CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



  1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Velaxin, 37.5 mg, tabletki



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

1 tabletka zawiera 37,5 mg wenlafaksyny (Venlafaxinum) w postaci 42,42 mg wenlafaksyny chlorowodorku


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletki


Velaxin, 37.5 mg, tabletki

Białe lub białawe, okrągłe, płaskie, bezwonne lub prawie bezwonne tabletki ze ściętym brzegiem i wytłoczonym symbolem „E 741” na jednej stronie.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Epizody dużej depresji


Zalecana początkowa dawka wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu wynosi 75 mg/dobę w 2

lub 3 dawkach podzielonych przyjmowanych razem z pożywieniem. W przypadku pacjentów

niereagujących na początkową dawkę 75 mg/dobę, korzystne może być zwiększenie dawki produktu

do dawki maksymalnej, tj. 375 mg/dobę. Dawkę należy zwiększać stopniowo w odstępach około 2

tygodni lub dłuższych. W przypadkach uzasadnionych klinicznie wynikających z ciężkości objawów,

zwiększanie dawki może odbywać się w krótszych odstępach, ale nie krótszych niż 4 dni.


Ze względu na ryzyko wystąpienia objawów niepożądanych zależnych od wielkości dawki,

zwiększanie dawki należy przeprowadzać tylko po dokonaniu oceny klinicznej (patrz punkt 4.4).

Należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę.


Leczenie powinno trwać wystarczająco długo, zazwyczaj kilka miesięcy lub dłużej. Należy regularnie

dokonywać oceny leczenia, podchodząc indywidualnie do każdego pacjenta. Długoterminowa terapia

może być również odpowiednia w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji. W większości

przypadków dawka zalecana w zapobieganiu nawrotom epizodów dużej depresji jest taka sama, jak

dawka stosowana w leczeniu zaburzeń depresyjnych.


Stosowanie leków przeciwdepresyjnych powinno być kontynuowane przez co najmniej 6 miesięcy od

czasu osiągnięcia remisji.


Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

Nie ma konieczności modyfikowania dawki wenlafaksyny tylko ze względu na wiek pacjenta.

Należy jednak zachować szczególną ostrożność podczas leczenia osób w podeszłym wieku (np. ze

względu na możliwe zaburzenia czynności nerek, możliwe zmiany wrażliwości oraz powinowactwa

przekaźników nerwowych występujące z wiekiem). Należy zawsze stosować najmniejszą skuteczną

dawkę, a pacjenci powinni być uważnie obserwowani, gdy wymagane jest zwiększenie dawki.


Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat


Wenlafaksyna nie jest zalecana do stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.


Kontrolowane badania kliniczne u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat z epizodami dużej

depresji nie wykazały skuteczności i nie uzasadniają stosowania wenlafaksyny w tej grupie pacjentów

(patrz punkt 4.4 i 4.8)


Skuteczność i bezpieczeństwo stosowania wenlafaksyny w innych wskazanich u dzieci i młodzieży w

wieku poniżej 18 lat nie zostały określone.


Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby


U pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć

zmniejszenie dawki zazwyczaj o 50%. Jednak ze względu na zmienność osobniczą wartości

klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie dawkowania.


Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby są ograniczone. Zaleca się

zachowanie ostrożności oraz rozważenie zmniejszenia dawki o więcej niż 50%. Podczas leczenia

pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby należy rozważyć potencjalne korzyści

względem ryzyka.


Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek


Choć zmiana dawkowania nie jest konieczna u pacjentów ze współczynnikiem filtracji kłębuszkowej (ang. GFR) od 30 do 70 ml/min, to jednak zaleca się zachowanie ostrożności. W przypadku pacjentów wymagających hemodializ oraz u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (GFR <30 ml/min), dawkę należy zmniejszyć o 50%. Ze względu na występującą u tych pacjentów zmienność osobniczą wartości klirensu, może być konieczne indywidualne dostosowanie

dawkowania.


Objawy odstawienia obserwowane w trakcie przerwania terapii wenlafaksyną


Należy unikać nagłego odstawienia produktu. W przypadku przerwania terapii wenlafaksyną zaleca

się stopniowe zmniejszanie dawki przez co najmniej od 1 do 2 tygodni, w celu zmniejszenia ryzyka wystąpienia reakcji odstawienia (patrz punkty 4.4 i 4.8). Jeżeli jednak, po zmniejszeniu dawki lub po przerwaniu leczenia, wystąpią objawy w stopniu nietolerowanym przez pacjenta, należy rozważyć wznowienie stosowania poprzednio przepisanej dawki. Następnie, lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki, ale w sposób bardziej stopniowy.


Do stosowania doustnego.


Zaleca się przyjmowanie tabletek wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu codziennie podczas

posiłku, mniej więcej o tej samej porze.


Pacjenci otrzymujący wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu, mogą zostać

przestawieni na wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, po dobraniu dawki równoważnej. Na przykład, pacjentom przyjmującym wenlafaksynę w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu w dawce 37,5 mg dwa razy na dobę, można podać wenlafaksynę w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu w dawce 75 mg raz na dobę.

Dawkowanie należy dostosować indywidualnie do każdego pacjenta.


4.3 Przeciwwskazania


przeciwskazane ze względu na ryzyko wystąpienia zespołu serotoninowego z objawami takimi jak

pobudzenie, drżenie i hipertermia. Nie należy rozpoczynać leczenia wenlafaksyną wcześniej niż 14

dni od zakończenia leczenia nieodwracalnymi IMAO.

Przyjmowanie wenalfaksyny należy przerwać co najmniej 7 dni przed rozpoczęciem leczenia

nieodwracalnymi IMOA. (patrz punkt 4.4 i 4.5).


