CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Montexal, 10 mg, tabletki powlekane



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda tabletka powlekana zawiera 10 mg montelukastu (Montelukastum) w postaci montelukastu sodowego.


Substancja pomocnicza: laktoza jednowodna 89,6 mg w tabletce.


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka powlekana.


Kwadratowe, obustronnie wypukłe, beżowe tabletki z napisem „MOK 10” wytłoczonym po jednej stronie i „PHD471” po drugiej.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Montexal wskazany jest pomocniczo w leczeniu astmy u pacjentów z przewlekłą astmą, łagodną do umiarkowanej, u których efekty leczenia wziewnymi kortykosteroidami i stosowanymi „doraźnie” krótko działającymi lekami ß-adrenomimetycznymi są niezadowalające.

U tych pacjentów z astmą oskrzelową, u których Montexal jest wskazany w astmie, Montexal może również łagodzić objawy sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa.


Montexal jest też stosowany w zapobieganiu astmie, w której dominującym objawem jest skurcz oskrzeli wywoływany wysiłkiem fizycznym.


Montexal, 10 mg jest wskazany do stosowania u pacjentów w wieku od 15 lat.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Dawką dla pacjentów w wieku 15 lat i starszych z astmą lub z astmą i jednoczesnym sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa jest jedna tabletka powlekana 10 mg raz na dobę, przyjmowana wieczorem.


Zalecenia ogólne

Terapeutyczny wpływ produktu Montexal na wskaźniki kontroli astmy występuje w pierwszej dobie od rozpoczęcia leczenia. Produkt Montexal może być przyjmowany razem z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.

Należy wyjaśnić pacjentom, że przyjmowanie produktu Montexal powinno być kontynuowane zarówno w czasie, kiedy objawy astmy są pod kontrolą, jak i w okresach zaostrzenia choroby. Produktu Montexal nie należy stosować jednocześnie z innymi produktami leczniczymi zawierającymi tę samą substancję czynną- montelukast.

U pacjentów w podeszłym wieku, z niewydolnością nerek lub z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby nie jest konieczne dostosowywanie dawkowania. Brak jest danych dotyczących stosowania montelukastu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Dawkowanie jest takie samo zarówno dla pacjentów płci męskiej, jak i żeńskiej.


Stosowanie produktu Montexal w odniesieniu do innych metod leczenia astmy

Produkt Montexal można dołączyć do wcześniej stosowanego leczenia astmy.


Wziewne kortykosteroidy: produkt Montexal można stosować jako lek pomocniczy u pacjentów, u których stosowanie wziewnych kortykosteroidów i doraźnie podawanych krótko działających  agonistów nie zapewnia właściwej kontroli astmy. Produktem Montexal nie należy zastępować kortykosteroidów w postaci wziewnej (patrz punkt 4.4).


Dla dzieci w wieku od 6 do 14 lat dostępne są tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg.


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Należy poinformować pacjentów, że do leczenia ostrych napadów astmy nigdy nie należy stosować montelukastu w postaci doustnej.

Do tego celu pacjenci powinni mieć przygotowany łatwo dostępny, zwykle stosowany przez nich „doraźnie” odpowiedni lek.

Jeśli wystąpi ostry napad astmy, należy podać wziewnie krótkodziałającego ß-agonistę. Jeśli pacjenci potrzebują większej niż zwykle dawki krótkodziałającego ß agonisty, powinni jak najszybciej zgłosić się do lekarza.


Montelukastem nie należy nagle zastępować kortykosteroidów w postaci wziewnej lub doustnej.


Brak jest danych wskazujących na to, że w przypadku jednoczesnego stosowania montelukastu można zmniejszyć dawkę kortykosteroidów podawanych doustnie.


