CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Ceftazidime Pfizer, 3 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda fiolka zawiera 3,4945 g ceftazydymu pięciowodnego, co odpowiada 3 g ceftazydymu.


Substancje pomocnicze:

fiolka proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji zawiera 78 mg (3,39 mmol) sodu.


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji.


Proszek o barwie od białej do kremowej.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Ceftazydym jest wskazany do stosowania w leczeniu następujących zakażeń u dorosłych i u dzieci, w tym noworodków:


Ceftazydym można stosować w zapobieganiu okołooperacyjnym zakażeniom dróg moczowych u pacjentów poddawanych operacjom gruczołu krokowego, w tym przezcewkowej resekcji tego narządu (TURP).


Ceftazydym można stosować w leczeniu pacjentów z neutropenią i gorączką, jeśli przypuszcza się, że gorączka jest skutkiem zakażenia bakteryjnego.


Wybierając ceftazydym należy brać pod uwagę jego spektrum działania przeciwbakteryjnego, które zasadniczo ogranicza się do tlenowych bakterii Gram-ujemnych (patrz punkty 4.4 i 5.1).


Jeśli spektrum działania przeciwbakteryjnego ceftazydymu może nie obejmować bakterii wywołujących zakażenie, lek ten należy podawać z innymi lekami przeciwbakteryjnymi.


Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.



4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Tabela 1. Dorośli i dzieci o masie ciała 40 kg


Podawanie w dawkach podzielonych

Zakażenie

Dawka do podania

Zakażenia oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy

100 do 150 mg/kg mc. na dobę w trzech dawkach podzielonych, maksymalnie do 9 g na dobę1

Neutropenia z gorączką

1 g lub 2 g co 8 h we wszystkich wskazaniach terapeutycznych

Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Posocznica

Zakażenia kości i stawów

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich

Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Zapalenie otrzewnej związane z dializami u pacjentów poddawanych CAPD

Powikłane zakażenia dróg moczowych

500 mg lub 1 g co 12 h

Zakażenia ucha, w tym przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego i martwicze zapalenie ucha środkowego

1 g co 8 h

Zapobieganie zakażeniom okołooperacyjnym związanym z TURP

1 g w czasie indukcji znieczulenia i druga dawka po usunięciu cewnika

Podawanie w ciągłej infuzji

Zakażenie

Dawka do podania

Neutropenia z gorączką

Dawka nasycająca 2 g, a następnie ciągła infuzja od 4 do 6 g co 24 h1

Zakażenia oskrzelowo-płucne w mukowiscydozie

Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Posocznica

Zakażenia kości i stawów

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich

Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Zapalenie otrzewnej związane z dializami u pacjentów poddawanych CAPD

1 U dorosłych z prawidłową czynnością nerek nie zaobserwowano wystąpienia działań niepożądanych po zastosowaniu dawki 9 g/dobę.


Tabela 2. Dzieci o masie ciała <40 kg


Niemowlęta i małe dzieci w wieku >2 miesięcy oraz dzieci o masie ciała <40 kg

Zakażenie

Zazwyczaj stosowana dawka

Podawanie w dawkach podzielonych


Powikłane zakażenia dróg moczowych

30 do 100 mg/kg mc. na dobę w dwóch lub trzech dawkach podzielonych

Zakażenia ucha, w tym przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego i martwicze zapalenie ucha zewnętrznego

Dzieci z neutropenią


150 mg/kg mc. na dobę w trzech dawkach podzielonych, maksymalnie 6 g na dobę

Mukowiscydoza

Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Posocznica

Zakażenia kości i stawów

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich

Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Zapalenie otrzewnej związane z dializami u pacjentów poddawanych CAPD

Podawanie w ciągłej infuzji


Neutropenia z gorączką

Dawka nasycająca 60 do 100 mg/kg mc., a następnie ciągła infuzja w dawce 100 do 200 mg/kg mc. na dobę

Zakażenia oskrzelowo-płucne w przebiegu mukowiscydozy

Ostre bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych

Posocznica

Zakażenia kości i stawów

Powikłane zakażenia skóry i tkanek miękkich

Powikłane zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Zapalenie otrzewnej związane z dializami u pacjentów poddawanych CAPD

Noworodki i niemowlęta w wieku od 0 do 2 miesięcy

Zakażenie

Zazwyczaj stosowana dawka

Podawanie w dawkach podzielonych


Większość zakażeń

25 do 60 mg/kg mc. na dobę w dwóch dawkach podzielonych1

1 U noworodków i niemowląt w wieku od 0 do 2 miesięcy okres półtrwania ceftazydymu w surowicy może być trzy- lub czterokrotnie dłuższy niż u dorosłych.


