CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Nexium, 20 mg tabletki dojelitowe


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Esomeprazolum


Jedna tabletka dojelitowa zawiera jako substancję czynną 20 mg esomeprazolu w postaci trójwodnej soli magnezowej.

Substancje pomocnicze, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletki dojelitowe.

Nexium, 20 mg: jasnoróżowe, podłużne, obustronnie wypukłe, powlekane tabletki z wytłoczonym napisem „20 mg” po jednej stronie i „A/EH” po drugiej.


4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Choroba refluksowa przełyku:


Leczenie zespołu Zollingera Ellisona.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Tabletki należy połykać w całości i popijać płynem, nie należy ich żuć ani kruszyć.
W przypadku trudności z połykaniem, tabletkę można rozpuścić w połowie szklanki wody niegazowanej. Nie należy rozpuszczać tabletek w żadnym innym płynie, ponieważ otoczka, która zabezpiecza przed działaniem soku żołądkowego może zostać uszkodzona. Płyn należy mieszać, aż tabletka rozpuści się. Tak przygotowany roztwór z widocznymi granulkami należy wypić w ciągu 30 minut od przygotowania. Następnie ponownie napełnić szklankę wodą do połowy, zamieszać i wypić płyn. Nierozpuszczonych granulek nie należy żuć ani kruszyć.
Jeśli pacjent nie może samodzielnie połykać, tabletkę można rozpuścić w wodzie niegazowanej i podać przez zgłębnik do żołądka. Przed podaniem należy upewnić się, czy do podania leku została wybrana właściwa strzykawka i zgłębnik.
Instrukcja przygotowania i podania leku znajduje się w punkcie 6.6.

Dorośli i młodzież w wieku od 12 lat

Choroba refluksowa przełyku

Leczenie nadżerek w przebiegu refluksowego zapalenia przełyku – 40 mg raz na dobę przez 4 tygodnie.
U pacjentów, u których nie doszło do wyleczenia zapalenia przełyku lub, u których utrzymują się objawy, leczenie należy kontynuować przez kolejne 4 tygodnie.

Zapobieganie nawrotom refluksowego zapalenia przełyku – 20 mg raz na dobę.

Objawowe leczenie choroby refluksowej przełyku
U pacjentów, u których wykluczono zapalenie błony śluzowej przełyku stosuje się 20 mg raz na dobę przez 4 tygodnie.
U pacjentów, u których objawy nie ustępują po 4 tygodniach leczenia preparatem Nexium, należy zweryfikować diagnozę w celu wykrycia innej, możliwej przyczyny dolegliwości.
Po ustąpieniu objawów, w celu kontrolowania przebiegu choroby, można stosować preparat Nexium w dawce 20 mg raz na dobę. U osób dorosłych dawka 20 mg raz na dobę może być stosowana doraźnie, w razie potrzeby. U pacjentów leczonych niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi,
u których występuje ryzyko wrzodów żołądka i dwunastnicy, nie zaleca się podawania doraźnego w przypadku nawrotu dolegliwości.


Dorośli

Choroba wrzodowa współistniejąca z zakażeniem Helicobacter pylori, w połączeniu z odpowiednim leczeniem przeciwbakteryjnym

Dwa razy na dobę podaje się po 20 mg preparatu Nexium, 1 g amoksycyliny i 500 mg klarytromycyny przez 7 dni.


U pacjentów, u których konieczne jest stosowanie długotrwałego leczenia niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi:


Zespół Zollingera Ellisona

Zalecana dawka początkowa to 40 mg dwa razy na dobę. Następnie dawkę należy ustalić indywidualnie i stosować do ustąpienia objawów klinicznych. Z danych z badań klinicznych wynika, że u większości pacjentów, dawki od 80 mg do 160 mg są wystarczające do kontrolowania objawów. Dawki większe niż 80 mg na dobę należy podzielić i podawać dwa razy na dobę.

