CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO
























1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Montelukast Sunfarm, 10 mg, tabletki powlekane


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Jedna tabletka powlekana zawiera montelukast sodowy, co odpowiada 10 mg montelukastu, w postaci montelukastu sodowego.


Substancja pomocnicza: laktoza jednowodna 89,6 mg w tabletce.


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka powlekana.

Kwadratowe, obustronnie dwuwypukłe, beżowe tabletki, z wytłoczonym napisem MOK 10 z jednej strony i PHD471 z drugiej strony.


4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Montelukast Sunfarm wskazany jest pomocniczo u tych pacjentów z przewlekłą astmą łagodną lub umiarkowaną, u których efekty leczenia astmy wziewnymi kortykosteroidami i „doraźnie" stosowanymi krótko działającymi lekami beta-2-mimetycznymi są niezadowalające.

U tych pacjentów, u których Monteukast Sunfarm jest wskazany w astmie, produkt Montelukast Sunfarm może również łagodzić objawy sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa.


Montelukast Sunfarm jest również wskazany w zapobieganiu astmie, w której dominującym objawem jest skurcz oskrzeli wywoływany wysiłkiem fizycznym.


Montelukast Sunfarm jest wskazany u osób w wieku od 15. lat.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Dawką dla osób w wieku 15 lat i starszych z astmą lub z astmą i jednoczesnym sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa jest 1 tabletka powlekana 10 mg na dobę, przyjmowana wieczorem.


Ogólne zalecenia

Wpływ terapeutyczny produktu Montelukast Sunfarm na wskaźniki kontroli astmy występuje w pierwszej dobie.

Produkt Montelukast Sunfarm można przyjmować z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

Należy wyjaśnić pacjentom, że przyjmowanie produktu Montelukast Sunfarm powinno być kontynuowane zarówno w czasie, kiedy objawy astmy są pod kontrolą, jak i w okresach zaostrzenia astmy. Nie należy stosować produktu Montelukast Sunfarm równocześnie z innymi lekami zawierającymi tę samą substancję czynną , montelukast.


Nie jest konieczne dostosowanie dawki u pacjentów w podeszłym wieku lub pacjentów z niewydolnością nerek lub niewydolnością wątroby o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Brak danych dotyczących stosowania produktu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Dawkowanie jest takie samo zarówno dla pacjentów płci męskiej, jak i żeńskiej.

Leczenie produktem Montelukast Sunfarm w odniesieniu do innych metod leczenia astmy:

Montelukast Sunfarm można dołączyć do dotychczasowego schematu leczenia pacjenta.


Wziewne kortykosteroidy: leczenie produktem Montelukast Sunfarm można zastosować jako lekczenie pomocniczywspomagające u pacjentów, u których stosowanie wziewnyche kortykosteroidówy plusoraz ”doraźnie” stosowane krótko działającyche β-2-mimetykówi nie zapewniaprzynoszą właściwejodpowiedniej kontroli objawów klinicznych. Produktem Montelukast Sunfarm nie należy zastępować wziewnych kortykosteroidów (patrz punkt 4.4).


Podczas stosowania produktu Montelukast Sunfarm jako leczenia wspomagającego do wziewnych kortykosteroidów, nie należy nagle zastępować kortykosteroidów w postaci wziewnej preparatem Montelukast Sunfarm (patrz punkt 4.4).


Dla dzieci od 6 do 14 lat dostępne są 5 mg tabletki do rozgryzania i żucia.


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Należy poinformować pacjentów, że montelukastu w postaci doustnej nie można stosować w leczeniu ostrych napadów astmy i do tego celu powinni mieć przygotowany łatwo dostępny w takim przypadku powinni mieć łatwy dostęp do zwykle stosowanyego przez nich doraźnie odpowiedniego leku. Jeśli wystąpi ostry napad astmy, należy stosować preparatprodukt krótko działającego β-agonisty w postaci wziewnej. W przypadku, gdy okaże się konieczne zastosowanie większej niż zwykle dawki krótko działającego wziewnego β -agonisty, pacjent powinien jak najszybciej zgłosić się po poradę do lekarza.

