CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



  1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Ranitidine Accord, 150 mg, tabletki musujące


  1. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda tabletka musująca zawiera 168 mg ranitydyny chlorowodorku, co odpowiada 150 mg ranitydyny.



Substancje pomocnicze:

sód (23 mmol lub 533 mg)

żółcień pomarańczowa (E110)


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka musująca.


Tabletki jasnopomarańczowe, okrągłe, płaskie, ze skośnymi brzegami, bez oznaczeń po obu stronach, o słabym zapachu mięty.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


- choroba wrzodowa dwunastnicy

- łagodna postać choroby wrzodowej żołądka

- długotrwałe leczenie choroby wrzodowej dwunastnicy

- refluksowe zapalenie przełyku

- zespół Zollingera - Ellisona


    1. Dawkowanie i sposób podawania


Tabletkę musującą należy rozpuścić w szklance wody. Nie wolno łamać tabletek musujących. Należy odczekać, aż tabletka musująca całkowicie rozpuści się, po czym niezwłocznie wypić tak przygotowany płyn.


DOROŚLI (W TYM OSOBY W PODESZŁYM WIEKU) I (LUB) MŁODZIEŻ (W WIEKU 12 LAT I POWYŻEJ)

U osób dorosłych (w tym osób w podeszłym wieku) i młodzieży (w wieku 12 lat i powyżej)
z prawidłową czynnością nerek zaleca się następujące dawkowanie:


Choroba wrzodowa dwunastnicy i łagodna postać choroby wrzodowej żołądka:

dwie tabletki musujące zawierające po 150 mg ranitydyny (= 300 mg ranitydyny) po posiłku wieczornym lub przed snem. Alternatywnie, jedna tabletka musująca zawierająca 150 mg ranitydyny dwa razy na dobę, rano i wieczorem.

Leczenie powinno trwać 4 tygodnie. U pacjentów, u których owrzodzenie nie wygoiło się całkowicie po 4 tygodniach leczenia, leczenie z zastosowaniem tej samej dawki należy kontynuować przez następne 4 tygodnie.


DŁUGOTRWAŁE LECZENIE CHOROBY WRZODOWEJ DWUNASTNICY

U pacjentów dobrze reagujących na krótkotrwałe leczenie, zwłaszcza, jeśli stwierdzono u nich nawracającą chorobę wrzodową w wywiadzie, w razie konieczności można kontynuować leczenie stosując jedną tabletkę musującą zawierającą 150 mg ranitydyny przed snem.
U pacjentów należy przeprowadzać regularne badania endoskopowe.


REFLUKSOWE ZAPALENIE PRZEŁYKU

U pacjentów z refluksowym zapaleniem przełyku stosuje się dwie tabletki musujące zawierające po 150 mg ranitydyny (= 300 mg ranitydyny) po posiłku wieczornym lub przed snem. Alternatywnie, jedna tabletka musująca zawierająca 150 mg ranitydyny dwa razy na dobę, przez okres do 8 tygodni, jeśli to konieczne.


U pacjentów z bardzo wysokim wydzielaniem soku żołądkowego, np. z zespołem Zollingera i Ellisona, dawka początkowa to jedna tabletka musująca zawierająca 150 mg ranitydyny trzy razy na dobę (= 450 mg ranitydyny na dobę). W razie konieczności dawkę można zwiększyć do 4-6 tabletek musujących zawierających po 150 mg ranitydyny na dobę (= 600-900 mg ranitydyny na dobę).


Jeśli okaże się to klinicznie konieczne, można podawać pacjentom duże dawki (1200 mg na dobę). Pacjentom podawano dawki do 6 g na dobę. Dawki leku można podawać niezależnie od posiłków.



Dzieci (w wieku od 3 do 11 lat)

Ranitydynę można stosować u dzieci tylko w przypadku zdecydowanej konieczności i wyłącznie podczas leczenia krótkotrwałego. Zalecana dawka stosowana w leczeniu choroby wrzodowej żołądka i (lub) dwunastnicy i refluksowego zapalenia przełyku to 2 - 4 mg ranitydyny mg/kg mc., dwa razy na dobę, do uzyskania dawki maksymalnej 300 mg ranitydyny na dobę w dwóch dawkach podzielonych.


Dawkowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

W zależności od wartości klirensu kreatyniny (ml/min) lub stężenia kreatyniny w surowicy (mg/100 ml), zaleca się stosowanie następującego schematu dawkowania:


Klirens kreatyniny

(ml/min)

Stężenie kreatyniny w surowicy (ok.)*

(mg/100 ml)

Dawka dobowa (doustnie)

powyżej 30

poniżej 2,6

300 mg ranitydyny

do 30

powyżej 2,6

150 mg ranitydyny


* Wartości klirensu kreatyniny są jedynie wartościami referencyjnymi, które nie są rzeczywistym odzwierciedleniem stopnia zaburzenia czynności nerek u wszystkich pacjentów ze zmniejszoną czynnością nerek. Szczególnie dotyczy to pacjentów w podeszłym wieku, u których ocena czynności nerek na podstawie stężenia kreatyniny w surowicy może nie być wystarczająca.


Klirens kreatyniny na podstawie oznaczonego stężenia kreatyniny w surowicy, wieku (lata)
i masy ciała (kg) można obliczyć według następującego wzoru: u kobiet, wyniki należy pomnożyć przez współczynnik 0,85.

Klirens kreatyniny (ml/min) = (140 - wiek) x masa ciała

72 x stężenie kreatyniny w surowicy


Ranitydyna ulega dializie. Hemodializa zmniejsza stężenie ranitydyny we krwi. Dlatego, pacjenton dializowanym należy podać ranitydynę w powyższej dawce po zakończeniu dializy.


    1. Przeciwwskazania


Tabletki musujące Ranitidine Accord są przeciwwskazane u pacjentów ze stwierdzoną nadwrażliwością na substancję czynną (chlorowodorek ranitydyny) lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Przed rozpoczęciem leczenia u pacjentów z owrzodzeniem żołądka należy wykluczyć jego nowotworowy charakter przez zastosowanie odpowiednich procedur diagnostycznych (takich jak endoskopia i biopsja), ponieważ leczenie ranitydyną może maskować objawy związane z rakiem żołądka.


Pacjentów z owrzodzeniem trawiennym należy przebadać na obecność zakażenia bakterią
H. pylori. Jeśli badanie potwierdzi zakażenie, należy podjąć odpowiednie leczenie.


Zaleca się regularne kontrolowanie pacjentów jednocześnie leczonych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi i ranitydyną. Dotyczy to szczególnie pacjentów w podeszłym wieku oraz pacjentów z owrzodzeniami trawiennymi w wywiadzie.


Wytyczne postępowania w praktyce klinicznej zalecają, by pacjenci otrzymujący długotrwałe leczenie podtrzymujące byli poddawani regularnym kontrolom lekarskim.


Podczas jednoczesnego stosowania ranitydyny i teofiliny, należy monitorować stężenie teofiliny w osoczu, a w razie konieczności dostosować dawkę teofiliny.


U pacjentów z zaburzeniem czynności nerek konieczna jest modyfikacja dawki (patrz punkt 4.2).


Jeśli wystąpi stan splątania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub u pacjentów
w podeszłym wieku, leczenie należy natychmiast przerwać
.


Należy zachować ostrożność u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby, ponieważ ranitydyna jest metabolizowana w wątrobie.


W dużym badaniu epidemiologicznym wykazano zwiększone ryzyko rozwoju pozaszpitalnego zapalenia płuc u osób aktualnie przyjmujących leki z grupy antagonistów receptora H2,
w porównaniu z osobami, które przerwały leczenie. W takich okolicznościach ryzyko względne (RR) zwiększa się o 1,63 (1,07 - 2,48 przy przedziale ufności CI 95%). To zwiększone ryzyko obserwowano głównie u pacjentów z chorobą płuc, cukrzycą, niewydolnością serca i u pacjentów z zaburzeniami odporności.


Istnieją nieliczne doniesienia sugerujące, że chlorowodorek ranitydyny może wywołać napady ostrej przerywanej porfirii. W związku z tym pacjentów z ostrą przerywaną porfirią w wywiadzie nie należy leczyć ranitydyną.


Każda tabletka zawiera 23 mmol (lub 533 mg) sodu. Należy to wziąć pod uwagę w przypadku pacjentów stosujących dietę z kontrolowaną zawartością sodu.


    1. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego podawania ranitydyny z atazanawirem, ponieważ stężenie atazanawiru w osoczu może być zmniejszone.