Dzieci w wieku poniżej 12 lat

Preparatu Nexium nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 12 lat, ponieważ nie ma danych dotyczących stosowania preparatu w tej grupie pacjentów.

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek nie ma konieczności dostosowania dawki preparatu Nexium. Ze względu na niewystarczające dane dotyczące stosowania preparatu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, podczas stosowania preparatu Nexium u tych pacjentów należy zachować ostrożność (patrz punkt 5.2).

Pacjenci z niewydolnością wątroby

U pacjentów z lekką do umiarkowanej niewydolnością wątroby nie ma konieczności dostosowania dawki preparatu Nexium. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby maksymalna dobowa dawka leku wynosi 20 mg (patrz punkt 5.2).

Pacjenci w podeszłym wieku

Nie ma konieczności dostosowania dawki leku u pacjentów w podeszłym wieku.


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na esomeprazol, pochodne benzoimidazolu lub którykolwiek składnik preparatu.
Esomeprazolu, podobnie jak innych leków z grupy inhibitorów pompy protonowej, nie należy podawać jednocześnie z atazanawirem (patrz punkt 4.5).


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


U pacjentów z podejrzeniem lub rozpoznaniem choroby wrzodowej żołądka i w przypadku wystąpienia jakichkolwiek niepokojących objawów (takich jak: znaczna, niezamierzona utrata masy ciała, nawracające wymioty, zaburzenia połykania, wymioty z domieszką krwi, smoliste stolce), należy wykluczyć nowotworowy charakter choroby. Leczenie preparatem Nexium może złagodzić objawy choroby nowotworowej i opóźnić jej rozpoznanie.


Pacjenci przyjmujący preparat Nexium długotrwale (szczególnie leczeni dłużej niż rok), powinni pozostawać pod regularną kontrolą lekarską.


W przypadku przepisywania preparatu Nexium do stosowania doraźnie, należy poinformować pacjenta o konieczności zgłoszenia się do lekarza, jeśli charakter dolegliwości ulegnie zmianie. Stosując esomeprazol doraźnie, należy zwrócić uwagę na zmienne stężenie esomeprazolu w osoczu i związane, z tym możliwe interakcje z innymi lekami (patrz punkt 4.5).


W leczeniu mającym na celu wyeliminowanie zakażenia drobnoustrojem Helicobacter pylori, należy wziąć pod uwagę możliwe interakcje wszystkich trzech stosowanych leków. Klarytromycyna jest silnym inhibitorem izoenzymu CYP3A4. Przed zastosowaniem jej w leczeniu mającym na celu wyeliminowanie zakażenia Helicobacter pylori, należy wziąć pod uwagę możliwe przeciwwskazania i interakcje klarytromycyny, szczególnie jeżeli pacjent przyjmuje jednocześnie inne leki metabolizowane przez izoenzym CYP3A4, jak np. cyzapryd.


Preparat zawiera sacharozę. Nie należy go stosować u pacjentów z rzadkimi, dziedzicznymi zaburzeniami związanymi z nietolerancją fruktozy, zespołem złego wchłaniania glukozy galaktozy lub niedoborem sacharazy izomaltazy.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Wpływ esomeprazolu na właściwości farmakokinetyczne innych leków

Leki, których wchłanianie zależy od pH

Podczas leczenia esomeprazolem zmniejsza się kwaśność soku żołądkowego. Może to wpływać na zwiększenie lub zmniejszenie wchłaniania leków, których wchłanianie zależy od kwaśności soku żołądkowego. Podczas leczenia esomeprazolem (podobnie jak podczas stosowania innych leków zmniejszających wydzielanie kwasu solnego w żołądku lub leków zobojętniających) może się zmniejszać wchłanianie ketokonazolu i itrakonazolu z przewodu pokarmowego.