Jeśli pacjenci potrzebują większej niż zwykle dawki krótko działającego wziewnego beta-agonisty, powinni jak najszybciej zgłosić się po poradę do lekarza.


Nie należy nagle zastępować montelukastem kortykosteroidów podawanych wziewnie lub doustnie.

Brak danych wskazujących na to, że w przypadku jednoczesnego stosowania montelukastu można zmniejszyć dawkę kortykosteroidów przyjmowanych doustnie.


W rzadkich przypadkach, u pacjentów przyjmujących leki przeciwastmatyczne, w tym montelukast, może wystąpić układowa eozynofilia, niekiedy z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, co odpowiada rozpoznaniu zespołu Churga-Straussa, często leczonego kortykosteroidami stosowanymi ogólnie. Przypadki te zazwyczaj, lecz nie zawsze, były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniemprzerwaniem terapii kortykosteroidami stosowanymi doustnie. Nie można wykluczyć ani potwierdzić, że stosowanie antagonisty receptora leukotrienowego jest związane z pojawieniem się zespołu Churga-Straussa. Lekarz powinien zwrócić szczególną uwagę, jeśli zaobserwuje na występujące u pacjentówa eozynofilię, wysypkę pochodzenia naczyniowego, nasilenie objawów płucnych, powikłania kardiologiczne i/ (lub) neuropatie. Pacjenci z takimi objawami powinni być ponownie przebadani, a stosowany u nich schemat leczenia ponownie oceniony.


Leczenie montelukastem nie wpływa na pacjentów z astmą aspirynozależną i umożliwia uniknięcie stosowania kwasu acetylosalicylowego i innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych.


Produkt ten zawiera laktozę.

Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu.


4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji


Montelukast Sunfarm możnae być stosowaćny jednocześnie z innymi lekami zwykle podawanymistosowanymi w zapobieganiuprofilaktyce i długotrwałym leczeniu astmy. W badaniach nad interakcjami leków zalecana kliniczna dawka montelukastu nie wpływała klinicznie istotnie na farmakokinetykę następujących produktów leczniczych: teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol z/ noretyndronem w proporcjistosunku 35:/l), terfenadyny, digoksyny i warfaryny.


U osób otrzymujących jednocześnie fenobarbital pole pod krzywą stężenia montelukastu w osoczu (AUC) zmniejszyło się o około 40%. Ze względu na to, że montelukast jest metabolizowany z udziałem izoenzymu CYP 3A4, należy zachować ostrożność, szczególnie u dzieci, podczas jednoczesnego podawania montelukastu z lekami pobudzającymi aktywność CYP 3A4, takimi jak: fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.


Badania in vitro wykazały, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Jednakże, dane

z badania klinicznego dotyczącego interakcji montelukastu z rozyglitazonem (substrat badawczy reprezentatywny dla produktów leczniczych metabolizowanych głównie z udziałem CYP 2C8) wskazywały, że montelukast nie hamuje izoenzymu CYP 2C8 in vivo. Dlatego nie uważa się, że montelukast znacząco zmienia metabolizm produktów leczniczych metabolizowanych z udziałem tegoprzez ten enzymu (np. paklitaksel, rozyglitazon i repaglinid).


4.6 Ciąża i laktacjakarmienie piersią



Stosowanie w czasie ciąży


Badania na zwierzętach nie wykazują szkodliwego wpływu na przebieg ciąży lub rozwój zarodka/ i (lub) płodu.


Ograniczona ilość danych z dostępnych baz danych dotyczących zastosowań lekupreparatu w okresie ciąży nie wskazuje na istnienie związku przyczynowo-skutkowego między przyjmowaniem montelukastu a występowaniem wad rozwojowych (np. wad kończyn), które rzadko były zgłaszane na całym świecie po wprowadzeniu produktueparatu do obrotu. na całym świecie.


Montelukast Sunfarm może być stosowany w ciąży jedynie wówczas, gdy zostanie to uznane za bezwzględnie konieczne.


Stosowanie w czasie laktacji


Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenikajest wydzielany z do mlekaiem (patrz punkt 5.3). Nie wiadomo, czy montelukast przenikajest wydzielany z do mlekaiem kobiecego.u ludzi.