W rzadkich przypadkach u pacjentów przyjmujących leki przeciwastmatyczne, w tym montelukast, może wystąpić układowa eozynofilia, niekiedy z objawami klinicznymi zapalenia naczyń, co odpowiada rozpoznaniu zespołu Churga-Strauss, który często jest leczony kortykosteroidami stosowanymi ogólnie. Przypadki wystąpienia tego zespołu zwykle, lecz nie zawsze, były związane ze zmniejszeniem dawki lub odstawieniem kortykosteroidu stosowanego doustnie. Nie można wykluczyć ani potwierdzić, że stosowanie antagonistów receptora leukotrienowego jest związane z pojawieniem się zespołu Churga-Strauss. Lekarze powinni zwracać szczególną uwagę na występujące u pacjentów: eozynofilię, wysypkę pochodzenia naczyniowego, nasilenie się objawów płucnych, powikłania kardiologiczne i (lub) neuropatię. Pacjenci z takimi objawami powinni być ponownie przebadani, a stosowany u nich schemat leczenia ponownie oceniony.


U pacjentów z astmą związaną z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy należy nadal unikać stosowania kwasu acetylosalicylowego lub innych niesteroidowych leków przeciwzapalnych, pomimo leczenia montelukastem.


Ten produkt leczniczy zawiera laktozę.

Nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy- galaktozy.


4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji


Montelukast można podawać jednocześnie z innymi lekami zwykle stosowanymi w zapobieganiu i długotrwałym leczeniu astmy. W badaniach nad interakcjami leków zalecana kliniczna dawka montelukastu nie wpływała klinicznie istotnie na farmakokinetykę następujących leków: teofiliny, prednizonu, prednizolonu, doustnych środków antykoncepcyjnych (etynyloestradiol z noretyndronem w stosunku 35:1), terfenadyny, digoksyny i warfaryny.


U osób otrzymujących jednocześnie fenobarbital pole pod krzywą stężenia montelukastu w osoczu (AUC) zmniejszyło się o około 40%. Ze względu na to, że montelukast jest metabolizowany z udziałem izoenzymu CYP 3A4 należy zachować ostrożność, zwłaszcza u dzieci, podczas jednoczesnego podawania montelukastu z lekami pobudzającymi aktywność CYP 3A4, takimi jak: fenytoina, fenobarbital i ryfampicyna.


Badania in vitro wskazują, że montelukast jest silnym inhibitorem CYP 2C8. Jednakże dane z badania klinicznego dotyczącego interakcji montelukastu z rozyglitazonem (substrat badawczy reprezentatywny dla leków metabolizowanych głównie przez CYP 2C8) wykazały, że montelukast nie hamuje izoenzymu CYP 2C8 in vivo. Dlatego nie uważa się, że montelukast znacząco zmienia metabolizm leków metabolizowanych przez ten enzym (np. paklitaksel, rozyglitazon i repaglinid).


4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację


Stosowanie w okresie ciąży

Badania na zwierzętach nie wykazują szkodliwego wpływu na przebieg ciąży lub rozwój zarodka i (lub) płodu.


Ograniczona ilość danych pochodzących z dostępnych baz danych, dotyczących zastosowań leku w okresie ciąży, nie wskazuje na istnienie związku przyczynowo-skutkowego między przyjmowaniem montelukastu, a występowaniem wad wrodzonych (tj. wad kończyn), które rzadko zgłaszano na całym świecie po wprowadzeniu leku do obrotu.


Montexal może być stosowany podczas ciąży jedynie wówczas, gdy zostanie to uznane za bezwzględnie konieczne.


Stosowanie w okresie laktacji

Badania na szczurach wykazały, że montelukast przenika do mleka (patrz punkt 5.3). Nie wiadomo, czy montelukast przenika do mleka kobiecego.


Montexal może być stosowany w okresie karmienia piersią jedynie wówczas, gdy zostanie to uznane za bezwzględnie konieczne.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn


Nie należy spodziewać się, że montelukast będzie wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Jednak w bardzo rzadkich przypadkach zgłaszano występowanie senności lub zawrotów głowy.