U zdrowych ochotników, jednoczesne podawanie omeprazolu (w dawce 40 mg raz na dobę) oraz atazanawiru (w dawce 300 mg) i rytonawiru (w dawce 100 mg) powodowało znaczące zmniejszenie ekspozycji na atazanawir (zmniejszenie AUC, Cmax i Cmin mniej więcej o 75%). Zwiększenie dawki atazanawiru do 400 mg nie wyrównywało wpływu omeprazolu na ekspozycję na atazanawir. Leków z grupy inhibitorów pompy protonowej, w tym esomeprazolu, nie należy stosować jednocześnie z atazanawirem (patrz punkt 4.3).


Leki metabolizowane przez izoenzym CYP2C19
Esomeprazol hamuje aktywność głównego izoenzymu odpowiedzialnego za jego metabolizm - CYP2C19. Podawanie esomeprazolu równocześnie z lekami metabolizowanymi przez ten izoenzym, takimi jak: diazepam, cytalopram, imipramina, klomipramina, fenytoina itp., może powodować zwiększenie ich stężenia w osoczu. Konieczne może być w związku z tym zmniejszenie dawek tych leków. Należy to rozpatrzyć szczególnie w przypadku pacjentów stosujących esomeprazol doraźnie. Jednoczesne podanie esomeprazolu w dawce 30 mg powoduje zmniejszenie o 45% klirensu diazepamu – substratu dla izoenzymu CYP2C19. U pacjentów z padaczką leczonych fenytoiną, jednoczesne podanie esomeprazolu w dawce 40 mg powoduje zwiększenie stężenia fenytoiny w osoczu o 13%. W związku z tym, zaleca się oznaczanie stężenia fenytoiny w osoczu, w momencie rozpoczynania, jak i po zakończeniu leczenia esomeprazolem.
Jednoczesne stosowanie omeprazolu (40 mg raz na dobę) i worykonazolu (substratu dla CYP2C19) zwiększało Cmax i AUC worykonazolu odpowiednio o 15% i 41%
W badaniach klinicznych podczas jednoczesnego stosowania esomeprazolu w dawce 40 mg na dobę u pacjentów leczonych warfaryną, wartości czasu krzepnięcia były w zakresie wartości dopuszczalnych. Jednak podczas stosowania klinicznego esomeprazolu, zaobserwowono pojedyncze przypadki istotnego klinicznie zwiększenia wartości współczynnika INR (Międzynarodowy Współczynnik Znormalizowany). W związku z tym, zaleca się kontrolowanie współczynnika INR w trakcie rozpoczynania i kończenia podawania esomeprazolu pacjentom leczonym warfaryną i innymi pochodnymi kumaryny.

Zarówno omeprazol jak i esomeprazol hamują aktywność CYP2C19. Podawanie omeprazolu

w dawkach 40 mg zdrowym ochotnikom w badaniu przeglądowym powodowało zwiększenie Cmax

i AUC dla cylostazolu odpowiednio o 18% i 26%, a jeden z jego czynnych metabolitów odpowiednio
o 29% i 69%.

Podanie zdrowym ochotnikom esomeprazolu w dawce 40 mg jednocześnie z cyzaprydem powodowało zwiększenie powierzchni pola pod krzywą zależności stężenia esomeprazolu w osoczu od czasu (AUC - area under curve) o 32% i wydłużenie okresu półtrwania esomeprazolu (t1/2) o 31%. Nie obserwowano istotnego zwiększenia maksymalnego stężenia cyzaprydu w osoczu. Stosowanie samego cyzaprydu powoduje niewielkie wydłużenie odstępu QT. Jednoczesne zastosowanie esomeprazolu i cyzaprydu nie powoduje dodatkowo wydłużenia odstępu QT (patrz także punkt 4.4).

Esomeprazol nie wykazuje istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę amoksycyliny lub chinidyny.
W krótkotrwałych badaniach klinicznych, z jednoczesnym zastosowaniem esomeprazolu i naproksenu lub rofekoksybu, nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji farmakokinetycznych.

