. Stężenie gastryny na czczo ulega zwiększeniu pod wpływem pantoprazolu. W czasie krótkotrwałego stosowania w większości przypadków stężenie to nie przekracza górnej granicy normy. Podczas długotrwałego leczenia, stężenie gastryny w większości przypadków ulega podwojeniu, jednak nadmierne zwiększenie stężenia gastryny występuje tylko w sporadycznych przypadkach. W wyniku tego, w rzadkich przypadkach długotrwałego leczenia obserwowano łagodne do umiarkowanego zwiększenie liczby specyficznych komórek wydzielania wewnętrznego (ECL) w żołądku (rozrost prosty do gruczolakowatego). Jednak, zgodnie z dotychczas przeprowadzonymi badaniami, powstawanie zmian przedrakowiakowych (rozrost atypowy) czy rakowiaków żołądka, jakie stwierdzono w badaniach na zwierzętach (patrz punkt 5.3), nie wystepowało u ludzi, u których leczenie pantoprazolem trwało 1 rok.


Zgodnie z wynikami badań przeprowadzonych na zwierzętach, w razie długotrwałego leczenia pantoprazolem przekraczającego okres 1 roku, nie można całkowicie wykluczyć wpływu leku na parametry określające czynność gruczołu tarczowego i aktywności enzymów wątrobowych.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Ogólna farmakokinetyka

Pantoprazol wchłania się szybko i osiąga maksymalne stężenie w osoczu nawet po podaniu pojedynczej doustnej dawki. Maksymalne stężenie w surowicy krwi występuje przeciętnie po 2,0-2,5 godzinach od podania produktu i osiąga wartości około 1,0-1,5 ug/ml. Wartości te nie ulegają zmianie po wielokrotnym podaniu. Objętość dystrybucji wynosi około 0,15 l/kg, a klirens około 0,1 l/h/kg.


Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi około 1 godziny. Odnotowano kilka przypadków, w których stwierdzono opóźnienie eliminacji. W związku z tym, że pantoprazol specyficznie wiąże się z pompą protonową w komórkach okładzinowych, okres półtrwania w fazie eliminacji nie koreluje z dłuższym okresem działania (zahamowanie wydzielania kwasu).


Nie ma różnic w farmakokinetyce produktu po pojedynczym i wielokrotnym podaniu dawki.

W zakresie dawek od 10 do 80 mg kinetyka osoczowa pantoprazolu ma przebieg liniowy zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym.


Pantoprazol wiąże się z białkami surowicy w około 98%. Substancja jest metabolizowana prawie wyłącznie w wątrobie. Metabolity pantoprazolu są wydalane przede wszystkim przez nerki w moczu (około 80%), reszta wydalana jest z kałem. Głównym metabolitem zarówno w surowicy, jak i w moczu jest demetylopantoprazol, który jest sprzęgany z siarczanem. Okres półtrwania głównego metabolitu (około 1,5 godziny) nie różni się znacznie od okresu półtrwania pantoprazolu.


Biodostępność

Pantoprazol po podaniu doustnym wchłania się całkowicie. Biodostępność całkowita pantoprazolu

w postaci tabletki wynosi około 77%. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu nie ma wpływu na wartość AUC, maksymalne stężenie w surowicy i tym samym na dostępność biologiczną. Jednoczesne przyjmowanie pokarmu może jedynie wpłynąć na opóźnienie działania leku.


Grupy szczególnego ryzyka

Nie ma konieczności zmniejszania dawki pantoprazolu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (w tym u pacjentów dializowanych). Tak jak u zdrowych osób, okres półtrwania pantoprazolu jest krótki. Tylko niewielkie ilości pantoprazolu są usuwane podczas dializy.


Chociaż okres półtrwania głównego metabolitu jest umiarkowanie wydłużony (2-3 godziny), wydalanie jest nadal sprawne i nie dochodzi do kumulacji leku. Jednakże, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, nie należy przekraczać dawki dobowej 40 mg pantoprazolu.  


U pacjentów z marskością wątroby (klasa A i B według Child-Pugh) okres półtrwania zwiększa się od 3 do 6 godzin, a wartość AUC zwiększa się 3 do 5-krotnie, mimo to, maksymalne stężenie w surowicy zwiększa się tylko nieznacznie, 1,3-krotnie w porównaniu ze zdrowymi osobami.