    1. Działania niepożądane


Montelukast oceniano w następujących badaniach klinicznych:

tabletki powlekane 10 mg u około 4000 pacjentów w wieku 15 lat i starszych, z astmą,

tabletki powlekane 10 mg u około 400 dorosłych pacjentów w wieku 15 lat i starszych, z astmą i z sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa,

tabletki do rozgryzania i żucia 5 mg u około 1750 dzieci w wieku od 6 do 14 lat, z astmą.


U pacjentów z astmą leczonych montelukastem następujące działania niepożądane były zgłaszane w badaniach klinicznych często (> 1/100 do < 1/10) i częściej niż u pacjentów przyjmujących placebo:



Klasyfikacja układów i narządów

Pacjenci w wieku 15 lat i starsi

(dwa badania 12 tygodniowe; n=795)

Dzieci w wieku od 6 do 14 lat

(jedno badanie 8 tygodniowe; n=201)

(dwa badania 56-tygodniowe; n=615)

Zaburzenia układu nerwowego

ból głowy

ból głowy

Zaburzenia żołądka i jelit

ból brzucha



Podczas długotrwałego stosowania leku w badaniach klinicznych z udziałem ograniczonej liczby pacjentów, przez okres do 2 lat u dorosłych oraz do 12 miesięcy u dzieci w wieku od 6 do 14 lat, nie stwierdzono zmian profilu bezpieczeństwa.


Po wprowadzeniu leku do obrotu zgłaszano następujące działania niepożądane:


Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: zakażenie górnych dróg oddechowych.


Zaburzenia krwi i układu chłonnego: zwiększona skłonność do krwawień.


Zaburzenia układu immunologicznego: reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, nacieki eozynofilowe w wątrobie.


Zaburzenia psychiczne: nietypowe sny, w tym koszmary senne, omamy, bezsenność, somnambulizm, drażliwość, lęk, niepokój ruchowy, pobudzenie, w tym zachowanie agresywne lub wrogość, drżenie, depresja, w bardzo rzadkich przypadkach myśli i zachowania samobójcze (skłonności samobójcze).


Zaburzenia układu nerwowego: zawroty głowy, senność, parestezje i (lub) hipoestezje, drgawki.


Zaburzenia serca: kołatanie serca.


Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: krwawienie z nosa.


Zaburzenia żołądka i jelit: biegunka, suchość błony śluzowej jamy ustnej, dyspepsja, nudności, wymioty.


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: zwiększona aktywność aminotransferaz w surowicy (AlAT, AspAT), zapalenie wątroby (w tym cholestatyczne, wątrobowokomórkowe i uszkodzenie wątroby o mieszanej etiologii).


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: obrzęk naczynioruchowy, siniaczenie, pokrzywka, świąd, wysypka, rumień guzowaty.


Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: ból stawów, ból mięśni, w tym kurcze mięśni.


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: osłabienie i (lub) zmęczenie, złe samopoczucie, obrzęk, gorączka.


U pacjentów z astmą podczas leczenia montelukastem zgłaszano bardzo rzadkie przypadki zespołu Churga Strauss (ang. Churg-Strauss Syndrome, CSS) (patrz punkt 4.4).


4.9 Przedawkowanie


Brak szczegółowych informacji na temat leczenia przedawkowania montelukastu. W badaniach przewlekłej astmy, w których dorosłym pacjentom podawano montelukast w dawkach do 200 mg na dobę przez 22 tygodnie, a w badaniach krótkotrwałych w dawkach do 900 mg na dobę przez około tydzień, nie stwierdzono klinicznie istotnych działań niepożądanych.


Po wprowadzeniu leku do obrotu oraz podczas badań klinicznych z zastosowaniem montelukastu zgłaszano przypadki ostrego przedawkowania. Zgłoszenia te dotyczyły dorosłych i dzieci oraz przyjęcia dawki 1000 mg (około 61 mg/kg mc. u dziecka w wieku 42 miesięcy). Obserwacje kliniczne i laboratoryjne były zgodne z profilem bezpieczeństwa leku zarówno u pacjentów dorosłych, jak i u dzieci. W większości przypadków przedawkowania nie wystąpiły działania niepożądane.