Pacjenci w podeszłym wieku

Ze względu na zmniejszony klirens ceftazydymu, u pacjentów w podeszłym wieku z ostrymi schorzeniami nie należy zazwyczaj przekraczać dawki 3 g na dobę, zwłaszcza u osób w wieku powyżej 80 lat.


Niewydolność nerek

Ceftazydym jest wydalany w postaci niezmienionej przez nerki. W związku z tym należy zmniejszyć jego dawkę u pacjentów z niewydolnością nerek.


Początkowo należy podać dawkę nasycającą 1 g. Dawki podtrzymujące należy dostosować do klirensu kreatyniny.


Tabela 3. Zalecane dawki podtrzymujące ceftazydymu w niewydolności nerek


Klirens kreatyniny

[ml/min]

Przybliżone stężenie kreatyniny w surowicy

[µmol/l (mg/dl)]

Zalecana pojedyncza dawka ceftazydymu

[g]

Częstotliwość podawania

[h]

50–31

150–200

(1,7–2,3)

1

12

30–16

200–350

(2,3–4,0)

1

24

15–6

350–500

(4,0–5,6)

0,5

24

<5

>500

(>5,6)

0,5

48


U pacjentów z ciężkimi zakażeniami należy zwiększyć dawkę jednostkową o 50% lub zwiększyć częstotliwość podawania leku. U takich pacjentów należy okresowo kontrolować stężenie ceftazydymu w surowicy, przy czym jego minimalne wartości nie powinny przekraczać 40 mg/l.

U dzieci klirens kreatyniny należy korygować odpowiednio do powierzchni ciała lub beztłuszczowej masy ciała.


Hemodializa

Okres półtrwania leku w surowicy podczas hemodializy mieści się w granicach od 3 do 5 h.


Po każdej hemodializie należy powtórzyć dawkę podtrzymującą ceftazydymu zalecaną w powyższej tabeli.


Dializa otrzewnowa

Ceftazydym można stosować u osób poddawanych dializie otrzewnowej i ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej (CAPD).


Oprócz podawania dożylnego, ceftazydym można również podać w płynie dializacyjnym (zwykle od 125 mg do 250 mg na 2 litry płynu do dializy).


Pacjentom z niewydolnością nerek poddawanym ciągłej tętniczo-żylnej hemodializie lub wysoko przepływowej hemofiltracji w oddziałach intensywnej terapii zaleca się 1 g ceftazydymu na dobę w dawce jednorazowej lub w dawkach podzielonych. U pacjentów poddawanych nisko przepływowej hemofiltracji dawkowanie ustala się w zależności od stopnia niewydolności nerek.


U pacjentów poddawanych żylno-żylnej hemofiltracji i żylno-żylnej hemodializie dawkowanie należy ustalać według zaleceń podanych w tabelach poniżej.


Tabela 4. Zalecenia dotyczące dawkowania podczas ciągłej żylno-żylnej hemofiltracji


Resztkowa czynność nerek: klirens kreatyniny [ml/min]

Dawka podtrzymująca [mg] w przypadku danej szybkości ultrafiltracji [ml/min]1

5

16,7

33,3

50

0

250

250

500

500

5

250

250

500

500

10

250

500

500

750

15

250

500

500

750

20

500

500

500

750

1 Dawkę podtrzymującą należy podawać co 12 h.


Tabela 5. Zalecenia dotyczące dawkowania ceftazydymu podczas ciągłej żylno-żylnej hemodializy


Resztkowa czynność nerek: klirens kreatyniny [ml/min]

Dawka podtrzymująca [mg] w przypadku danej szybkości wprowadzania dializatu1:

1,0 l/h

2,0 l/h

Szybkość ultrafiltracji [l/h]

Szybkość ultrafiltracji [l/h]

0,5

1,0

2,0

0,5

1,0

2,0

0

500

500

500

500

500

750

5

500

500

750

500

500

750

10

500

500

750

500

750

1000

15

500

750

750

750

750

1000

20

750

750

1000

750

750

1000

1 Dawkę podtrzymującą należy podawać co 12 h.


Sposób podawania

Ceftazidime Pfizer, 3 g, proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji można podawać w dożylnym wstrzyknięciu lub infuzji.