Montelukast Sunfarm może być stosowany u kobiet karmiących piersią jedynie wówczas, gdy zostanie to uznane za bezwzględnie konieczne.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn


Nie przewiduje się, by montelukast wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn. Jednak w bardzo rzadkich przypadkach zgłaszano występowanie senności i zawrotów głowy.


    1. Działania niepożądane


Montelukast byłzostał oceniony w następujących badaniach klinicznych:

10 mg tabletki powlekane 10 mg u około 4000 dorosłych pacjentów z astmą w wieku 15 lat i

starszych.

10 mg tabletki powlekane 10 mg u około 400 dorosłych pacjentów astmą i towarzyszącym
sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowejnieżytem nosa w wieku 15 lat i starszych.

5 mg tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u około 1750 dzieci z astmą w wieku 6 do 14 lat.


W badaniach klinicznych u pacjentów leczonych montelukastem zgłaszano często (>1/100, do <1/10) zgłaszano wymienione poniżej działania niepożądane, występujące częściej niż u pacjentów otrzymujących placebo:


Klasyfikacja Uukładów
i Nnarządów

Pacjenci w wiekudorośli 15 lat i starsi (dwa badania 12 tygodniowe; n=795)

Dzieci w wieku 6 do 14 lat

(jedno badanie

8-tygodniowe; n=201)

(dwa badania

56-tygodniowe; n=615)

Zaburzenia układu nerwowego

Ból głowy

Ból głowy

Zaburzenia żołądka i jelit

Ból brzucha



Podczas długotrwałego stosowania leku w badaniachpróbach klinicznych z udziałem ograniczonej liczby pacjentów, przez okres do 2 lat u osób dorosłych oraz przez okres do 12 miesięcy u dzieci w wieku 6 do 14 lat nie stwierdzono zmian profilu bezpieczeństwa.


Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano następujące działania niepożądane:


Zakażenia bakteryjne i zarażenia pasożytnicze: zakażeniea górnych dróg oddechowych.


Zaburzenia krwi i układu chłonnego: zwiększonanasilona skłonność do krwawień.


Zaburzenia układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, nacieki eozynofilów w wątrobie.


Zaburzenia psychiczne: zaburzenia snu, w tym koszmary senne, omamy, bezsenność, somnambulizm (lunatyzm), drażliwość, niepokój, pobudzenie psychoruchowe, pobudzenie, w tym zachowanie objawiające się także agresywneością lub wrogiem nastawieniem, drżenie, depresja, w bardzo rzadkich przypadkach myśli i zachowania samobójcze (skłonności samobójcze).


Zaburzenia układu nerwowego: zawroty głowy, senność, parestezje, /hipoestezje, drgawki (napady drgawkowepadaczkowe).


Zaburzenia serca: kołatanie serca.


Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: krwawienie z nosa.


Zaburzenia żołądka i jelit: biegunka, suchość w jamie ustnej, niestrawność, nudności, wymioty.


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: zwiększenie stężenia aminotransferaztransaminaz w surowicy (AlAT, AspAT), zapalenie wątroby (w tym cholestatyczne, wątrobowo-komórkowe uszkodzenie wątroby i mieszana postać uszkodzeniea wątroby o mieszanej etiologii).


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: obrzęk naczynioruchowy, siniaczenieki, pokrzywka, świąd, wysypka, rumień guzowaty.


Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: bóle stawów, bóle mięśni, w tym skurcze mięśni.


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: osłabienie/ i (lub) zmęczenie, złe samopoczucie, obrzęk, gorączka.


Podczas leczenia montelukastem u pacjentów z astmą bardzo rzadko zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zespołuół Churga-Straussa (ang. Churg-Strauss Syndrome, CSS) (patrz punkt 4.4).


4.9 Przedawkowanie


Brak szczegółowych informacji dotyczących leczenia przedawkowania montelukastu. W badaniach dotyczących leczenia przewlekłej astmy, w których dorosłym pacjentom podawano montelukast podawano dorosłym pacjentom w dawkach do 200 mg na dobę przez 22 tygodnie, a w badaniach krótkotrwałych w dawkach do 900 mg na dobę przez około tydzień, nie stwierdzonobez klinicznie istotnych działań niepożądanych.