Najczęściej występujące działania niepożądane były zgodne z profilem bezpieczeństwa montelukastu i należały do nich: ból brzucha, senność, wzmożone pragnienie, ból głowy, wymioty, nadmierna aktywność psychoruchowa.


Nie wiadomo czy montelukast jest usuwany w trakcie dializy otrzewnowej lub hemodializy.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: INNE LEKI STOSOWANE W CHOROBACH OBTURACYJNYCH DRÓG ODDECHOWYCH DO STOSOWANIA WEWNĘTRZNEGO, antagoniści receptora leukotrienowego.


Kod ATC: R03D C03


Leukotrieny cysteinylowe (LTC4, LTD4, LTE4) to eikozanoidy o silnym działaniu zapalnym, uwalniane z różnych komórek, w tym z komórek tucznych i granulocytów kwasochłonnych. Te ważne mediatory uczestniczące w rozwoju astmy wiążą się z receptorami leukotrienów cysteinylowych (CysLT). Receptory CysLT typu 1 (CysLT1) występują w drogach oddechowych u ludzi (w tym w komórkach mięśni gładkich dróg oddechowych i makrofagach występujących w drogach oddechowych) oraz w różnych komórkach prozapalnych (w tym w granulocytach kwasochłonnych i niektórych komórkach macierzystych szpiku). CysLT są związane z patofizjologią astmy i alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. W astmie działania zależne od leukotrienów obejmują skurcz oskrzeli, wydzielanie śluzu, zwiększoną przepuszczalność naczyń krwionośnych oraz napływ granulocytów kwasochłonnych. W alergicznym zapaleniu błony śluzowej nosa CysLT są uwalniane z błony śluzowej nosa po ekspozycji na alergen, zarówno we wczesnej, jak i w późnej fazie reakcji i są związane z występowaniem objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa. Wykazano, że prowokacja wewnątrznosowa CysLT powoduje zwiększenie oporu w przewodach nosowych i nasilenie objawów niedrożności nosa.


Montelukast jest związkiem, który po podaniu doustnym wiąże się z dużym powinowactwem i selektywnością z receptorem CysLT1. W badaniach klinicznych montelukast w małej dawce 5 mg hamuje skurcz oskrzeli wywołany wdychaniem LTD4. Rozszerzenie oskrzeli obserwowano w ciągu 2 godzin po podaniu doustnym. Działanie rozszerzające oskrzela wywoływane przez ß-agonistę było addytywne z działaniem powodowanym przez montelukast. Leczenie montelukastem hamowało zarówno wczesną, jak i późną fazę reakcji skurczowej oskrzeli po ekspozycji na alergen. W porównaniu z placebo montelukast zmniejszał liczbę granulocytów kwasochłonnych we krwi obwodowej u pacjentów dorosłych i u dzieci. W oddzielnym badaniu leczenie montelukastem powodowało znamienne zmniejszenie liczby granulocytów kwasochłonnych w drogach oddechowych (pomiar w plwocinie) oraz we krwi obwodowej, powodując jednocześnie poprawę klinicznej kontroli astmy.


W badaniach z udziałem osób dorosłych montelukast w dawce 10 mg podawany raz na dobę, w porównaniu z placebo, powodował znamienną poprawę mierzonej rano natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1; 10,4% vs 2,7%, względem wartości początkowej), porannego szczytowego przepływu wydechowego (PEFR; 24,5 l/min vs 3,3 l/min, względem wartości początkowej) oraz powodował znamienne zmniejszenie całkowitego zużycia ß-agonisty (odpowiednio o -26,1% i -4,6%, względem wartości początkowej). Poprawa w zakresie zgłaszanych przez pacjentów dziennych i nocnych objawów astmy, była znamiennie większa niż w grupie placebo.