Ceftazydym podaje się we wstrzyknięciu dożylnym lub w infuzji dożylnej, bądź też w głębokim wstrzyknięciu domięśniowym. Zalecane miejsca wstrzyknięcia domięśniowego to górny, zewnętrzny kwadrant mięśnia pośladkowego większego lub boczna część uda. Ceftazydym w roztworze można podawać bezpośrednio do żyły lub przez zestaw do infuzji, jeżeli pacjent otrzymuje płyny drogą pozajelitową.


Barwa roztworów ceftazydymu waha się od jasnożółtej do bursztynowej, zależnie od zastosowanego stężenia, rozpuszczalnika i warunków przechowywania.


Dawka zależy od ciężkości choroby, wrażliwości drobnoustrojów, miejsca i rodzaju zakażenia oraz od wieku i wydolności nerek u pacjenta.


Instrukcja przygotowywania roztworu do podawania dożylnego, patrz punkt 6.6.


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na substancję czynną lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Stwierdzona nadwrażliwość na cefalosporyny.


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Podobnie jak w przypadku wszystkich antybiotyków beta-laktamowych, notowano ciężkie i niekiedy śmiertelne reakcje nadwrażliwości.


Przed rozpoczęciem leczenia należy przeprowadzić szczegółowy wywiad dotyczący nadwrażliwości na ceftazydym, inne cefalosporyny lub na dowolny inny rodzaj leku z grupy antybiotyków beta-laktamowych. Zaleca się zachowanie szczególnej ostrożności podczas podawania ceftazydymu pacjentom, u których wystąpiła nadwrażliwość na jakąkolwiek cefalosporynę, a także pacjentom z ciężkimi reakcjami nadwrażliwości (np. wstrząsem anafilaktycznym) na dowolny inny rodzaj antybiotyku beta-laktamowego w wywiadzie. Należy zachować ostrożność podczas podawania ceftazydymu pacjentom z nieciężką nadwrażliwością na inne antybiotyki beta-laktamowe w wywiadzie.


Jeśli wystąpi ciężka reakcja alergiczna na ceftazydym, lek należy odstawić i podjąć odpowiednie postępowanie.


Ze względu na ograniczone spektrum działania przeciwbakteryjnego, ceftazydym nie nadaje się do leczenia niektórych rodzajów zakażeń, chyba że patogen został już oznaczony i wiadomo, że jest on wrażliwy na lek lub jeśli jest wysoce prawdopodobne, że patogen będzie wrażliwy na leczenie ceftazydymem. Warunek ten dotyczy zwłaszcza leczenia bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych, zakażeń skóry i tkanek miękkich oraz zakażeń kości i stawów.


Po podaniu prawie wszystkich leków przeciwbakteryjnych, w tym ceftazydymu, opisywano występowanie zapalenia jelita grubego, związanego ze stosowaniem antybiotyku, i rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Mogą mieć różny przebieg – od lekkiego nawet do zagrażającego życiu. Dlatego szczególnie ważna jest obserwacja pacjentów, u których wystąpi biegunka w trakcie lub po zakończeniu podawania ceftazydymu (patrz punkt 4.8). Należy rozważyć przerwanie leczenia ceftazydymem i podanie produktów swoiście działających na Clostridium difficile. Nie należy podawać produktów leczniczych hamujących perystaltykę.


Równoczesne leczenie cefalosporynami i lekami działającymi nefrotoksyczne, takimi jak aminoglikozydy lub silne leki moczopędne (np. furosemid), może niekorzystnie wpływać na czynność nerek.