Wpływ innych leków na właściwości farmakokinetyczne esomeprazolu

Esomeprazol jest metabolizowany przez izoenzymy CYP2C19 i CYP3A4. Jednoczesne podawanie esomeprazolu z lekiem hamującym CYP3A4 (klarytromycyną w dawce 500 mg dwa razy na dobę), powodowało dwukrotne zwiększenie ekspozycji na esomeprazol (AUC). Jednoczesne podawanie esomeprazolu z lekami hamujacymi jednocześnie enzymy CYP3A4 i CYP2C19, może powodować ponad dwukrotne zwiekszenie ekspozycji na esomeprazol.

Jednoczesne stosowanie worykonazolu, inhibitora CYP2C19 i CYP3A4 zwiększało AUC omeprazolu o 280%. Nie ma konieczności rutynowego dostosowania dawki leków w opisanych sytuacjach. Należy rozważyć dostosowanie dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, u których wskazane jest długotrwałe leczenie.


4.6 Ciąża i laktacja


Dane kliniczne dotyczące zastosowania preparatu Nexium u kobiet w okresie ciąży są ograniczone. Dane dotyczące zastosowania mieszaniny racemicznej omeprazolu u większej grupy kobiet w okresie ciąży, uzyskane z badań epidemiologicznych, świadczą o tym, że nie wywołuje ona szkodliwego wpływu na rozwój płodu, ani nie uszkadza płodu.
Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu esomeprazolu na rozwój zarodka lub płodu. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego, szkodliwego wpływu mieszaniny racemicznej na przebieg ciąży, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy. Należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania preparatu kobietom w ciąży.

Nie ma danych na temat przenikania esomeprazolu do mleka u kobiet karmiących piersią. Nie prowadzono badań u kobiet w okresie laktacji. Dlatego nie należy podawać preparatu Nexium kobietom karmiącym piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Nie stwierdzono, by preparat Nexium wpływał na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych.


4.8 Działania niepożądane


W trakcie badań klinicznych esomeprazolu oraz podczas jego stosowania klinicznego obserwowano lub podejrzewano wystąpienie wymienionych poniżej działań niepożądanych. Żadne z działań niepożądanych nie wykazywało zależności od dawki.


Wymienione działania niepożądane zostały podzielone w zależności od częstości występowania: często (> 1/100, < 1/10), niezbyt często (> 1/1000, < 1/100), rzadko (>1/10 000, < 1/1000), bardzo rzadko (<1/10 000).


Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Rzadko: Leukopenia, trombocytopenia.

Bardzo rzadko: Agranulocytoza, pancytopenia.


Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko: Reakcje nadwrażliwości, np. gorączka, obrzęk naczynioruchowy i reakcja anafilaktyczna, wstrząs.


Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Niezbyt często: Obrzęki obwodowe.

Rzadko: Hiponatremia.


Zaburzenia psychiczne

Niezbyt często: Bezsenność.

Rzadko: Pobudzenie, splątanie, depresja.

Bardzo rzadko: Agresja, omamy.


Zaburzenia układu nerwowego i zaburzenia psychiczne

Często: Bóle głowy.

Niezbyt często: Zawroty głowy, parestezje, senność.

Rzadko: Zaburzenia smaku.


Zaburzenia oka

Rzadko: Niewyraźne widzenie.


Zaburzenia ucha i błędnika

Niezbyt często: Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego.


Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko: Skurcz oskrzeli.


Zaburzenia żołądka i jelit

Często: Bóle brzucha, zaparcie, biegunka, wzdęcia, nudności, wymioty.

Niezbyt często: Suchość błony śluzowej jamy ustnej.

Rzadko: Zapalenie jamy ustnej, zakażenie grzybicze (kandydoza) przewodu pokarmowego.


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Niezbyt często: Zwiększona aktywność enzymów wątrobowych.

Rzadko: Zapalenie wątroby z żółtaczką lub bez żółtaczki.

Bardzo rzadko: Niewydolność wątroby, encefalopatia u pacjentów z istniejącą wcześniej chorobą wątroby.


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często: Zapalenie skóry, świąd, wysypka, pokrzywka.