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Samobójstwo/myśli samobójcze lub kliniczne nasilenie choroby


Depresja związana jest ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samookaleczenia

oraz samobójstwa (zachowania samobójcze). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania pełnej

remisji. Ponieważ poprawa może nie nastąpić w ciągu kilku pierwszych tygodni leczenia lub dłużej,

pacjentów należy poddać ścisłej obserwacji do czasu wystąpienia poprawy. Z doświadczeń

klinicznych wynika, że ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnym etapie powrotu do

zdrowia.


Inne zaburzenia psychiczne, w których przepisywana jest wenlafaksyna, mogą być również związane

ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia zachowań samobójczych. Ponadto, zaburzenia te mogą

współistnieć z epizodami dużej depresji. W związku z tym, u pacjentów leczonych z powodu innych

zaburzeń psychicznych należy podjąć takie same środki ostrożności, jak u pacjentów z epizodami

dużej depresji.


Pacjenci z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub pacjenci przejawiający przed rozpoczęciem

leczenia znacznego stopnia skłonności samobójcze, należą do grupy zwiększonego ryzyka wystąpienia

myśli samobójczych lub prób samobójczych i należy ich poddać ścisłej obserwacji w trakcie leczenia.

Metaanaliza kontrolowanych placebo badań klinicznych dotyczących leków przeciwdepresyjnych

stosowanymch u dorosłych pacjentów z zaburzeniami psychicznymi, wykazała zwiększone (w

porównaniu z placebo) ryzyko zachowań samobójczych u pacjentów w wieku poniżej 25 lat

stosujących leki przeciwdepresyjne.


W trakcie leczenia, zwłaszcza na początku leczenia i w przypadku zmiany dawki, należy ściśle

obserwować pacjentów, szczególnie z grupy podwyższonego ryzyka. Pacjentów (oraz ich opiekunów)

należy uprzedzić o konieczności zwrócenia uwagi na każdy objaw klinicznego nasilenia choroby,

wystąpienie zachowań lub myśli samobójczych oraz nietypowych zmian w zachowaniu, a w razie ich

pojawienia się, o konieczności niezwłocznego zwrócenia się do lekarza.


Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat


Velaxin nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat


W badaniach klinicznych u dzieci i młodzieży w tym wieku zachowania samobójcze (próby samobójcze i myśli samobójcze) oraz wrogość (głównie agresja, zachowania buntownicze i gniew)

obserwowano częściej w grupie otrzymującej leki przeciwdepresyjne, niż w grupie otrzymującej

placebo. Jeśli, mimo to, ze względu na wskazania kliniczne podjęta zostanie decyzja o leczeniu,

pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych.

Ponadto, brak długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży w odniesieniu do wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i behawioralnego.


Zespół serotoninowy


W trakcie leczenia wenlafaksyną, podobnie, jak w przypadku innych substancji działających

serotoninergicznie, może wystąpić zespół serotoninowy, stan potencjalnego zagrożenia życia,

zwłaszcza w przypadku jednoczesnego stosowania innych substancji, takich jak IMAO, mogących

wpływać na system neuroprzekaźnictwa serotoninergicznego (patrz punkt 4.3 i 4.5).

Objawy zespołu serotoninowego mogą obejmować zmiany stanu psychicznego (np. pobudzenie,

omamy, śpiączka), chwiejność autonomiczną (np. tachykardia, labilne ciśnienie krwi, hipertermia),

aberracje neuromięśniowe (np. hiperrefleksja, brak koordynacji ruchów) i (lub) objawy żołądkowo-

jelitowe (np. nudności, wymioty, biegunka).


Jaskra z wąskim kątem przesączania


Podczas leczenia wenlafaksyną może wystąpić rozszerzenie źrenic. Zaleca się ścisłe monitorowanie

pacjentów z podwyższonym ciśnieniem wewnątrzgałkowym oraz pacjentów ze zwiększonym

ryzykiem wystąpienia ostrej jaskry z wąskim kątem przesączania (jaskra z zamkniętym kątem).


Ciśnienie krwi


U niektórych pacjentów leczonych wenlafaksyną zaobserwowano zależne od dawki zwiększenie

ciśnienia tętniczego krwi. Po wprowadzeniu produktu do obrotu opisywano przypadki podwyższonego

ciśnienia krwi, wymagającego natychmiastowego leczenia. U pacjentów leczonych wenlafaksyną

zaleca się regularne monitorowanie ciśnienia krwi. Przed rozpoczęciem leczenia wenlafaksyną należy

uzyskać kontrolę istniejącego nadciśnienia. Ciśnienie krwi należy monitorować okresowo, po

rozpoczęciu leczenia i po zwiększeniu dawki. Należy zachować ostrożność u pacjentów, u których

współistniejące choroby mogą się nasilić w następstwie zwiększenia ciśnienia tętniczego krwi, np. pacjenci z zaburzeniami czynności serca.


Częstość akcji serca


W trakcie leczenia może wystąpić przyspieszenie czynności serca, szczególnie w przypadku

stosowania dużych dawek. Należy zachować szczególną ostrożność u pacjentów, u których

współistniejące choroby mogą się zaostrzyć w następstwie przyspieszenia akcji serca.


Choroby serca oraz ryzyko niemiarowości


Nie oceniono stosowania wenlafaksyny u pacjentów ze świeżym zawałem mięśnia sercowego w

wywiadzie lub niestabilną chorobą wieńcową serca. Dlatego w przypadku tych pacjentów należy

zachować ostrożność w trakcie stosowania wenlafaksyny.

Po wprowadzeniu produktu do obrotu zgłaszano przypadki zaburzenia rytmu serca ze skutkiem

śmiertelnym podczas stosowania wenlafaksyny, zwłaszcza po przedawkowaniu. U pacjentów z

podwyższonym ryzykiem ciężkich zaburzenia rytmu serca należy przed przepisaniem wenlafaksyny rozważyć stosunek korzyści do ryzyka.