Ceftazydym jest wydalany przez nerki, dlatego też jego dawkę należy zmniejszyć proporcjonalnie do stopnia ich wydolności. Sporadycznie notowano objawy neurologiczne w przypadku niewystarczającego zmniejszenia dawki u pacjentów z niewydolnością nerek (patrz punkty 4.2, 4.7 i 4.8).


Podobnie jak w przypadku wszystkich leków przeciwbakteryjnych o szerokim spektrum działania, długotrwałe stosowanie leku może doprowadzić do nadmiernego wzrostu opornych drobnoustrojów (np. enterokoków, grzybów) i może być konieczne przerwanie leczenia lub podjęcia właściwego postępowania. Niezbędna jest okresowa ocena stanu pacjenta.


Ceftazydym nie wpływa na wyniki testów enzymatycznych wykrywających glukozę w moczu, mogą jednak wystąpić niewielkie zmiany (wyniki fałszywie dodatnie) po zastosowaniu metod opartych na redukcji miedzi (Benedicta, Fehlinga, Clinitest).


Ceftazydym nie wpływa na wynik alkalicznej próby pikrynianowej na kreatyninę.


U około 5% pacjentów leczonych ceftazydymem występowanie fałszywie dodatniego wyniku testu Coombsa może zaburzać wynik próby zgodności krwi (próby krzyżowej).


Zawartość sodu

Fiolka produktu Ceftazidime Pfizer, 3 g, zawiera 78 mg (3,39 mmol) sodu.


Zawartość sodu należy wziąć pod uwagę podczas przepisywania leku pacjentom kontrolującym zawartość sodu w diecie.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Stosowanie dużych dawek leku równocześnie z lekami działającymi nefrotoksycznie może wywierać niekorzystny wpływ na czynność nerek (patrz punkt 4.4).


Chloramfenikol jest in vitro antagonistą ceftazydymu i innych cefalosporyn. Znaczenie kliniczne tego faktu jest nieznane, ale należy brać to pod uwagę podczas skojarzonego podawania chloramfenikolu i ceftazydymu.


Podobnie jak inne leki przeciwbakteryjne, ceftazydym może zaburzać skład flory jelitowej, prowadząc do zmniejszenia reabsorpcji estrogenów i zmniejszenia skuteczności złożonych, doustnych środków antykoncepcyjnych. Dlatego zaleca się stosowanie alternatywnych, niehormonalnych metod antykoncepcji.


4.6 Ciąża i laktacja


Ciąża

Istnieją jedynie ograniczone dane dotyczące stosowania ceftazydymu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują bezpośredniego lub pośredniego niekorzystnego wpływu produktu na ciążę, rozwój embrionalny i (lub) płodowy, poród lub rozwój po urodzeniu (patrz punkt 5.3).

Jeśli przepisuje się lek kobiecie w ciąży, należy zachować ostrożność.


Laktacja

Ceftazydym przenika w niewielkich ilościach do mleka kobiecego, jednak zwykle nie wywiera niekorzystnego wpływu na niemowlę karmione piersią, jeśli stosuje się go w dawkach terapeutycznych. Ceftazydym można stosować w trakcie karmienia piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Nie przeprowadzono badań nad wpływem leku na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane (np. zawroty głowy), które wpływają na tę zdolność (patrz punkt 4.8).


4.8 Działania niepożądane


Do ustalenia częstości występowania działań niepożądanych, uszeregowanych od bardzo częstych do niezbyt częstych, wykorzystano dane z badań klinicznych (własnych i opublikowanych). Częstości występowania wszystkich pozostałych działań niepożądanych ustalono przede wszystkim na podstawie danych z obserwacji po wprowadzeniu leku do obrotu i odnoszą się raczej do częstości ich zgłaszania niż do ich rzeczywistej częstości występowania. W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem. Klasyfikację częstości występowania oparto na następujących zasadach:

bardzo często ( 1/10),

często ( 1/100 to < 1/10),

niezbyt często ( 1/1000 do < 1/100),

rzadko ( 1/10 000 do < 1/1000),

bardzo rzadko (<1/ 10 000),

częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).