Rzadko: Łysienie, nadwrażliwość na światło.

Bardzo rzadko: Rumień wielopostaciowy, zespół Stevens Johnsona, martwica toksyczno rozpływna naskórka (zespół Lyella).


Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe, tkanki łącznej i kości

Rzadko: Bóle stawów, bóle mięśni.

Bardzo rzadko: Osłabienie siły mięśniowej.


Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Bardzo rzadko: Śródmiąższowe zapalenie nerek.


Zaburzenia układu rozrodczego i piersi

Bardzo rzadko: Ginekomastia.


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podawania

Rzadko: Złe samopoczucie, nasilone pocenie się.


4.9 Przedawkowanie


Dane dotyczące zamierzonego przedawkowania są ograniczone. Po dawce 280 mg esomeprazolu obserwowano objawy żołądkowo-jelitowe i osłabienie. Pojedyncze dawki 80 mg esomeprazolu nie powodowały żadnych niepokojących objawów. Nie jest znana specyficzna odtrutka dla esomeprazolu. Esomeprazol bardzo silne wiąże się z białkami osocza i dlatego nie jest łatwo eliminowany z organizmu podczas dializy. Tak jak w każdym przypadku przedawkowania, konieczne jest zastosowanie leczenia objawowego i podtrzymującego.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: inhibitory pompy protonowej, kod ATC: A02B C05.


Esomeprazol jest S izomerem omeprazolu. Esomeprazol jest specyficznym inhibitorem pompy protonowej w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka i zmniejsza wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Właściwości farmakodynamiczne obydwu izomerów (R i S) omeprazolu są podobne.

Miejsce i mechanizm działania

Esomeprazol jest słabą zasadą, która osiąga duże stężenie w silnie kwaśnym środowisku kanalików wydzielniczych w komórkach okładzinowych błony śluzowej żołądka. Jest tam przekształcany do czynnej postaci, która hamuje aktywność enzymu pompy protonowej   H+,K+-ATP azy. W ten sposób hamowane jest podstawowe i stymulowane wydzielanie kwasu solnego w żołądku.


Wpływ na wydzielanie kwasu solnego w żołądku

Po doustnym podaniu esomeprazolu w dawce 20 mg lub 40 mg, działanie występuje w ciągu jednej godziny. Esomeprazol podawany w dawce 20 mg raz na dobę przez 5 dni, zmniejsza maksymalne wydzielanie kwasu solnego, po stymulacji pentagastryną, o 90%. Pomiar wykonano 6 7 godzin po podaniu leku w piątym dniu leczenia.
U pacjentów z objawami choroby refluksowej przełyku, po 5 dniach podawania esomeprazolu doustnie w dawce 20 mg lub 40 mg, wartość pH w żołądku utrzymywała się powyżej 4, odpowiednio przez 13 i 17 godzin w ciągu doby. Odsetek pacjentów, u których wartość pH soku żołądkowego była większa od 4 przez co najmniej 8, 12 lub 16 godzin, wynosił odpowiednio:

pacjenci leczeni esomeprazolem w dawce 20 mg na dobę - 76%, 54% i 24%;
pacjenci leczeni esomeprazolem w dawce 40 mg na dobę - 97%, 92% i 56%.
Posługując się AUC jako zastępczym parametrem dla stężeń w osoczu, wykazano związek między hamowaniem wydzielania kwasu, a ekspozycją na esomeprazol.

Skutki lecznicze hamowania wydzielania kwasu solnego w żołądku

Zagojenie zmian związanych z refluksowym zapaleniem przełyku uzyskuje się u mniej więcej 78% pacjentów leczonych przez 4 tygodnie esomeprazolem w dawce 40 mg raz na dobę i u 93% pacjentów po leczeniu taką samą dawką przez 8 tygodni.
Podawanie esomeprazolu w dawce 20 mg dwa razy na dobę jednocześnie z odpowiednimi antybiotykami przez tydzień, prowadzi do wyleczenia zakażenia Helicobacter pylori u około 90% pacjentów.
W niepowikłanej chorobie wrzodowej dwunastnicy, po tygodniowym leczeniu w celu wyeliminowania zakażenia Helicobacter pylori, nie ma konieczności stosowania leków zmniejszających wydzielanie kwasu solnego, w celu uzyskania zagojenia wrzodu oraz ustąpienia objawów klinicznych.