Drgawki


W trakcie leczenia wenlafaksyną mogą wystąpić drgawki. Podobnie jak w przypadku innych leków

przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z drgawkami w

wywiadzie. Pacjentów tych należy ściśle monitorować. W razie pojawienia się drgawek, leczenie należy przerwać.


Hiponatremia


W trakcie leczenia wenlafaksyną mogą wystąpić przypadki hiponatremii i (lub) zespołu

nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ang. SIADH). Przypadki te obserwowano

częściej u pacjentów ze zmniejszoną objętością krwi krążącej lub odwodnionych. Ryzyko wystąpienia

ww. przypadków jest większe u osób w podeszłym wieku, pacjentów przyjmujących leki

moczopędne, pacjentów ze zmniejszoną objętością krążącej krwi.


Nieprawidłowe krwawienia


Produkty lecznicze hamujące wychwyt serotoniny mogą prowadzić do zaburzeń czynności płytek

krwi. U pacjentów przyjmujących wenlafaksynę może wystąpić zwiększone ryzyko krwawienia w

obrębie skóry i błon śluzowych, w tym krwawienia z przewodu pokarmowego. Podobnie jak w

przypadku innych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny, wenlafaksynę należy stosować

ostrożnie u osób z predyspozycjami do krwawień, w tym pacjentów przyjmujących antykoagulanty i

inhibitory płytek.


Cholesterol w surowicy


W kontrolowanych placebo badaniach klinicznych odnotowano znaczące klinicznie zwiększenie

stężenia cholesterolu w surowicy (5,3% pacjentów przyjmujących wenlafaksynę, 0,0% pacjentów przyjmujących placebo) u pacjentów leczonych przez co najmniej 3 miesiące. W przypadku terapii długoterminowej należy okresowo dokonywać pomiaru stężenia cholesterolu w surowicy.


Jednoczesne podawanie z produktami zmniejszającymi masę ciała


Bezpieczeństwo i skuteczność stosowania wenlafaksyny w skojarzeniu z produktami zmniejszającymi

masę ciała, w tym fenterminą, nie zostało ustalone. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania

wenlafaksyny i produktów zmniejszających masę ciała. Wenlafaksyna nie jest wskazana w leczeniu

otyłości zarówno w monoterapii, jak i w terapii skojarzonej z innymi produktami.


Mania/hipomania


U niewielkiego odsetka pacjentów z zaburzeniami nastroju, którzy przyjmowali leki przeciwdepresyjne, w tym wenlafaksynę, może wystąpić mania lub hipomania. Podobnie jak w

przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z

zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi w wywiadzie lub w wywiadzie rodzinnym.


Zachowania agresywne


U niewielkiej liczby pacjentów przyjmujących leki przeciwdepresyjne, w tym wenlafaksynę, mogą

wystąpić zachowania agresywne. Zgłaszane przypadki wystąpiły podczas rozpoczęcia leczenia,

zmiany dawki i przerwania leczenia.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, wenlafaksynę należy stosować

ostrożnie u pacjentów z zachowaniami agresywnymi w wywiadzie.


Przerwanie leczenia


W przypadku przerwania leczenia występują często objawy odstawienia, zwłaszcza po nagłym przerwaniu leczenia (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych obserwowano zdarzenia niepożądane związane z przerwaniem leczenia (podczas zmniejszania dawki i po zmniejszeniu dawki) u około 31% pacjentów leczonych wenlafaksyną i 17% pacjentów przyjmujących placebo.

Ryzyko wystąpienia objawów odstawienia może zależeć od różnych czynników, w tym od czasu trwania leczenia, dawki i stopnia zmniejszania dawki. Do najczęściej obserwowanych objawów odstawienia należały zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym

bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drżenie, ból głowy.

Zazwyczaj, objawy te mają łagodny do umiarkowanego charakter, chociaż u niektórych pacjentów mogą mieć ciężki przebieg. Objawy odstawienia zazwyczaj występują w trakcie kilku pierwszych dni

od przerwania leczenia, ale odnotowano bardzo rzadkie przypadki ich wystąpienia u pacjentów, którzy

przypadkowo pominęli dawkę. Zazwyczaj, objawy te ustępują samoistnie w ciągu 2 tygodni, jednak

u niektórych osób mogą występować dłużej (2-3 miesiące lub dłużej). Dlatego w przypadku przerywania leczenia zaleca się stopniowe zmniejszanie dawek wenlafaksyny przez okres kilku tygodni

lub miesięcy w zależności od odpowiedzi pacjenta (patrz punkt 4.2).


Akatyzja/niepokój psychoruchowy


Stosowanie wenlafaksyny związane jest z wystąpieniem akatyzji charakteryzującej się subiektywnie

nieprzyjemnym lub wyczerpującym niepokojem oraz potrzebą ruchu powiązaną często z

niezdolnością do siedzenia lub stania w miejscu. Stan ten najczęściej występuje podczas kilku

pierwszych tygodni leczenia. U pacjentów, u których pojawiły się takie objawy, zwiększenie dawki

może być szkodliwe.


Suchość w ustach


Suchość w ustach jest zgłaszana przez 10% pacjentów leczonych wenlafaksyną. Może to zwiększać ryzyko wystąpienia próchnicy. Należy poinformować pacjentów o konieczności dbania o higienę jamy ustnej.


Nietolerancja laktozy


Pacjenci z rzadkimi dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp, zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Inhibitory monoaminooksydazy (IMAO)


Nieodwracalne, nie-selektywne IMAO

Nie należy stosować jednocześnie wenlafaksyny i nieodwracalnych IMAO. Nie wolno rozpocząć

stosowania wenlafaksyny przez okres co najmniej 14 dni od zakończenia podawania nieodwracalnych

IMAO. Stosowanie IMAO można rozpocząć po upływie co najmniej 7 dni od zakończenia leczenia

wenlafaksyną (patrz punkt 4.3 i 4.4).