Po wprowadzeniu leku do obrotu oraz podczas badań klinicznych z zastosowaniem montelukastu zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania. ZgłoszeniaPrzypadki te dotyczą dorosłych i dzieci stosujących dawkę tak dużą jak 1000 mg (około 61 mg/kg mc. u dziecka w wieku 42 miesięcy). Obserwacje kliniczne i laboratoryjne były zgodne z profilem bezpieczeństwa leku zarówno u pacjentów dorosłych, jak i u dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie wystąpiły działania niepożądane. Najczęściej występujące działania niepożądane były zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu i należały do nich: ból brzucha, senność, nadmierne pragnienie, ból głowy, wymioty i nadmierna aktywność psychoruchowa.


Nie wiadomo czy montelukast jest usuwanyeliminowany w trakcie dializy otrzewnowej lub hemodializy.


5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: INNE LEKI STOSOWANE W CHOROBACH OBTURACYJNYCH DRÓG ODDECHOWYCH DO STOSOWANIA WEWNĘTRZNEGO. Antagoniści receptora leukotrienowego.


Kod ATC: R03D C03


Leukotrieny cysteinylowe (LTC4, LTD4, LTE4) są silnymi zapalnymi eikozanoidami uwalnianymi z różnych komórek, w tym z komórek tucznych i eozynofilów. Te ważne mediatory uczestniczące w rozwoju astmy wiążą się z receptorami leukotrienów cysteinowych (CysLT). Receptor CysLT typu-1 (CysLT1) znajduje się w drogach oddechowych u ludzi (w tym w komórkach mięśni gładkich oraz makrofagach występujących w drogach oddechowych) oraz w innych komórkach prozapalnych (w tym eozynofilach i komórkach macierzystych szpiku). Receptory CysLT związane są z patofizjologią astmy i alergicznego zapalenia błony śluzowejnieżytu nosa. W astmie działania wywoływane przez leukotrieny obejmują: skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zmianę przepuszczalności naczyń krwionośnych oraz zwiększenie ilości eozynofilów. W alergicznym zapaleniu błony śluzowejnieżycie nosa CysLT uwalniane są z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergen, zarówno we wczesnej, jak i późnej fazie reakcji i są związane z występowaniem objawów alergicznego zapalenia błony śluzowejnieżytu nosa. Test prowokacji wewnątrznosowej CysLT wykazał nasilenie niedrożności przewodów nosowych i objawów zatkania nosa.


Montelukast jest aktywnym związkiem, który po podaniu doustnym z dużym powinowactwem i selektywnością wiąże się z receptorem CysLT1. W badaniach klinicznych wykazano, że montelukast w dawkach tak małych jak 5 mg hamuje skurcz oskrzeli wywołany wdychaniem LTD4. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym. Działanie rozszerzające oskrzela wywołane przez β-agonistę było addytywne z działaniem powodowanym przez montelukast potęgowało efekt działania β-agonisty. Leczenie montelukastem powodowało hamowanie zarówno wczesnej, jak i późnej fazy reakcji skurczowej oskrzeli po ekspozycji na alergen.

W porównaniu z placebo, montelukast zmniejszał liczbę granulocytów kwasochłonnych we krwi obwodowej u pacjentów dorosłych oraz u dzieci. W osobnym badaniu leczeniestwierdzono, że montelukastem spowodowało znamienne zmniejszenie liczby eozynofilów w drogach oddechowych (co było ocenione poprzez pomiar tych komórek w plwocinie) i we krwi obwodowej wraz z poprawą klinicznej kontroli astmy.