Inne procesy związane z hamowaniem wydzielania kwasu solnego

Podczas leczenia preparatami zmniejszającymi wydzielanie kwasu solnego, zwiększa się stężenie gastryny w surowicy w odpowiedzi na zmniejszenie wydzielania kwasu solnego.
U niewielu pacjentów, podczas długotrwałego stosowania esomeprazolu, obserwowano zwiększenie liczby komórek ECL, spowodowane prawdopodobnie zwiększeniem stężenia gastryny w surowicy.
Podczas długotrwałego leczenia preparatami zmniejszającymi wydzielanie kwasu solnego w żołądku, nieznacznie wzrasta częstość występowania torbieli gruczołowych żołądka. Zmiany te są fizjologicznym następstwem znacznego zahamowania wydzielania kwasu. Są one łagodne i wydają się być przemijające.

Zmniejszenie kwaśności soku żołądkowego, niezależnie od przyczyny, w tym po zastosowaniu leków z grupy inhibitorów pompy protonowej, zwiększa ilość fizjologicznej flory bakteryjnej w przewodzie pokarmowym. Leczenie lekami z grupy inhibitorów pompy protonowej może nieznacznie zwiększać ryzyko zakażenia przewodu pokarmowego bakteriami z rodziny Salmonella i Campylobacter oraz prawdopodobnie również Clostridium difficile u pacjentów hospitalizowanych.

W dwóch badaniach klinicznych, w których porównywano preparat Nexium z ranitydyną, wykazano że preparat Nexium jest skuteczniejszy w leczeniu wrzodów żołądka u pacjentów przyjmujących niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym działające selektywnie na COX 2.
W innych dwóch badaniach klinicznych, preparat Nexium był skuteczniejszy niż placebo w zapobieganiu wrzodom żołądka i dwunastnicy u pacjentów (w wieku > 60 lat i (lub) z chorobą wrzodową w wywiadzie) przyjmujących niesteroidowe leki przeciwzapalne, w tym działające selektywnie na COX 2.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie i dystrybucja

Esomeprazol jest wrażliwy na działanie kwasu, dlatego jest podawany w postaci tabletek odpornych na jego działanie. Konwersja do izomeru R in vivo nie ma znaczenia klinicznego. Esomeprazol jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Maksymalne stężenie w osoczu występuje po mniej więcej godzinie do 2 godzin od jego podania. Całkowita biodostępność leku, po jednorazowym podaniu dawki 40 mg wynosi 64% i zwiększa się do 89% po wielokrotnym podaniu raz na dobę. Dla dawki 20 mg esomeprazolu wartości te wynoszą odpowiednio 50 i 68%. Względna objętość dystrybucji esomeprazolu u zdrowych ochotników wynosi w stanie stacjonarnym około 0,22 l/kg masy ciała. Esomeprazol w 97% wiąże się z białkami osocza.
Wpływ esomeprazolu na kwaśność soku żołądkowego nie jest zależny od przyjmowanego pokarmu, mimo, że pokarm opóźnia i zmniejsza wchłanianie esomeprazolu.