Klasyfikacja układów i narządów


Często

Niezbyt często

Rzadko

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze


Kandydoza (w tym zapalenie pochwy i pleśniawki jamy ustnej)


Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Eozynofilia

Trombocytoza

Leukopenia

Neutropenia

Małopłytkowość

Limfocytoza

Niedokrwistość hemolityczna

Agranulocytoza

Zaburzenia układu immunologicznego



Anafilaksja, w tym skurcz oskrzeli i (lub) niedociśnienie

Zaburzenia układu nerwowego


Bóle głowy

Zawroty głowy

Parestezje

Powikłania neurologiczne1

Zaburzenia naczyniowe

Zapalenie żył lub zakrzepowe zapalenie żył podczas stosowania dożylnego



Zaburzenia żołądka i jelit

Biegunka

Nudności

Wymioty

Bóle brzucha

Biegunka i zapalenie jelita grubego związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych2

Niesmak w ustach

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Przemijające zwiększenia aktywności jednego lub więcej enzymów wątrobowych3


Żółtaczka

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Wysypka grudkowo-plamkowa lub pokrzywka

Świąd

Obrzęk naczynioruchowy

Rumień wielopostaciowy

Zespół Stevensa-Johnsona

Martwica toksyczno-rozpływna naskórka

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Ból i (lub) zaczerwienienie w miejscu wstrzyknięcia domięśniowego

Gorączka


Badania diagnostyczne

Dodatni wynik testu Coombsa4

Przemijające zwiększenie stężenia mocznika, azotu mocznikowego i (lub) kreatyniny w surowicy krwi


1 Donoszono o występowaniu powikłań neurologicznych obejmujących drżenia, mioklonie, drgawki, encefalopatię i śpiączkę u pacjentów z niewydolnością nerek, u których nie zmniejszono odpowiednio dawki ceftazydymu.

2 Biegunka i zapalenie jelita grubego mogą być związane z zakażeniem Clostridium difficile i mogą mieć postać rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego.

3 AlAT (SGPT), AspAT (SOGT), LHD, GGT, fosfatazy zasadowej.

4 Dodatni wynik testu Coombsa występuje u ok. 5% pacjentów i może zaburzać wynik próby zgodności krwi (próby krzyżowej).


4.9 Przedawkowanie


Przedawkowanie może prowadzić do powikłań neurologicznych, w tym encefalopatii, drgawek i śpiączki.


U osób z prawidłową czynnością nerek eliminacja zachodząca przez nerki stopniowo zmniejszy dawkę (patrz punkty 4.4 i 5.2). U pacjentów z niewydolnością nerek, jeśli nie zmniejszy się dawki w zalecony sposób, mogą wystąpić powikłania neurologiczne (patrz punkty 4.2 i 4.4).


Stężenie ceftazydymu w surowicy może się zmniejszyć w procesie hemodializy lub dializy otrzewnowej.


5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: cefalosporyny trzeciej generacji, kod ATC: J01DD02.


Mechanizm działania

Ceftazydym hamuje syntezę ściany komórkowej bakterii w wyniku związania się z białkami wiążącymi penicyliny (ang. penicillin binding proteins, PBP). Powoduje to przerwanie biosyntezy ściany komórkowej (peptydoglikanów), co z kolei prowadzi do lizy i obumarcia komórki bakteryjnej.


Zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne

Wykazano, że w przypadku cefalosporyn najważniejszym współczynnikiem farmakokinetyczno-farmakodynamicznym korelującym ze skutecznością tych leków w warunkach in vivo jest czas, w którym stężenie niezwiązanego produktu leczniczego jest większe od minimalnego stężenia hamującego (MIC) wyrażony jako odsetek przedziału czasu między dawkami (%T>MIC).


Mechanizm rozwoju oporności bakteryjnej

Ceftazydym jest odporny na hydrolizę przez większość klas beta-laktamaz, w tym przez penicylinazy i cefalosporynazy, jednak nie beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum.

Oporność bakterii na ceftazydym może wynikać z jednego lub kilku następujących mechanizmów:


Stężenia graniczne

Graniczne minimalne stężenie hamujące (MIC) ustalone przez Europejski Komitet Badania Wrażliwości Drobnoustrojów (ang. European Committee on Antimicrobial Susceptibility Testing, EUCAST).