Odwracalne, selektywne inhibitory MAO-A (moklobemid)

W związku z ryzykiem wystąpienia zespołu serotoninowego, jednoczesne stosowanie wenlafaksyny z

odwracalnymi, selektywnymi IMAO, takimi jak moklobemid, jest przeciwwskazane. Po zakończeniu

leczenia odwracalnym IMAO, przerwa przed rozpoczęciem stosowania wenlafaksyny może być

krótsza niż 14 dni. Stosowanie odwracalnych IMAO można rozpocząć po upływie co najmniej 7 dni

od zakończenia leczenia wenlafaksyną (patrz punkt 4.4).


Odwracalne, nie-selektywne inhibitory MAO (linezolid)

Antybiotyk linezolid jest słabym odwracalnym, nie-selektywnym IMAO i nie należy go podawać

pacjentom leczonym wenlafaksyną (patrz punkt 4.3).

Opisywano przypadki ciężkich działań niepożądanych u pacjentów, u których leczenie wenlafaksyną rozpoczęto w krótkim czasie po zakończeniu leczenia IMAO albo gdy leczenie IMAO rozpoczęto bezpośrednio po zakończeniu leczenia wenlafaksyną. Działania niepożądane obejmowały drżenia mięśni, skurcze miokloniczne, obfite pocenie się, nudności, wymioty, nagłe zaczerwienienie twarzy, zawroty głowy i hipertermię z objawami przypominającymi złośliwy zespół neuroleptyczny, drgawki oraz zgon.


Zespół serotoninowy


Tak jak w przypadku innych produktów działających serotoninergicznie, także w trakcie leczenia wenlafaksyną może wystąpić zespół serotoninowy, zwłaszcza w przypadku jednoczesnego

stosowania z innymi produktami mogącymi oddziaływać na system serotoninergicznych

neuroprzekaźników [w tym tryptany, inhibitory zwrotnego wychwytu serotoniny (ang. SSRI),

inhibitory zwrotnego wychwytu noradrenaliny i serotoniny (ang. SNRI), lit, sybutramina, tramadol lub

ziele dziurawca zwyczajnego (Hypericum perforatum)], z produktami leczniczymi osłabiającymi

metabolizm serotoniny (włączając IMAO) lub prekursorami serotoniny (takimi jak suplementy tryptofanu).


Jeśli leczenie wenlafaksyną w skojarzeniu z SSRI, SNRI lub agonistą receptora serotoninowego

(tryptan) jest klinicznie uzasadnione, zaleca się uważne obserwowanie pacjenta, zwłaszcza na

początku leczenia i w przypadku zwiększania dawkowania. Stosowanie wenlafaksyny jednocześnie z

prekursorami serotoniny (takimi jak suplementy tryptofanu) nie jest zalecane (patrz punkt 4.4).


Substancje oddziaływujące na OUN


Ryzyko stosowania wenlafaksyny w skojarzeniu z innymi substancjami oddziaływującymi na OUN

nie było systematycznie oceniane. Dlatego zaleca się zachowanie ostrożności podczas stosowania wenlafaksyny w skojarzeniu z innymi substancjami oddziaływującymi na OUN.


Etanol


Wenlafaksyna nie nasila zaburzenia funkcji umysłowych i motorycznych wywołanych przez etanol.

Jednakże, podobnie jak w przypadku wszystkich substancji oddziaływujących na OUN, należy zalecić pacjentom, aby unikali spożywania alkoholu w czasie stosowania wenlafaksyny.


Wpływ innych produktów leczniczych na działanie wenlafaksyny


Ketokonazol (inhibitor CYP3A4)

Badania farmakokinetyki ketokonazolu u pacjentów intensywnie (ang. EM) i słabo metabolizujacymi (ang. PM) CYP2D6 wykazały zwiększenie wartości AUC wenlafaksyny (70% i 21% odpowiednio u

CYP2D6 EM i PM) i dla O-demetylowenlafaksyny (33% i 23% odpowiednio u CYP2D6 EM i PM)

po podaniu ketokonazolu. Jednoczesne stosowanie inhibitorów CYP3A4 (np. atazanawir,

klarytromycyna, indynawir, itrakonazol, worykonazol, posakonazol, ketokonazol, nelfinawir,

rytonawir, sakwinawir, telitromycyna) i wenlafaksyny może zwiększać stężenie wenlafaksyny i O-

demetylowenlafaksyny. Dlatego zalecana jest ostrożność podczas jednoczesnego leczenia inhibitorami CYP3A4 i wenlafaksyną.


Wpływ wenlafaksyny na działanie innych produktów leczniczych


Lit

Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny i litu może spowodować wystąpienie zespołu serotoninowego

(patrz Zespół serotoninowy).


Diazepam

Wenlafaksyna nie ma wpływu na farmakokinetykę i farmakodynamikę diazepamu ani jego aktywnego metabolitu demetylodiazepamu. Wydaje się, że diazepam nie wpływa na farmakokinetykę wenlafaksyny i O-demetylowenlafaksyny. Nie wiadomo, czy występują interakcje farmakokinetyczne i (lub) farmakodynamiczne z innymi benzodiazepinami.


Imipramina

Wenlafaksyna nie wpływa na farmakokinetykę imipraminy ani 2-hydroksyimipraminy. Odnotowano

zależne od dawki zwiększenie o 2,5 do 4,5 razy wartości AUC 2-hydroksydezypraminy podczas

podawania wenlafaksyny w dawce od 75 do 150 mg na dobę. Imipramina nie wpływa na

farmakokinetykę wenlafaksyny i O-demetylowenlafaksyny. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest

znane. Należy zachować szczególną ostrożność podczas jednoczesnego stosowania wenlafaksyny i

imipraminy.