Badania u osób dorosłych wykazały, że montelukast przynosi dodatkowe korzyści kliniczne podczas stosowania w skojarzeniu z kortykosteroidami w postaci wziewnej (procentowa zmiana FEV1 względem wartości początkowych podczas jednoczesnego stosowania beklometazonu w postaci wziewnej i montelukastu w porównaniu ze zmianą podczas stosowania samego beklometazonu, w postaci wziewnej odpowiednio 5,43% i 1,04%; zmiana zużycia ß-agonisty: odpowiednio o -8,70% i 2,64%). W porównaniu z podanym wziewnie beklometazonem (200 μg dwa razy na dobę; dozownik ciśnieniowy z komorą inhalacyjną) montelukast umożliwiał uzyskanie szybszej reakcji początkowej na leczenie, chociaż w trakcie 12- tygodniowego badania beklometazon zapewnił większą średnią skuteczność leczenia (procentowa zmiana względem wartości początkowej odpowiednio podczas stosowania montelukastu względem beklometazonu wynosiła: dla FEV1: odpowiednio 7,49% i 13,3%; dla zużycia ß-agonisty: odpowiednio -28,28% i -43,89%). Jednak, w porównaniu z beklometazonem, znaczny odsetek pacjentów leczonych montelukastem osiągnął podobną odpowiedź kliniczną, co w grupie leczonej beklometazonem (np. u 50% pacjentów leczonych beklometazonem stwierdzono poprawę FEV1 o około 11% lub więcej względem wartości początkowej, a w grupie leczonej montelukastem taką samą odpowiedź uzyskano u około 42% pacjentów).


Przeprowadzono badanie kliniczne mające na celu ocenę skuteczności montelukastu w leczeniu objawów sezonowego alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa u pacjentów dorosłych (w wieku 15 lat i starszych) z astmą i towarzyszącym jej sezonowym alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. W badaniu tym, montelukast w postaci tabletek, podawany w dawce 10 mg raz na dobę, powodował (w porównaniu z placebo) statystycznie znamienną poprawę w zakresie wyniku na skali Daily Rhinitis Symptoms (dobowych objawów zapalenia błony śluzowej nosa). Wynik na skali Daily Rhinitis Symptoms stanowi średnią wyników na skali Daytime Nasal Symptoms (objawów dotyczących nosa występujących w ciągu dnia; średnie: przekrwienia błony śluzowej nosa, wodnistego wycieku z nosa, kichania, swędzenia nosa) i na skali Nighttime Symptoms (objawów w ciągu nocy; średnie: przekrwienia błony śluzowej nosa po przebudzeniu, trudności w zasypianiu oraz ilości przebudzeń w ciągu nocy). W ogólnej ocenie pacjentów i lekarzy, dochodziło do znamiennej poprawy objawów alergicznego zapalenia błony śluzowej nosa (w porównaniu z placebo). Ocena skuteczności w astmie nie była głównym celem tego badania.


W badaniu klinicznym trwającym 8 tygodni, w którym uczestniczyły dzieci w wieku od 6 do 14 lat, montelukast w dawce 5 mg raz na dobę, w porównaniu z placebo, znamiennie poprawiał czynność układu oddechowego (zmiana FEV1 odpowiednio o 8,71% i o 4,16%, względem wartości początkowej; zmiana porannego PEFR odpowiednio o 27,9 l/min i o 17,8 l/min, względem wartości początkowej) oraz zmniejszał zużycie doraźnie podawanego ß agonisty (odpowiednio o -11,7% i +8,2%, względem wartości początkowej).


Istotne zmniejszenie powysiłkowego skurczu oskrzeli obserwowano u dorosłych w trwającym 12 tygodni badaniu ( maksymalne zmniejszenie FEV1 22,33% dla montelukastu vs 32,40 dla placebo; czas powrotu wskaźnika FEV1 do wartości mieszczących się w granicach 5% FEV1 mierzonego przed wysiłkiem wyniósł 44,22 min vs 60,64 min). Efekt ten obserwowano w ciągu 12 tygodni trwania badania. Zmniejszenie powysiłkowego skurczu oskrzeli wykazano także w krótkotrwałym badaniu u dzieci (maksymalne zmniejszenie FEV1 o 18,27% i 26,11%; czas powrotu wskaźnika FEV1 do wartości mieszczących się w granicach 5% FEV1 mierzonego przed wysiłkiem 17,76 min vs 27,98 min). W obu wspomnianych powyżej badaniach efekt działania leku oceniano pod koniec okresu dawkowania raz na dobę.