W badaniach z udziałem osóbpacjentów dorosłych montelukast w dawce 10 mg raz na dobę, w porównaniu z placebo, spowodował znaczącą poprawę mierzonej rano, natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1; 10,4% vs 2,7%, względem wartości początkowej), porannego szczytowego przepływu wydechowego (PEFR; 24,5 l/min vs 3,3 l/min, względem wartości początkowej) oraz powodował znamienne zmniejszenie całkowitego zużycia β-agonisty (odpowiednio o -26, l % i -4,6%, względem wartości początkowej). Poprawa w zakresie zgłaszanych przez pacjentów dziennych i nocnych objawów astmy była znamiennie większa niż w grupie placebo.W porównaniu z grupą placebo pacjenci przyjmujący montelukast zgłaszali znamienne zmniejszenie objawów astmatycznych zarówno dziennych, jak i nocnych.


Badania zu osóbudziałem pacjentów dorosłych wykazały, że montelukast przynosi dodatkowe korzyści kliniczne podczas stosowania w skojarzeniu z kortykosteroidami w postaci wziewnej (procentowa zmiana FEV1 w porównaniu do wartości początkowych podczas jednoczesnegołącznego stosowania beklometazonu w postaci wziewnej i montelukastu w porównaniu ze zmianą podczas stosowania samego beklometazonu w postaci wziewnej o odpowiednio 5,43% i 1,04%; zmiana zużycia β-agonisty: odpowiednio o -8,70% i 2,64%). W porównaniu z beklometazonem w postaci wziewnej (200 µg, dwa razy na dobę; dozownik ciśnieniowy z komorą inhalacyjną) montelukast umożliwił uzyskanie szybszej reakcji początkowej na leczenie, chociaż podczas l2-tygodniowego badania, beklometazon zapewnił większą średnią skuteczność leczenia (odsetek zmiany względem wartości początkowej odpowiednio podczas stosowania montelukastu lub beklometazonu wynosił: w odniesieniu do FEV1: odpowiednio 7,49% i 13,3%; w odniesieniu do zużycia β-agonisty: odpowiednio -28,28% i -43,89%). Jednakże w porównaniu do beklometazonu u znacznyego odsetekka pacjentów leczonych montelukastem osiągnąłstwierdzono podobną reakcję kliniczną (np. u 50% pacjentów leczonych beklometazonem stwierdzono poprawę FEV1 o około 11 % lub więcej względem wartości początkowej podczas gdy u około 42% pacjentów leczonych montelukastem uzyskano jednakowątaką samą odpowiedź).


Przeprowadzono badanie kliniczne w celu określenia skuteczności montelukastu w leczeniu objawowym sezonowego zapalenia błony śluzowejnieżytu nosa u dorosłych pacjentów w wieku 15 lat lub starszych z astmą i towarzyszącym sezonowym zapaleniem błony śluzowejnieżytem nosa. W badaniu tym montelukast 10 mg tabletki podawany raz na dobę wykazał statystycznie istotną poprawę w dobowej ocenie objawów zapalenia błony śluzowejnieżytu nosa, w porównaniu z placebo. Dobowa ocena objawów zapalenia błony śluzowejnieżytu nosa jest wartością średnią objawów nosowych występujących w ciągu dnia (tzn. przekrwienie błony śluzowej nosa, wodnisty wyciek z nosa, kichanie, swędzenie nosa) i objawów występujących w nocy (tzn. przekrwienie błony śluzowej nosa po przebudzeniu, trudności w zasypianiu oraz ilość przebudzeń w ciągu nocy). Według ogólnej oceny pacjentów i lekarzy poprawa objawów alergicznego zapalenia błony śluzowejnieżytu nosa była znacząca w porównaniu z placebo. Badanie to nie miało na celu określenia skuteczności w astmie.


W badaniu klinicznym trwającym 8 tygodni, w którym uczestniczyły dzieci w wieku 6 do 14 lat, w grupie przyjmującej montelukast w dawce 5 mg raz na dobę, w porównaniu z grupą placebo, stwierdzono znamienną poprawę wskaźników czynności układu oddechowego (zmiana FEV1 odpowiednio o 8,71 % i o 4,16%, względem wartości początkowej; zmiana porannego PEFR odpowiednio o 27,9 l/min i o 17,8 l/min, względem wartości początkowej) oraz zmniejszenie zużyciadawki "doraźnie" podawanegoych β-agonistyów (odpowiednio o -11,7% i +8,2%, względem wartości początkowej).