Haloperydol

Badania farmakokinetyki z haloperydolem wykazały zmniejszenie o 42% całkowitego doustnego

klirensu, zwiększenie wartości AUC o 70%, zwiększenie wartości Cmax o 88%, ale brak zmiany okresu

półtrwania dla haloperydolu. Należy wziąć to pod uwagę podczas jednoczesnego stosowania

haloperydolu i wenlafaksyny. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest znane.


Rysperydon

Wenlafaksyna powoduje zwiększenie wartości AUC rysperydonu o 50%, ale tylko nieznacznie

oddziaływuje na profil farmakokinetyczny całkowitej aktywnej frakcji (rysperydon i

9-hydroksyrysperydon). Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest znane.


Metoprolol

Jednoczesne stosowanie wenlafaksyny i metoprololu u zdrowych ochotników wykazało w badaniach

interakcji farmakokinetycznych obu produktów leczniczych zwiększenie stężenia metoprololu w

osoczu o około 30-40%, podczas gdy stężenie aktywnego metabolitu .-hydroksymetoprololu nie

uległo zmianie. Kliniczne znaczenie tej obserwacji dla pacjentów z nadciśnieniem nie jest znane.

Metoprolol nie wpływa na profil farmakokinetycxny wenlafaksyny ani jej aktywnego metabolitu O-

demetylowenlafaksyny. Należy zachować szczególną ostrożność w przypadku jednoczesnego

stosowania wenlafaksyny i metoprololu.


Indynawir

Badania farmakokinetyki indynawiru wykazały zmniejszenie wartości AUC o 28% oraz zmniejszenie

wartości Cmax o 36% dla indynawiru. Indynawir nie wpływa na farmakokinetykę wenlafaksyny i O-

demetylowenlafaksyny. Kliniczne znaczenie tej interakcji nie jest znane.


4.6 Ciąża i laktacja


Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania wenlafaksyny u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na rozród (patrz punkt 5.3). Zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Wenlafaksyna może być stosowana u kobiet w ciąży jedynie, gdy spodziewane korzyści z leczenia przeważają nad ewentualnym ryzykiem.

Podobnie jak w przypadku innych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI lub SNRI),

także stosowanie wenlafaksyny w ciąży lub krótko przed porodem, może wywołać objawy odstawienia u noworodków. U niektórych noworodków narażonych na działanie wenlafaksyny w końcowym okresie III trymestru ciąży wystąpiły powikłania wymagające zastosowania wspomagania oddychania, karmienia przez zgłębnik lub długotrwałej hospitalizacji. Takie powikłania mogą wystąpić natychmiast po porodzie.

Jeżeli SSRI lub SNRI były stosowane pod koniec ciąży, u noworodków mogą wystąpić następujące

objawy: drażliwość, drżenie, hipotonia, nieustający płacz oraz trudności z ssaniem lub spaniem.

Objawy te mogą wynikać z działania serotoninergicznego albo być objawami ekspozycji na produkt.

W większości przypadków powikłania te obserwuje się natychmiast lub w ciągu 24 godzin po

porodzie.


Laktacja

Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna przenikają do mleka kobiecego. Nie

można wykluczyć ryzyka wystąpienia działań niepożądanych u dziecka karmionego piersią. Dlatego

należy podjąć decyzję o kontynuowaniu bądź przerwaniu karmienia piersią lub kontynuowaniu bądź

przerwaniu leczenia produktem Velaxin, biorąc pod uwagę korzyści dla dziecka wynikające z

karmienia piersią oraz korzyści dla kobiety wynikające z leczenia produktem Velaxin.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń

mechanicznych w ruchu


Każdy produkt leczniczy działający na procesy psychiczne może zaburzać proces oceny, myślenie

oraz zdolności motoryczne. Dlatego pacjenci przyjmujący wenlafaksynę powinni zostać ostrzeżeni o

możliwości zaburzeń zdolności prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń

mechanicznych w ruchu.


4.8 Działania niepożądane


Do najczęściej zgłaszanych działań niepożądanych (>1/10) podczas badań klinicznych należały

nudności, suchość w ustach, ból głowy, pocenie się (w tym poty nocne).

Działania niepożądane zostały podane zgodnie z klasyfikacją układ/narząd i częstością występowania.

Częstość występowania jest określona według następującego podziału: bardzo często: ( >1/10), często: (> 1/100 do <1/10), niezbyt często: (> 1/1 000 do < 1/100), rzadko: (> 1/10 000 do <1/1 000), bardzo rzadko (< 1/100) w tym pojedyncze przypadki, częstość nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)


Klasyfikacja

układ/

narząd


Bardzo

często


Często

Niezbyt często


Rzadko


Częstość nieznana


Zaburzenia

krwi i układu

chłonnego




Wybroczyny,

krwawienia z

przewodu

pokarmowego


Krwawienie z błon

śluzowych,

wydłużony czas

krwawienia,

trombocytopenia

nieprawidłowy skład

krwi (w tym

agranulocytoza,

niedokrwistość

aplastyczna,

neutropenia i

pancytopenia)