Metabolizm i wydalanie

Esomeprazol jest całkowicie metabolizowany przez układ cytochromu P 450 (CYP), głównie za pośrednictwem polimorficznej postaci izomeru CYP2C19, biorącego udział w przemianie esomeprazolu do hydroksylowanych i demetylowanych metabolitów. Pozostała część leku jest metabolizowana przez inny, specyficzny izoenzym - CYP3A4, biorący udział w powstawaniu sulfonowej pochodnej esomeprazolu, będącej głównym metabolitem w osoczu.
Dane podane poniżej dotyczą głównie farmakokinetyki leku u pacjentów z prawidłową aktywnością izoenzymu CYP2C19, tzw. szybko metabolizujących.
Całkowity klirens esomeprazolu wynosi około 17 l na godzinę po jednorazowym podaniu i około 9 l na godzinę po wielokrotnym podaniu. Okres półtrwania w osoczu, po wielokrotnym podaniu raz na dobę, wynosi około 1,3 godziny.

Farmakokinetyka esomeprazolu była badana dla dawek do 40 mg dwa razy na dobę.
Pole pod krzywą zależności stężenia esomeprazolu w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się po wielokrotnym podaniu leku. Zjawisko to jest zależne od dawki i ma charakter nieliniowy. Ta zależność od dawki i czasu wynika ze zmniejszonego efektu pierwszego przejścia przez wątrobę oraz zmniejszenia klirensu ogólnoustrojowego, spowodowanego prawdopodobnie hamowaniem aktywności izoenzymu CYP2C19 przez esomeprazol i (lub) jego sulfonowany metabolit. Esomeprazol podawany raz na dobę był całkowicie eliminowany z osocza między podaniem kolejnych dawek i nie obserwowano jego kumulacji.
Główne metabolity esomeprazolu nie wpływają na wydzielanie kwasu solnego w żołądku. Prawie 80% dawki esomeprazolu podanego doustnie, wydalane jest w postaci metabolitów z moczem, a pozostała część z kałem. W moczu wykrywa się mniej niż 1% leku w postaci niezmienionej.


Poszczególne grupy pacjentów

Około 2,91,5% populacji zalicza się do tzw. osób wolno metabolizujących. Jest to związane z brakiem aktywność izoenzymu CYP2C19. U tych pacjentów metabolizm esomeprazolu przebiega prawdopodobnie głównie z udziałem izoenzymu CYP3A4. Po podaniu wielokrotnym esomeprazolu w dawce 40 mg raz na dobę, u pacjentów wolno metabolizujących z brakiem aktywności izoenzymu CYP2C19, powierzchnia pola pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) była mniej więcej o 100% większa niż u pacjentów „szybko metabolizujących”. U pacjentów „wolno metabolizujących” średnie stężenie w osoczu było większe mniej więcej o 60%. Zaobserwowane różnice nie mają wpływu na dawkowanie esomeprazolu.
U ludzi w podeszłym wieku (71 80 lat) metabolizm esomeprazolu nie zmienia się znacząco.
Zaobserwowano, że po podaniu pojedynczej dawki 40 mg esomeprazolu powierzchnia pola pod krzywą zależności stężenia esomeprazolu w osoczu od czasu (AUC) jest o około 30% większa u kobiet niż u mężczyzn. Takiej zależności nie zaobserwowano po wielokrotnym podaniu raz na dobę. Zaobserwowane różnice nie mają wpływu na dawkowanie esomeprazolu.

Zaburzenia czynności narządów

U pacjentów z lekką do umiarkowanej niewydolnością wątroby, metabolizm esomeprazolu może być spowolniony. U pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby, szybkość metabolizmu zmniejsza się, czego skutkiem jest 2 krotne zwiększenie powierzchni pola pod krzywą zależności stężenia esomeprazolu w osoczu od czasu. W związku z tym maksymalna dawka u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby wynosi 20 mg na dobę. Podczas podawania raz na dobę, nie obserwowano kumulacji esomeprazolu i jego głównych metabolitów.
Nie prowadzono badań oceniających stosowanie esomeprazolu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Esomeprazol nie podlega procesowi wydalania przez nerki. W mechanizmie eliminacji nerkowej wydalane są metabolity esomeprazolu. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie należy spodziewać się zmian w metabolizmie esomeprazolu.