Niewielkie zwiększenie wartości AUC oraz stężenia maksymalnego Cmax u ochotników w wieku podeszłym w porównaniu z ochotnikami w młodszym wieku także nie jest klinicznie istotne.


Dzieci

Po podaniu pojedynczej doustnej dawki 20 mg pantoprazolu dzieciom w wieku od 5 do16 lat wartości AUC i Cmax odpowiadają zakresowi wartości występujących u dorosłych pacjentów. Po podaniu pojedynczej dożylnej dawki od 0,8 do 1,6 mg/kg mc. dzieciom w wieku od 2 do 16 lat nie stwierdzono wyraźnego związku klirensu pantoprazolu z wiekiem i masą ciała. Wartości AUC i objętość dystrybucji były zgodne z wartościami występującymi u dorosłych pacjentów.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań dotyczących bezpieczeństwa farmakologicznego, toksyczności po wielokrotnym podaniu oraz genotoksyczności, nie wskazują na istotne ryzyko dla ludzi.


W badaniach rakotwórczości przeprowadzonych na szczurach przez okres dwóch lat (co odpowiada długości życia szczurów), stwierdzono występowanie nowotworów neuroendokrynnych. Ponadto,

u szczurów obserwowano występowanie brodawczaków komórek nabłonka płaskiego

w przedżołądku. Mechanizm działania podstawionych benzimidazoli prowadzący do powstawania rakowiaków żołądka został dokładnie zbadany i pozwala on stwierdzić, że jest to reakcja wtórna do znacznie zwiększonych stężeń gastryny w surowicy krwi, występujących u szczurów podczas długotrwałego leczenia dużymi dawkami pantoprazolu.


W dwuletnich badaniach obserwowano zwiększoną ilość przypadków guzów wątroby u szczurów

(w jednym badaniu u jednego osobnika) i samic myszy, co było tłumaczone zjawiskiem zależnym od dużej szybkości metabolizmu pantoprazolu w wątrobie.


W jednym badaniu podawano szczurom duże dawki pantoprazolu (200 mg/kg mc.) przez dwa lata; obserwowano niewielkie zwiększenie częstości występowania zmian nowotworowych w tarczycy. Występowanie tych nowotworów jest związane ze zmianami rozkładu tyroksyny w wątrobie szczurów, wywołanymi przez pantoprazol. Ponieważ dawki lecznicze u ludzi są małe, nie oczekuje się żadnych działań niepożądanych ze strony gruczołu tarczowego.


Z badań dotyczących działania mutagennego, testów transformacji komórkowej i badań wiązania DNA wynika, że pantoprazol nie wykazuje działania genotoksycznego.


Badania nie wykazały wpływu na płodność i działania teratogennego leku. Badania u szczurów dotyczące przenikania leku przez barierę łożyskową wykazały zwiększone przenikanie leku do krążenia płodowego w zaawansowanej ciąży. W wyniku tego stężenie pantoprazolu u płodu jest zwiększone krótko przed porodem.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Disodu fosforan bezwodny

Mannitol

Celuloza mikrokrystaliczna

Kroskarmeloza sodowa

Magnezu stearynian

Hypromeloza

Trietylu cytrynian

Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)

Kwasu metakrylowego i etylu akrylanu kopolimer (1:1)

Żelaza tlenek żółty (E172)


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


Blister: 18 miesięcy

Butelka HDPE: 2 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Blister: Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C.

Butelka HDPE: Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Blistry Aluminium/Aluminium. Wielkość opakowań: 14, 15, 28, 30, 56, 60, 98, 100 tabletek dojelitowych.


Butelka z HDPE zamknięta polipropylenową zakrętką zabezpieczającą butelkę przed dostępem dzieci, zawierającą środek pochłaniający wilgoć. Wielkość opakowań: 14, 15, 28, 30, 56, 60, 98, 100 tabletek dojelitowych.


Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Brak szczególnych wymagań.


Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z

lokalnymi przepisami.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Bluefish Pharmaceuticals AB, Torsgatan 11, 111 23 Stockholm, Szwecja.



8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pozwolenie MZ nr: 17030



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-06-22




10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEG 2010-06-22


8