Podczas równoczesnego stosowania leków zobojętniających treść żołądkową lub sukralfatu może zmniejszyć się wchłanianie ranitydyny z odcinka żołądkowo-jelitowego przewodu pokarmowego. Dlatego ranitydynę należy przyjmować około 2 godziny przed przyjęciem tych środków.


Jeśli podczas leczenia ranitydyną rozważa się stosowanie leku Erlotinib, należy go stosować naprzemiennie z ranitydyną, tj. lek Erlotinib musi być przyjmowany co najmniej 2 godziny przed ranitydyną lub 10 godzin po jej przyjęciu.


Po długotrwałym podawaniu z ranitydyną, istnieje możliwość zmniejszenia wchłaniania cyjanokobalaminy, prowadzącego do niedoboru witaminy B12.


W badaniach klinicznych nie wykazano, aby ranitydyna zaburzała metabolizm teofiliny i (lub) wpływała na zwiększenie stężenia teofiliny w osoczu. Niemniej jednak istnieją pojedyncze doniesienia o występowaniu u pacjentów podwyższonego stężenia teofiliny w osoczu i objawów przedawkowania teofiliny podczas jednoczesnego stosowania ranitydyny i teofiliny. Dlatego podczas jednoczesnego stosowania ranitydyny i teofiliny, należy monitorować stężenie teofiliny w osoczu, a w razie konieczności dostosować dawkę teofiliny.


Dostępność biologiczna niektórych leków może być zmieniona. Może to prowadzić do zwiększenia wchłaniania (np. triazolamu, midazolamu, glipizydu) lub zmniejszenia wchłaniania leków, których wchłanianie zależy od pH (np. ketokonazolu, itrakonazolu, posakonazolu
i atazanawiru). Należy uwzględnić zmianę wchłaniania tych substancji.


Ranitydyna może nasilać działanie alkoholu i zwiększać jego stężenie w osoczu.


Ranitydyna w zalecanych, standardowych dawkach, nie hamuje aktywności układu enzymatycznego oksygenazy związanej z wątrobowym cytochromem P-450. W związku z tym, ranitydyna stosowana w zwykłych dawkach terapeutycznych nie nasila działania leków unieczynnianych przez ten enzym takich jak diazepam, lidokaina, fenytoina, propranolol, teofilina i warfaryna. Brak danych, wskazujących na istnienie interakcji między ranitydyną
a amoksycyliną lub metronidazolem.


    1. Ciąża i laktacja


CIĄŻA

Doświadczenie uzyskane podczas stosowania ranitydyny u kobiet w ciąży (>1000) nie wskazuje na zwiększone ryzyko wad wrodzonych lub jakichkolwiek innych działań niepożądanych na ciążę lub nienarodzone dziecko. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na rozrodczość. Ranitydyna przenika przez barierę łożyska. Ranitydynę można stosować w czasie ciąży tylko w przypadku zdecydowanej konieczności.


LAKTACJA

Ze względu na to, że ranitydyna jest wydzielana w dużych ilościach do mleka matki i nie wiadomo czy ma ona wpływ na karmione dziecko, nie zaleca się stosowania leku podczas karmienia piersią.


    1. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Ranitydyna nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.


    1. Działania niepożądane


Zastosowano następujące kryteria częstości występowania:

Bardzo często ( 1/10),

Często ( 1/100 i < 1/10),

Niezbyt często: ( 1/1000 i < 1/100)

Rzadko: ( 1/10 000, < 1/1000)

Bardzo rzadko: (< 1/10 000)


Zaburzenia żołądka i jelit

Niezbyt często: biegunka, zaparcie, nudności, utrata apetytu i ból brzucha.

Objawy te zwykle ulegały złagodzeniu w trakcie kontynuacji leczenia.

Bardzo rzadko: ostre zapalenie trzustki.


Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Rzadko: bóle stawów i mięśni.


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Obserwowano przemijające zmiany w wynikach prób wątrobowych (zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych), które były odwracalne w trakcie kontynuacji leczenia ranitydyną lub po jego zakończeniu.

Rzadko: zapalenie wątroby z lub bez żółtaczki.

Zmiany te były zwykle odwracalne po zaprzestaniu leczenia.


Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Rzadko: zwiększenie stężenia kreatyniny w osoczu.

Zwiększenie to było zwykle niewielkie i zazwyczaj stężenie kreatyniny w osoczu powracało
do normy w trakcie kontynuacji leczenia ranitydyną.