U pacjentów z astmą związaną z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy, przyjmujących jednocześnie wziewne i (lub) doustne kortykosteroidy, leczenie montelukastem, w porównaniu z placebo, spowodowało znamienną poprawę kontroli astmy (zmiana FEV1 odpowiednio o 8,55% i  1,74%, względem wartości początkowej; zmniejszenie zużycia ß-agonisty odpowiednio o  27,78% i 2,09%, względem wartości początkowej).


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

Po podaniu doustnym montelukast jest szybko wchłaniany. U dorosłych, po podaniu na czczo tabletki powlekanej zawierającej 10 mg montelukastu, średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane w ciągu 3 godzin (Tmax). Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 64%. Standardowy posiłek nie wpływa na dostępność biologiczną ani na Cmax po podaniu doustnym produktu. Bezpieczeństwo stosowania i skuteczność wykazano w badaniach klinicznych, w których tabletki powlekane 10 mg były podawane niezależnie od czasu przyjmowania posiłków.


U dorosłych, po podaniu na czczo tabletki do rozgryzania i żucia zawierającej 5 mg montelukastu, Cmax jest osiągane w ciągu 2 godzin. Średnia dostępność biologiczna po podaniu doustnym wynosi 73%. Standardowy posiłek powoduje jej zmniejszenie do 63%.


Dystrybucja

Montelukast wiąże się z białkami osocza w ponad 99%. Objętość dystrybucji montelukastu w stanie stacjonarnym wynosi przeciętnie 8-11 litrów. Badania na szczurach ze znakowanym promieniotwórczo montelukastem wskazują na minimalne przenikanie przez barierę krew mózg. Poza tym, stężenia materiału promieniotwórczego po 24 godzinach po podaniu dawki we wszystkich pozostałych tkankach były minimalne.


Metabolizm

Montelukast jest intensywnie metabolizowany. W badaniach z zastosowaniem dawek terapeutycznych stężenia metabolitów montelukastu w osoczu w stanie stacjonarnym były nieoznaczalne zarówno u dorosłych, jak i u i dzieci.


W badaniach in vitro przeprowadzonych z zastosowaniem mikrosomów ludzkiej wątroby wykazano, że w przemianach metabolicznych montelukastu biorą udział izoenzymy 3A4, 2A6 oraz 2C9 cytochromu P450. Wyniki dalszych badań in vitro przeprowadzonych z zastosowaniem mikrosomów ludzkiej wątroby pokazują, że terapeutyczne stężenia montelukastu w osoczu nie hamują izoenzymów 3A4, 2C9, 1A2, 2A6, 2C19 ani 2D6 cytochromu P450. Udział metabolitów w działaniu terapeutycznym montelukastu jest minimalny.


Eliminacja

Klirens osoczowy montelukastu u zdrowych osób dorosłych wynosi przeciętnie 45 ml/min. Po doustnym podaniu znakowanego promeniotwórczo montelukastu, 86% dawki znakowanej promieniotwórczo wykryto w kale z 5 dobowej zbiórki a < 0,2% w moczu. W połączeniu z przewidywaną dostępnością biologiczną montelukastu po podaniu doustnym wyniki te wskazują, że montelukast i jego metabolity są wydalane niemal wyłącznie z żółcią.


Stosowanie leku w różnych grupach pacjentów

Nie jest konieczna zmiana dawki u osób w podeszłym wieku ani u pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością wątroby. Nie przeprowadzono badań z udziałem pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Ze względu na to, że montelukast i jego metabolity są wydalane z żółcią, można założyć, że nie jest konieczna zmiana dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Brak danych dotyczących farmakokinetyki montelukastu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (powyżej 9 punktów wg klasyfikacji Child-Pugh).