Zaburzenia

metabolizmu i

odżywiania


Zwiększenie

stężenia

cholesterolu we

krwi,

zmniejszenie

masy ciała

Zwiększenie

masy ciała



Nieprawidłowe

wyniki testów

czynnościowych

wątroby,

hiponatremia,

zapalenie wątroby,

zespół

niewłaściwego

wydzielania hormonu

antydiuretycznego

(ang. SIADH),

zwiększone stężenie

prolaktyny we krwi


Zaburzenia

układu

nerwowego


Suchość w

ustach (10%),

ból głowy

(30,3%)*


Niezwykłe sny,

obniżone libido,

zawroty głowy,

wzmożone

napięcie

mięśniowe

(hipertonia),

bezsenność,

nerwowość,

parestezje,

uspokojenie

polekowe,

drżenie

stan splątania,

depersonalizacja

Apatia,

omamy,

skurcze

miokloniczne

mięśni,

pobudzenie,

zaburzenia

koordynacji i

równowagi


Akatyzja/

niepokój

psychoruchowy, drgawki,

reakcje

maniakalne


Złośliwy zespół

neuroleptyczny (ang. NMS),

zespół serotoninowy

majaczenie,

reakcje

pozapiramidowe (w tym dystonia i

dyskineza),

dyskineza późna,

myśli i zachowania

samobójcze**


Zaburzenia

zmysłów




Zaburzenia

akomodacji,

rozszerzenie

źrenic,

zaburzenia

widzenia


Zaburzenia

smakowe,

szum w uszach


Jaskra z zamkniętym

kątem przesączania


Zaburzenia

sercowo-

naczyniowe


Nadciśnienie,

rozszerzenie

naczyń (głównie

uderzenia krwi

do głowy/nagłe

zaczerwienienie),

kołatanie serca


Hipotonia

ortostatyczna,

omdlenia,

tachykardia



Niedociśnienie,

wydłużenie odstępu QT,

migotanie komór,

częstoskurcz

komorowy (w tym

wielokształtny

częstoskurcz

komorowy - torsade

de pointes),

Zaburzenia

układu

oddechowego




Ziewanie




Eozynofilia płucna


Zaburzenia

układu

trawiennego


Nudności

(20,0%)


Zmniejszenie

łaknienia

(anoreksja),

zaparcia,

wymioty


Bruksizm,

biegunka



Zapalenie trzustki


Zaburzenia

skóry i tkanki

podskórnej



Pocenie się (w tym poty

nocne)

[12,2%]



Wysypka,

łysienie



Rumień

wielopostaciowy,

martwica toksyczno-

rozpływna naskórka,

zespół Stevensa-

Johnsona,

świąd,

pokrzywka

Zaburzenia

mięśniowo-

szkieletowe i

tkanki łącznej







Rabdomioliza


Zaburzenia

układu

rozrodczego i

piersi


Zaburzenia

ejakulacji

/orgazmu

(mężczyźni),

brak orgazmu,

zaburzenia

erekcji

(impotencja),

zaburzenia

krwawienia

miesiączkowego

związane z

nasileniem

krwawienia lub

nasileniem

nieregularnego

krwawienia (np.

krwotok

miesiączkowy,

krwotok

maciczny),


Zaburzenia

orgazmu

(kobiety),




Zaburzenia

nerek i dróg

moczowych




Problemy z

oddawaniem

moczu (głównie

trudności z

rozpoczęciem

mikcji),

częstomocz

Zatrzymanie

moczu




Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania


Astenia

(osłabienie),

dreszcze


Reakcje

nadwrażliwości

na światło



Anafilaksja



* Sumarycznie w badaniach klinicznych częstość wystąpienia bólu głowy wynosiła 30,3% dla

wenlafaksyny vs. 31,3% dla placebo.


** W trakcie leczenia wenlafaksyną lub zaraz po przerwaniu leczenia zgłaszano przypadki

wystąpienia myśli i zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4).



Przerwanie leczenia (zwłaszcza nagłe) często prowadzi do objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszano następujące objawy: zawroty głowy, zaburzenia czucia (w tym parestezje), zaburzenia snu (w tym bezsenność i intensywne sny), pobudzenie lub lęk, nudności i (lub) wymioty, drgawki, ból głowy i objawy grypopodobne. Zazwyczaj objawy te mają łagodny do umiarkowanego przebieg i ustępują samoistnie, jednakże u niektórych pacjentów mogą być ciężkie i (lub) przedłużone.

Dlatego zaleca się stopniowe przerywanie leczenia poprzez stopniowe zmniejszania dawki (patrz

punkt 4.2 i 4.4).


Dzieci i młodzież

Profil działań niepożądanych wenlafaksyny (w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych)

obserwowany u dzieci i młodzieży (w wieku 6 do 17 lat) był ogólnie podobny do profilu

występującego u osób dorosłych. Podobnie jak u dorosłych obserwowano zmniejszenie apetytu,

zmniejszenie masy ciała, podwyższenie ciśnienia krwi i zwiększenie stężenia cholesterolu w surowicy

(patrz punkt 4.4).


W badaniach klinicznych u dzieci obserwowano zwiększoną liczbę zgłoszeń o występowaniu wrogości

oraz, zwłaszcza w przypadku zaburzeń depresyjnych, zachowań samobójczych, takich jak myśli samobójcze i samookaleczanie się.


U dzieci w szczególności obserwowano następujące działania niepożądane: ból brzucha, pobudzenie,

niestrawność, wybroczyny, krwawienie z nosa, bóle mięśni.


4.9 Przedawkowanie


Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki przedawkowania wenlafaksyny głównie w

skojarzeniu z alkoholem i (lub) innymi produktami leczniczymi. Najczęściej zgłaszano następujące

objawy przedawkowania: tachykardię, zaburzenia świadomości (od senności do śpiączki),

rozszerzenie źrenic, drgawki i wymioty. Inne zaobserwowane objawy to zmiany w EKG (np.

wydłużenie odstępu QT, blok odnogi pęczka Hisa, poszerzenie zespołu QRS), tachykardię komorową,

bradykardię, niedociśnienie, zawroty głowy oraz zgon.

Opublikowane badania retrospektywne pokazują, że przedawkowanie wenlafaksyny może się wiązać

z większym ryzykiem zgonu w porównaniu do ryzyka obserwowanego dla leków

przeciwdepresyjnych SSRI, ale mniejszym niż dla trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych.