Bardzo rzadko: ostre śródmiąższowe zapalenie nerek.


Zaburzenia serca

Bardzo rzadko: arytmie np. tachykardia, bradykardia i blok przedsionkowo-komorowy.


Zaburzenia naczyniowe

Bardzo rzadko: zapalenie naczyń krwionośnych.


Zaburzenia układu nerwowego

Niezbyt często: złe samopoczucie, zawroty głowy, zmęczenie.

Rzadko: ciężkie bóle głowy.

Bardzo rzadko: przemijające ruchy mimowolne.

Opisywano przypadki występowania zaburzeń układu nerwowego, głównie u pacjentów starszych lub ciężko chorych, które ustępowały po przerwaniu leczenia ranitydyną.


Zaburzenia psychiczne

Rzadko: przemijające splątanie umysłowe, pobudzenie, omamy.

Bardzo rzadko: depresja.

Przypadki te opisywano głównie u pacjentów ciężko chorych, a także u pacjentów w podeszłym wieku.


Zaburzenia oka

Bardzo rzadko: przemijające niewyraźne widzenie (prawdopodobnie w wyniku zaburzenia akomodacji oka).


Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Bardzo rzadko: ginekomastia i zaburzenia sprawności seksualnej (utrata libido, przemijająca impotencja). Do tej pory nie ustalono związku przyczynowego między stosowaniem ranitydyny
a tymi zaburzeniami.


Zaburzenia krwi i układu chłonnego

(leukopenia, małopłytkowość). Zmiany te były zwykle odwracalne.


Bardzo rzadko: agranulocytoza lub pancytopenia, czasami z hipoplazją lub aplazją szpiku.


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często: wysypka skórna.

Rzadko: rumień wielopostaciowy, świąd.

Bardzo rzadko: utrata włosów (łysienie).


Zaburzenia układu immunologicznego

Reakcje nadwrażliwości (np. eozynofilia, pokrzywka, gorączka, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy, skurcz krtani, skurcz oskrzeli, ból w klatce piersiowej, wstrząs anafilaktyczny). Reakcje te sporadycznie występowały po podaniu pojedynczej dawki.


Bezpieczeństwo stosowania ranitydyny oceniano u dzieci w wieku od 0 do 16 lat z chorobą spowodowaną nadmierną kwaśnością treści żołądkowej, z profilem bezpieczeństwa działań niepożądanych podobnym do występującego u dorosłych. Dostępne są ograniczone dane dotyczące długoterminowego bezpieczeństwa, w szczególności odnośnie wzrostu i rozwoju.


    1. Przedawkowanie


Ranitydyna wykazuje specyficzne właściwości działania i w związku z tym nie przewiduje się występowania żadnych szczególnych powikłań po przedawkowaniu leku. Lekarze powinni zwrócić uwagę na zawartość sodu (patrz punkt 4.4). W przypadku przedawkowania należy zastosować odpowiednie leczenie objawowe i wspomagające.


W razie konieczności, lek można usunąć z osocza w wyniku hemodializy.


  1. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


    1. Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści receptora H2


Kod ATC: A02BA02.


Ranitydyna jest kompetencyjnym antagonistą receptorów histaminowych H2. Hamuje ona podstawowe, jak również stymulowane np. histaminą, pentagastryną i pokarmem wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Ranitydyna zmniejsza kwaśność soku żołądkowego, a w mniejszym stopniu zawartość pepsyny i objętość soku żołądkowego.


W dwóch badaniach z zastosowaniem terapeutycznych dawek ranitydyny wynoszących 150 mg dwa razy na dobę, wydzielanie kwasu żołądkowego było zmniejszone odpowiednio średnio
o 63% i 69% w ciągu 24 godzin, przy czym redukcja wydzielania nocnego wynosiła odpowiednio 73% i 90%. W dwóch badaniach z zastosowaniem dawek zalecanych w profilaktyce nawrotów (150 mg na noc), ranitydyna powodowała średnie zmniejszenie wydzielania kwasu żołądkowego o 42% i 69% w ciągu 24 godzin.


Wydzielanie kwasu żołądkowego było zmniejszone średnio o 50 do 60% w ciągu 24 godzin po podaniu terapeutycznych dawek ranitydyny wynoszących 300 mg na noc, podczas gdy nocne wydzielanie kwasu żołądkowego było zmniejszone średnio o około 90%.