Podczas stosowania dużych dawek montelukastu (20 i 60 razy większych od zalecanych do stosowania u pacjentów dorosłych) obserwowano zmniejszenie stężenia teofiliny w osoczu krwi. Nie stwierdzono takiego działania podczas stosowania leku w zalecanej dawce 10 mg raz na dobę.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


W badaniach dotyczących działania toksycznego leku, przeprowadzonych na zwierzętach, stwierdzono nieznaczne, przemijające zmiany aktywności aminotransferazy alaninowej oraz stężenia glukozy, fosforu i trójglicerydów w surowicy. Objawami toksycznego działania leku u zwierząt były: zwiększenie wydzielania śliny, objawy ze strony przewodu pokarmowego, luźne stolce i zaburzenia równowagi elektrolitowej. Objawy takie występowały po podaniu dawek, po których ekspozycja ogólnoustrojowa była ponad 17 razy większa, niż po zastosowaniu dawki klinicznej. U małp działania niepożądane występowały po podaniu leku w dawkach od 150 mg/kg mc. na dobę (ekspozycja ogólnoustrojowa ponad 232 razy większa niż po zastosowaniu dawki klinicznej). W badaniach na zwierzętach montelukast nie wpływał na płodność ani na zdolność do reprodukcji podczas stosowania dawek, po których ekspozycja ogólnoustrojowa była ponad 24 razy większa niż po zastosowaniu dawki klinicznej. W badaniach analizujących wpływ na płodność u samic szczura, w których zwierzętom podawano montelukast w dawce 200 mg/kg mc. na dobę (ekspozycja ogólnoustrojowa była ponad 69 razy większa niż po zastosowaniu dawki klinicznej) stwierdzono niewielkie zmniejszenie masy ciała potomstwa. W badaniach na królikach stwierdzono większą częstość występowania niepełnego kostnienia w porównaniu do równoległej grupy kontrolnej, przy ekspozycji ogólnoustrojowej ponad 24 razy większej niż po zastosowaniu dawki klinicznej. U szczurów nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości. Wykazano, że montelukast przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany z mlekiem u zwierząt.


Po jednorazowym podaniu doustnym montelukastu sodowego myszom i szczurom w dawkach do 5000 mg/kg mc. (co odpowiada 15 000 mg/m2 pc. u myszy i 30 000 mg/m2 pc. u szczurów) nie stwierdzono przypadków padnięć po zastosowaniu największych dawek. Takie dawki odpowiadają w przeliczeniu dawce 25 000 razy większej od zalecanej dawki dobowej dla pacjentów dorosłych (przyjmując, że masa ciała pacjenta wynosi 50 kg).


Stwierdzono, że u myszy montelukast w dawkach do 500 mg/kg mc. na dobę (ekspozycja około 200 razy większa niż po zastosowaniu dawki klinicznej) nie wykazuje działania fototoksycznego podczas naświetlania UVA, UVB lub światłem widzialnym.


Montelukast nie wykazywał działania mutagennego w testach in vitro ani in vivo oraz nie działał rakotwórczo u gryzoni.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Celuloza mikrokrystaliczna

Laktoza jednowodna

Kroskarmeloza sodowa

Hydroksypropyloceluloza niskopodstawiona

Magnezu stearynian


Otoczka:

Opadry Orange 03B23378:

Żelaza tlenek czarny (E172)

Hypromeloza

Żelaza tlenek czerwony (E172)

Makrogol

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelaza tlenek żółty (E172)

Makrogol 6000


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


2 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania


Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30oC.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem i wilgocią.


    1. Rodzaj i zawartość opakowania


Blistry OPA/Aluminium/PVC/Aluminium w tekturowym pudełku.

Wielkości opakowań: 14, 20, 28, 30, 50, 98 i 100 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania produktu leczniczego


Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


ICN Polfa Rzeszów S.A.

ul. Przemysłowa 2

35-959 Rzeszów



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

17502





9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2010-11-16





10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2010-11-16





9