Drobnoustrój

Stężenia graniczne wrażliwości [µg/ml]

S

I

R

Enterobacteriaceae

1

-

> 8

Pseudomonas aeruginosa

8

-

> 8


S=wrażliwy, I=średnio wrażliwy, R=oporny;

- wskazuje, że aktualnie brak danych o stężeniach granicznych dla tych kategorii.


Wrażliwość mikrobiologiczna

Rozpowszechnienie oporności nabytej wybranego gatunku drobnoustroju może różnić się w zależności od lokalizacji geograficznej i czasu. Do oceny oporności konieczne są lokalne dane, zwłaszcza podczas leczenia ciężkich zakażeń. W razie potrzeby należy zasięgnąć porady eksperta, jeżeli częstość występowania oporności na danym obszarze jest tak duża, że przydatność ceftazydymu w leczeniu co najmniej niektórych zakażeń może budzić wątpliwości.


Gatunki zwykle wrażliwe

Gram-dodatnie bakterie tlenowe:

Streptococcus pyogenes

Streptococcus agalactiae

Gram-ujemne bakterie tlenowe:

Burkholderia cepacia

Escherichia coli

Hemophilus influenzae

Neisseria meningitidis

Proteus mirabilis

Proteus spp. (inne)

Providencia spp.

Gatunki, wśród których może wystąpić problem oporności nabytej

Gram-ujemne bakterie tlenowe:

Citrobacter spp.

Enterobacter aerogenes

Enterobacter spp. (inne)

Klebsiella pneumoniae

Klebsiella spp. (inne)

Pseudomonas aeruginosa

Serratia spp.

Morganella morganii

Yersinia enterocolitica

Gram-dodatnie bakterie tlenowe:

Gronkowce wrażliwe na metycylinę (w tym Staphylococcus aureus)

Streptococcus pneumoniae

Gram-dodatnie bakterie beztlenowe:

Clostridium perfringens

Peptococcus spp.

Peptostreptococcus spp.

Propionibacterium spp.

Gram-ujemne bakterie beztlenowe:

Fusobacterium spp.

Organizmy o oporności wrodzonej

Gram-dodatnie bakterie tlenowe:

Enterokoki, w tym Enterococcus faecalis i Enterococcus faecium

Listeria spp.

Gronkowce oporne na metycylinę

Gram-ujemne bakterie tlenowe:

Acinetobacter spp.

Campylobacter spp.

Gram-dodatnie bakterie beztlenowe:

Clostridium difficile

Gram-ujemne bakterie beztlenowe:

Bacteroides spp. (wiele szczepów Bacteroides fragilis jest opornych)

Inne:

Chlamydia spp.

Mycoplasma spp.

Legionella spp.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

Po podaniu domięśniowym dawki 500 mg i 1 g ceftazydymu produkt szybko osiąga maksymalne stężenie, wynoszące odpowiednio 18 i 37 mg/l. Po pięciu minutach od podania dożylnego pojedynczej dawki 500 mg, 1 g lub 2 g maksymalne stężenia w surowicy wynoszą odpowiednio 46, 87 i 170 mg/l.


Dystrybucja

Stężenia terapeutyczne utrzymują się w surowicy przez 8–12 godzin, zarówno po podaniu dożylnym, jak i domięśniowym. Wiązanie ceftazydymu przez białka surowicy jest małe i wynosi ok. 10%. Stężenie ceftazydymu większe od MIC określonego dla często spotykanych bakterii chorobotwórczych, stwierdza się w takich tkankach, jak kości, serce oraz żółć, plwocina, ciało szkliste oraz płyn stawowy, opłucnowy i otrzewnowy. Ceftazydym łatwo przenika przez łożysko i do mleka matki. Przenikanie przez nieuszkodzoną barierę krew–mózg jest niewielkie i jeśli nie występuje stan zapalny, stężenie ceftazydymu w płynie mózgowo-rdzeniowym jest małe. Jednak jeśli występuje stan zapalny opon mózgowo-rdzeniowych, lek osiąga w płynie mózgowo-rdzeniowym stężenie terapeutyczne, wynoszące od 4 do 20 mg/l lub więcej.


Metabolizm

Ceftazydym nie jest metabolizowany w organizmie.