Dane pediatryczne
Młodzież w wieku od 12 do 18 lat

Po wielokrotnym podaniu esomeprazolu w dawce 20 mg i 40 mg, całkowita ekspozycja na esomeprazol (AUC) oraz czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia leku w osoczu (tmax) u pacjentów w wieku od 12 do 18 lat były zbliżone do wartości obserwowanych u osób dorosłych w przypadku obu stosowanych dawek esomeprazolu.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Dane przedkliniczne, uwzględniające wyniki konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka.
W badaniach dotyczących działania rakotwórczego przeprowadzonych na szczurach, które otrzymywały mieszaninę racemiczną, zaobserwowano hiperplazję i rakowiaka komórek ECL w żołądku. U szczurów działanie to było związane z przewlekłą, znaczną hipergastrynemią, wtórną do zmniejszenia wytwarzania kwasu solnego w żołądku. Podobne działanie było obserwowane po długotrwałym leczeniu innymi lekami zmniejszającymi wydzielanie kwasu solnego.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Glicerolu monostearynian, magnezu stearynian, celuloza mikrokrystaliczna, polisorbat 80, krospowidon, sodu stearylofumaran, sacharoza, skrobia kukurydziana, talk, trietylu cytrynian.
Skład otoczki: hydroksypropyloceluloza, hypromeloza, kopolimer kwasu metakrylowego i etylu akrylanu (1:1), parafina syntetyczna, makrogol 6000, żelaza tlenek czerwony, żelaza tlenek żółty, tytanu dwutlenek.


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie stwierdzono.


6.3 Okres ważności


3 lata.


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu

Przechowywać w temperaturze poniżej 30oC.
Przechowywać w oryginalnych opakowaniach (blistry).


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Tekturowe, zamykane etui lub tekturowe pudełko, zawierające: 1 blister po 7 tabletek lub 2 blistry po 7 (14 tabletek) lub 1 blister po 14 tabletek lub 2 blistry po 14 tabletek (28 tabletek) lub 4 blistry po 7 tabletek (28 tabletek).


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania <i przygotowania leku do stosowania>


Podawanie przez zgłębnik do żołądka

  1. Należy włożyć tabletkę do strzykawki i napełnić strzykawkę mniej więcej 25 ml wody i 5 ml powietrza. W przypadku stosowania niektórych rodzajów zgłębników należy tabletkę rozpuścić w 50 ml wody, aby uniknąć zatkania sondy przez granulki leku.

  2. Niezwłocznie po dodaniu wody należy potrząsać strzykawką przez mniej więcej 2 minuty, aż tabletka się rozpuści.

  3. Należy odwrócić strzykawkę końcówką do podawania do góry i sprawdzić czy nie jest ona zatkana.

  4. Połączyć końcówki zgłębnika i strzykawki, trzymając strzykawkę skierowaną do góry.

  5. Należy potrząsnąć strzykawką i odwrócić strzykawkę końcówką do podawania do dołu i natychmiast podać ok. 5 10 ml zawiesiny do zgłębnika. Po podaniu należy odwrócić strzykawkę końcówką do góry i wstrząsnąć (należy trzymać strzykawkę końcówką do podawania do góry tak, aby uniknąć jej zatkania).

  6. Odwrócić strzykawkę końcówką do podawania do dołu i natychmiast podać 5 10 ml zawiesiny do zgłębnika. Należy powtarzać te czynności, aż strzykawka będzie pusta.

  7. Jeśli jest to konieczne należy napełnić strzykawkę 25 ml wody i 5 ml powietrza i powtórzyć czynność opisaną w punkcie 5 tak, aby usunąć osad zawiesiny, który mógł pozostać w strzykawce. W przypadku stosowania niektórych rodzajów zgłębników może być konieczne dodanie 50 ml wody.


7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


AstraZeneca AB

S-151 85 Sodertalje

Szwecja



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pozwolenie MZ nr 9025




9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


08 11 2001 r./22 09 2006 r./28 08 2007 r./15-12-2008 r.



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO


2010-10-29


11