    1. Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

Ranitydyna po podaniu doustnym szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, a maksymalne stężenie we krwi występuje w czasie średnio 1,25 – 3 godzin. Średnia dostępność biologiczna ranitydyny w tabletkach wynosi około 50%, ale jest ona w dużym stopniu zróżnicowana międzyosobniczo Jedno badanie wykazało różnicę w granicach między 28 – 76 %.


Dystrybucja

Stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 15%. Pozorna objętość dystrybucji u dorosłych wynosi 1,2-1,8 l/kg, a u dzieci 2,5 l/kg.


Po podaniu doustnym 150 mg ranitydyny w tabletkach, osiągnięto maksymalne stężenie
w osoczu wynoszące około 400 ng/ml, przy czym zróżnicowanie międzyosobnicze było duże. Po dwunastu godzinach, średnie stężenie w osoczu wciąż wynosiło około 40 ng/ml. Po podaniu 300 mg ranitydyny, osiągnięto maksymalne stężenie w osoczu około 700–800 ng/ml.

Stężenie w osoczu wymagane do zahamowania wydzielania kwasu żołądkowego o 50%
u dorosłych wynosiło średnio 73-165 ng/ml w kilku badaniach.

Stopień przenikania ranitydyny do płynu mózgowo-rdzeniowego jest bardzo niewielki.


Biotransformacja

Ranitydyna metabolizowana jest w wątrobie do N-tlenku ranitydyny, N-demetyloranitydyny,
S-tlenku ranitydyny i analogu kwasu furanowego.


Eliminacja

Całkowity klirens wynosi około 570-710 ml/min u dorosłych. U dzieci i młodzieży wartość całkowitego klirensu wynosiła prawie 800 ml/min/1,73 m2, z dużym zróżnicowaniem międzyosobniczym.

Po podaniu doustnym, ranitydyna jest wydalana w ciągu 24 godzin przez nerki w około 30%
w postaci niezmienionej, do 6% jako N-tlenek, zaś w niewielkim stopniu w postaci demetylowanej, S-tlenku i analogu kwasu furanowego. U pacjentów ze zdrowymi nerkami, wydzielanie przez nerki dokonuje się głównie przez wydzielanie kanalikowe z klirensem nerkowym wynoszącym około 490-520 ml/min. Dodatkowo, ranitydyna jest wydzielana z żółcią.


Szczególne grupy pacjentów

Po podaniu doustnym, średni okres półtrwania u pacjentów ze zdrowymi nerkami wynosi 2,3-3 godziny. U pacjentów z niewydolnością nerek okres półtrwania jest wydłużony dwu- lub trzykrotnie.


    1. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, potencjalnego działania rakotwórczego i toksycznego wpływu na rozmnażanie, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka.


6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych



Sodu diwodorocytrynian

Sodu wodorowęglan (E 500)

Powidon 30

Symetykon

Żółcień pomarańczowa (E 110)

Glicyna

Aromat Powdarmone peppermint Premium

Sodu benzoesan

Sacharyna sodowa (E 954)


Skład jakościowy aromatu Powdarmone peppermint Premium


Substancje zapachowe

Naturalne substancje zapachowe

Substancje zapachowe identyczne z naturalnymi

Maltodekstryna kukurydziana

Guma arabska (E 414)


    1. Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


    1. Okres ważności


2 lata


Produkt należy zużyć w ciągu miesiąca od daty pierwszego otwarcia.


    1. Specjalne środki ostrożności dotyczące przechowywania


Przechowywać w temperaturze poniżej 30°C. Przechowywać pojemnik szczelnie zamknięty
w celu ochrony przed wilgocią i światłem.


    1. Rodzaj i zawartość opakowania


Tuby polipropylenowe, zamknięte polietylenowym wieczkiem ze środkiem pochłaniającym wilgoć i z zabezpieczeniem gwarancyjnym. Każda tuba zawiera 20 tabletek i wraz z ulotką znajdują się w pudełku zawierającym 60 (3 x 20) tabletek.


    1. Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Nie dotyczy


7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Accord Healthcare Limited

Sage House,

319, Pinner Road,

North Harrow,

Middlesex, HA1 4HF,

Wielka Brytania


  1. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

17146




  1. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/ DATA JEGO PRZEDŁUŻENIA

2010-08-10



  1. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2010-08-10