Badania epidemiologiczne pokazały, że pacjenci leczeni wenlafaksyną są bardziej obciążeni

czynnikami ryzyka samobójstwa, niż pacjenci leczeni SSRI. Nie jest jasne, w jakim stopniu

stwierdzenie zwiększonego ryzyka zgonu można przypisać toksyczności wenlafaksyny po przedawkowaniu, a w jakim stopniu innym cechom pacjentów leczonych wenlafaksyną.

Wenlafaksynę należy przepisywać w najmniejszej ilości, zgodnej z zaleconym dla danego pacjenta

dawkowaniem, tak aby zmniejszyć ryzyko przedawkowania.


Zalecane leczenie

Zalecane jest ogólne leczenie wspomagające i objawowe oraz monitorowanie rytmu serca i innych

ważnych parametrów życiowych. Jeśli istnieje ryzyko zachłyśnięcia, nie jest wskazane wywołanie

wymiotów. Płukanie żołądka może być wskazane, jeżeli zostanie przeprowadzone wkrótce po przyjęciu produktu lub u pacjentów z objawami klinicznymi. Zastosowanie węgla aktywowanego

może również zmniejszyć wchłanianie substancji czynnej. Wymuszona diureza, dializa, hemoperfuzja

i transfuzja wymienna prawdopodobnie nie będą skuteczne. Nie jest znane swoiste antidotum dla

wenlafaksyny.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki przeciwdepresyjne, kod ATC: N06AX16

Uważa się, że mechanizm przeciwdepresyjnego działania wenlafaksyny u ludzi polega na

wzmocnieniu aktywności neuroprzekaźników w obrębie ośrodkowego układu nerwowego. Badania

niekliniczne pokazały, że wenlafaksyna i jej aktywny metabolit O-demetylowenlafaksyna (ODV) są

inhibitorami zwrotnego wychwytu serotoniny i noradrenaliny. Wenlafaksyna jest również słabym

inhibitorem zwrotnego wychwytu dopaminy. Wenlafaksyna i jej aktywny metabolit zmniejszają

odpowiedź ß-adrenergiczną zarówno po podaniu jednorazowym (pojedyncza dawka), jak i po podaniu

przewlekłym. Wenlafaksyna i ODV wykazują bardzo podobne działanie w odniesieniu do ich

całkowitego wpływu na wychwyt zwrotny neuroprzekaźników i wiązanie się z receptorami.

Wenlafaksyna praktycznie nie wykazuje powinowactwa do receptorów muskarynowych,

cholinergicznych, H1-histaminowych i .1-adrenergicznych w mózgu szczura in vitro. Aktywność

farmakologiczna tych receptorów może być związana z różnymi działaniami niepożądanymi leków

przeciwdepresyjnych, takimi jak działanie antycholinergiczne, uspokajające oraz wpływ na układ

sercowo-naczyniowy.

Wenlafaksyna nie wykazuje zdolności hamowania monoaminooksydazy (MOA)

W badaniach in vitro stwierdzono, że wenlafaksyna praktycznie nie ma powinowactwa do receptorów opioidowych ani benzodiazepinowych.


Epizody dużej depresji

Skuteczność wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu w leczeniu epizodów dużej depresji

została potwierdzona w pięciu randomizowanych, z podwójnie ślepą próbą, kontrolowanych placebo,

krótkoterminowych trwających od 4 do 6 tygodni badaniach z zastosowaniem zmiennych dawek (do

375 mg na dobę). Skuteczność wenlafaksyny o przedłużonym uwalnianiu w leczeniu epizodów dużej

depresji została potwierdzona w dwóch kontrolowanych placebo, krótkoterminowych trwających 8 lub

12 tygodni badaniach z zastosowaniem zmiennych dawek (od 75 do 225 mg na dobę).


W jednym długoterminowym badaniu dorośli pacjenci ambulatoryjni, którzy w 8-tygodniowym

otwartym badaniu zareagowali na leczenie wenlafaksyną o przedłużonym uwalnianiu (75, 150 lub

225 mg) zostali zrandomizowani i kontynuowali przyjmowanie tej samej dawki wenlafaksyny o

przedłużonym uwalnianiu lub placebo przez okres do 26 tygodni w celu przeprowadzenia obserwacji

nawrotów choroby.

Skuteczność wenlafaksyny w zapobieganiu nawrotom epizodów depresyjnych przez okres 12 miesięcy potwierdzono w drugim długoterminowym badaniu kontrolowanym placebo z podwójnie ślepą próbą, u dorosłych pacjentów ambulatoryjnych z zaburzeniami depresyjnymi nawracającymi, którzy zareagowali podczas ostatniego epizodu depresji na leczenie wenlafaksyną (od 100 do 200 mg na dobę, wg schematu dwa razy na dobę).


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wenlafaksyna jest intensywnie metabolizowana, głównie do aktywnego metabolitu

O-demetylowenlafaksyny (ang. ODV). Średnie okresy półtrwania ± odchylenie standardowe (ang.

SD) wenlafaksyny i ODV wynoszą odpowiednio 5±2 godz. i 11±2 godz. Stężenia wenlafaksyny i

ODV osiągają stan stacjonarny w ciągu 3 dni doustnego, wielokrotnego podawania produktu.

Wenlafaksyna i ODV wykazują kinetykę liniową w zakresie dawek od 75 do 450 mg na dobę.


Wchłanianie

Przynajmniej 92% pojedynczej dawki doustnej wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu ulega

wchłonięciu. Całkowita biodostępność wynosi 40% do 45% w zależności od metabolizmu

ogólnoustrojowego. Po podaniu wenlafaksyny o natychmiastowym uwalnianiu, maksymalne stężenia

wenlafaksyny i ODV w osoczu występują odpowiednio w ciągu 2 i 3 godz. Po podaniu wenlafaksyny

w postaci kapsułek o przedłużonym uwalnianiu, maksymalne stężenia wenlafaksyny i ODV w osoczu

występują odpowiednio w ciągu 5,5 i 9 godz. W przypadku podawania równoważnych dobowych

dawek wenlafaksyny w postaci tabletek o natychmiastowym uwalnianiu oraz kapsułek o

przedłużonym uwalnianiu, wenlafaksyna z kapsułek o przedłużonym uwalnianiu wchłania się wolniej,

ale stopień wchłaniania jest taki sam, jak tabletek o natychmiastowym uwalnianiu.