W trwającym 12 tygodni badaniu, obejmującym pacjentów dorosłych, stwierdzono znamienne zmniejszenie powysiłkowego skurczu oskrzeliIstotne zmniejszenie powysiłkowego skurczu oskrzeli obserwowano u dorosłych w trwającym 12 tygodni badaniu (maksymalny spadek FEV1 dla montelukastu (w grupie przyjmującej montelukast maksymalny spadek FEV1 wyniósł 22,33% w porównaniu z 32,40% dlaw grupie placebo; czas powrotu wskaźnika FEV1 do wartości mieszczących się w granicach 5% FEV1 mierzonego przed wysiłkiem wyniósł w obu grupach odpowiednio 44,22 min i 60,64 min). Działanie leku utrzymywało się przez 12 tygodni trwania badania. Zmniejszenie powysiłkowego skurczu oskrzeli wykazano także w krótkotrwałym badaniu z udziałem dzieci (maksymalny spadek FEV1 odpowiednio o 18,27% i 26,11 %; czas powrotu wskaźnika FEV1 do wartości mieszczących się w granicach 5% FEV1 mierzonego przed wysiłkiem wyniósł odpowiednio 17,76 min i 27,98 min). W obu wspomnianych badaniach działanie leku oceniano pod koniec okresu oddzielającego dawkowaniea raz na dobę.


U pacjentów z astmą i nadwrażliwością na aspirynęaspirnozależną, przyjmujących jednocześnie wziewne i /(lub) doustne kortykosteroidy, leczenie montelukastem, w porównaniu z placebo, spowodowało znamienną poprawę kontroli astmy (FEV1 odpowiednio o 8,55% i -1,74%, względem wartości początkowej; zmniejszenie dawkidawki całkowitego zużycia β-agonistów odpowiednio o -27,78% i 2,09%, względem wartości początkowej).


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

Montelukast jest szybko wchłaniany po podaniu doustnym. Dla tabletki powlekanej 10 mg średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) osiągane jest w ciągu 3 godzin (tmax) u pacjentów dorosłych po podaniu na czczo. Średnia biodostępność po podaniu doustnym wynosi 64%. Standardowy posiłek nie ma wpływu na biodostępność ani na Cmax po podaniu doustnym. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność wykazano w badaniach klinicznych, w których tabletki powlekane 10 mg były podawane niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.

U dorosłych po podaniu na czczo tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg Cmax osiągane jest w ciągu 2 godzin. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73 %, a standardowy posiłek wpływa na jej zmniejszenie do 63%.


Dystrybucja

Montelukast w ponad 99% wiąże się z białkami osocza. Objętość dystrybucji montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie 8-11 litrów. Badania na szczurach z zastosowaniem znakowanego radioaktywniepromieniotwórczo montelukastu wykazują minimalne przenikanie przez barierę krew-mózg. Ponadto, stężeniae leku znakowanego radioaktywniemateriału promieniotwórczego po 24 godzinach pod podaniua leku we wszystkich pozostałych tkankach byłyo minimalne.


Biotransformacja

Montelukast jestulega intensywnieym przemianom metaboliczowanym. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych u dorosłych i dzieci stężenia metabolitów w osoczu w stanie stacjonarnym były nieoznaczalne.

W badaniach in vitro z zastosowaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazano, że w przemianach metabolicznych montelukastu biorą udział izoenzymy 3A4, 2A6 oraz 2C9 cytochromu P450. Dalsze badania in vitro wykazały, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują izoenzymów 3A4, 2C9, lA2, 2A6, 2C19 aniczy 2D6 cytochromu P450. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.


Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego radioaktywniepromieniotwórczo montelukastu 86% radioaktywnościpromieniotwórczości wykryto w kale z 5-dobowej zbiórki, a < 0,2% w moczu. Wyniki te w połączeniu z wynikami oceny biodostępności montelukastu po podaniu doustnym wskazują na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.


Stosowanie leku w różnych grupach pacjentów

Nie jest konieczna zmiana dawki u osób w podeszłym wieku ani u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby. Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ze względu na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, można założyć, że nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Brak danych na temat farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (w skali Child-Pugh > 9 punktów).

Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od zalecanych do stosowania u osób dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Nie stwierdzono takiego działania podczas stosowania leku w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


W badaniach dotyczących działania toksycznego leku, przeprowadzonych na zwierzętach, stwierdzono nieznaczne, przemijające zmiany aktywności aminotransferazy alaninowej, stężenia glukozy, fosforu i triglicerydów w surowicy. Objawami toksycznego działania leku u zwierząt były: zwiększenie wydzielania śliny, objawy ze strony przewodu pokarmowego, luźne stolce i zaburzenia równowagi elektrolitowej. Objawy takie występowały po podaniu leku w dawce, po której ekspozycjanarażenie ogólnoustrojowae jest 17 razy większae niż po dawce klinicznej stosowanej u ludzi. W badaniach na małpach działania niepożądane wystąpiły po podaniu leku w dawkach od 150 mg/kg mc. na dobę (dawka powodująca narażenieekspozycję ogólnoustrojowąe 232 razy większąa niż dawka kliniczna stosowana u ludzi). W badaniach na zwierzętach montelukast nie miał wpływu na płodność ani na zdolność do reprodukcji podczas stosowania dawki, po której narażenieekspozycja ogólnoustrojowae jest 24 razy większae niż po zastosowaniu dawki klinicznej. W badaniach na samicach szczura, którym podawano montelukast w dawce 200 mg/kg mc. na dobę (powodująca narażenieekspozycję ogólnoustrojowąe 69 razy większąe niż narażenieekspozycja po zastosowaniu dawki klinicznej u ludzi) stwierdzono niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa. W badaniach na królikach stwierdzono większą częstość występowania niepełnego tworzenia się kościkostnienia w porównaniu do grupyekspozycji ogólnoustrojowej kontrolnej dla dawki większej 24 razy niż ekspozycja po zazwyczaj stosowaneja dawkcea kliniczneja. Nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości u szczurów. Wykazano, że montelukast przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany do mleka u zwierząt.

Po jednorazowym podaniu montelukastu w postaci soli sodowegoj myszom i szczurom w maksymalnej dawce do 5000 mg/kg mc. (co odpowiada 15 000 mg/m2 pc. u myszy i 30 000 mg/m2 pc. u szczurów) nie stwierdzono przypadków padnięćzgonu. Taka dawka odpowiada w przeliczeniu dawce 25 000 razy większej od zalecanej dawki dobowej u osób dorosłych (przyjmując, że masaę ciała pacjenta wynosi 50 kg).

Montelukast w dawkach do 500 mg/kg mc. na dobę (dawka powodująca około 200 razy większąe narażenieekspozycję ogólnoustrojowąe niż dawka kliniczna stosowana u ludzi) nie wykazuje działania fototoksycznego podczas naświetlania UVA, UVB lub światłem widzialnym u myszy.

Nie wykazano działania mutagennego montelukastu w testach in vitro i in vivo ani działania rakotwórczego u gryzoni.


6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Celuloza mikrokrystaliczna

Laktoza jednowodna

Kroskarmeloza sodowa

Hydroksyproplyloceluloza niskopodstawiona (E463)

Magnezu stearynian


Otoczka:

Opadry Orange 03B23378:

Żżelaza tlenek czarny (E172)

Hhypromeloza

Żżelaza tlenek żółtyczerwony (E172)

Mmakrogol

Ttytanu dwutlenek (E171)

Żżelaza tlenek czerwony (E172)

Makrogol (6000)


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


2 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania


Nie Pprzechowywać w temperaturze powyżejniżej 30˚C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.


    1. Rodzaj i zawartość opakowania


Blistry OPApoliamid/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań 14, 20, 28, 30, 50, 98 i 100 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania


Wszelkie resztki niewykorzystanego resztki produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodniey z lokalnymi przepisami.


7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


SUN-FARM Sp. z o.o.

Człekówka 75

05-340 Kołbiel


8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pozwolenie nr 17501


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


2010-11-16



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO


2010-11-16