Pokarm nie wpływa na biodostępność wenlafaksyny i ODV.


Dystrybucja

Wenlafaksyna i ODV w zakresie stężeń terapeutycznych są w minimalnym stopniu wiązane przez

białka osocza (odpowiednio 27% i 30%). Po podaniu dożylnym, objętość dystrybucji w stanie

stacjonarnym dla wenlafaksyny wynosi 4,4±1,6 l/kg,.


Metabolizm

Wenlafaksyna podlega w znacznym stopniu efektowi pierwszego przejścia w wątrobie. Badania in

vitro oraz in vivo pokazują, że wenlafaksyna jest metabolizowana do głównego aktywnego metabolitu

ODV przy udziale CYP2D6. Badania in vitro oraz in vivo pokazują, że wenlafaksyna jest

metabolizowana do ubocznego mniej aktywnego metabolitu N-demetylowenlafaksyny przy udziale

CYP3A4. Badania in vitro oraz in vivo wskazują, że wenlafaksyna jest słabym inhibitorem CYP2D6.

Wenlafaksyna nie hamuje aktywności CYP1A2, CYP2C9 i CYP3A4.


Wydalanie

Wenlafaksyna i jej metabolity są wydalane głównie przez nerki. Około 87% dawki wenlafaksyny jest

wydalana z moczem w ciągu 48 godzin zarówno w postaci niezmienionej (5%), w postaci

niesprzężonej ODV (29%), sprzężonej ODV (26%), jak i innych ubocznych nieaktywnych

metabolitów (27%). Średni klirens ± SD wenlafaksyny i ODV w stanie stacjonarnym w osoczu

wynosi odpowiednio 1,3±0,6 l/h/kg i 0,4±0,2 l/h/kg.


Specjalne grupy pacjentów

Wiek i płeć

Wiek i płeć nie odgrywają istotnej roli w farmakokinetyce wenlafaksyny i ODV.


Osoby o ekstensywnym i powolnym metabolizmie z udziałem CYP2D6

Stężenie wenlafaksyny w osoczu jest wyższe u osób o powolnym metabolizmie z udziałem CYP2D6

niż w przypadku osób intensywnie metabolizujących. Całkowita wartość AUC dla wenlafaksyny i

ODV jest podobna w obu grupach, w związku z tym w obu grupach stosuje się ten sam schemat

leczenia wenlafaksyną.


Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

U osób z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A w skali Child-Pugh) i osób z

umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B w skali Child-Pugh) okresy półtrwania

wenlafaksyny i ODV były wydłużone w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością wątroby. Po

podaniu doustnym zarówno klirens wenlafaksyny jak i ODV był zmniejszony. Zaobserwowano duży

stopień zmienności osobniczych. Dane dotyczące pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności

wątroby są ograniczone (patrz również punkt 4.2).


Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

U pacjentów dializowanych okres półtrwania wenlafaksyny w fazie eliminacji był wydłużony o około

180%, a klirens zmniejszony o około 57% w porównaniu do osób z prawidłową czynnością nerek,

podczas gdy okres półtrwania ODV w fazie eliminacji był wydłużony o około 142%, a klirens

zmniejszony o około 56%. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek oraz u pacjentów

wymagających hemodializy konieczna jest zmiana dawkowania (patrz punkt 4.2).


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Badania wenlafaksyny na szczurach i myszach nie dostarczyły dowodów działania rakotwórczego

wenlafaksyny. W wielu badaniach in vitro oraz in vivo nie potwierdzono również działania

mutagennego.


Badania na zwierzętach dotyczące toksycznego wpływu na rozród wykazały u szczurów zmniejszenie masy potomstwa, zwiększenie liczby płodów martwo urodzonych oraz zwiększenie śmiertelności potomstwa w ciągu pierwszych 5 dni laktacji. Nie jest znana przyczyna tych zgonów. Zdarzenia te wystąpiły podczas zastosowania dawki 30 mg/kg/dobę, 4-krotnej dobowej dawki wenlafaksyny stosowanej u ludzi 375 mg(w przeliczeniu na mg/kg). Dawka niewykazująca działania w przypadku tych zdarzeń wynosiła 1,3-krotność dawki stosowanej u ludzi. Potencjalne ryzyko dla ludzi nie jest znane.


Zmniejszenie płodności zaobserwowano w badaniu, w którym szczury obojga płci poddano działaniu ODV. Działanie ODV było od 1 do 2 razy silniejsze niż działanie wenlafaksyny w dawce stosowanej u ludzi, 375 mg na dobę. Znaczenie tej obserwacji dla stosowania produktu u ludzi nie jest znane.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Krzemionka koloidalna, bezwodna

Magnezu stearynian

Karboksymetyloskrobia sodowa (typ A)

Celuloza mikrokrystaliczna

Laktoza jednowodna



6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


3 lata.

6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C .

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, chronić przed wilgocią.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Velaxin, 37.5 mg, tabletki

2 x 14 lub 4 x 14 tabletek w bezbarwnym, przezroczystym blistrze PCV/PVDC/Al

w tekturowym pudełku.


Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA

DOPUSZCZENIE DO OBROTU


EGIS Pharmaceuticals PLC

H-1106 Budapeszt

Keresztúri út 30-38

Węgry



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

12311


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

25.07.2006 r.


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

31.03.2010 r.




16