Eliminacja

Podawanie pozajelitowe powoduje długotrwałe utrzymywanie się w surowicy dużych stężeń ceftazydymu, którego okres półtrwania wynosi około 2 h. Lek jest wydzielany w postaci czynnej, niezmienionej do moczu, w wyniku przesączania kłębuszkowego. W przybliżeniu 80–90% dawki leku jest wydalane z moczem w ciągu 24 h. Mniej niż 1% jest wydalany z żółcią, co ogranicza ilość przechodzącą do jelit.


Szczególne populacje pacjentów

Eliminacja ceftazydymu jest zmniejszona u pacjentów z niewydolnością nerek i dawkę leku należy u nich zmniejszyć (patrz punkt 4.2).


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności i potencjalnego toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono badań dotyczących działania rakotwórczego ceftazydymu.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Sodu węglan bezwodny


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Ceftazydymu nie należy mieszać z roztworami o pH powyżej 7,5, na przykład z roztworem wodorowęglanu sodu do wstrzykiwań. Nie należy mieszać ceftazydymu z aminoglikozydami w roztworze do infuzji, ze względu na ryzyko wytrącania się osadu.


Wenflony i cewniki do podawania dożylnego należy przemywać roztworem soli fizjologicznej pomiędzy podaniami ceftazydymu i wankomycyny, aby zapobiec wytrącaniu się osadu.


6.3 Okres ważności


Fiolka przed otwarciem: 2 lata.

Fiolka po pierwszym otwarciu i rozpuszczeniu: produkt należy zużyć natychmiast.


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Zamknięty pojemnik: nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.


Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozpuszczeniu, patrz punkt 6.3.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Fiolka o pojemności 100 ml ze szkła typu I, z korkiem z gumy bromobutylowej i aluminiowym wieczkiem typu „flip off” barwy ”german blue”.

Ceftazidime Pfizer,jest dostępny w opakowaniach po 1, 5, 10, 25 i 50 fiolek, w pudełku tekturowym, z dołączoną ulotką.


Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Produkt przeznaczony wyłącznie do jednorazowego użycia. Usunąć wszelkie pozostałości roztworu.

Rozcieńczanie należy wykonywać w warunkach aseptycznych. Przed podaniem należy obejrzeć czy roztwór nie zawiera cząsteczek zanieczyszczeń lub nie zmienił barwy. Roztwór można wykorzystać tylko wtedy, gdy jest przejrzysty i nie zawiera cząsteczek zanieczyszczeń.


Instrukcja przygotowywania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji


W poniższej tabeli podano objętości rozpuszczalnika, który należy dodać podczas przygotowywania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, i stężenia roztworów.



Wstrzyknięcie dożylne

Stężenie

[mg/ml]

Infuzja dożylna

Stężenie

[mg/ml]

Ceftazidime Pfizer, 3 g

15,0 ml

170

75,0 ml*

40

*Uwaga. Rozpuszczalnik należy dodawać dwuetapowo (patrz poniżej „Instrukcja rozpuszczania”).


W czasie rozpuszczania produktu uwalnia się dwutlenek węgla i powstaje nadciśnienie w fiolce. W związku z tym zaleca się stosowanie poniższych technik sporządzania roztworu.


Instrukcja rozpuszczania

Dawka 3 g - wstrzyknięcie dożylne


1. Wstrzyknąć rozpuszczalnik i energicznie wstrząsać fiolką do rozpuszczenia.

2. W trakcie rozpuszczania się antybiotyku uwalnia się dwutlenek węgla, co powoduje zwiększenie ciśnienia w fiolce. Roztwór stanie się klarowny w ciągu 1–2 minut.

3. Odwrócić fiolkę i wcisnąć do końca tłok do strzykawki przed jej wbiciem w fiolkę.

4. Wbić igłę przez korek fiolki. Upewnić się, że igła pozostaje wewnątrz roztworu, i pobrać do strzykawki zawartość fiolki w zwykły sposób. Nadciśnienie w fiolce może ułatwić pobranie jej zawartości.

5. Roztwór pobrany do strzykawki może zawierać pęcherzyki dwutlenku węgla, które należy usunąć ze strzykawki przed wstrzyknięciem leku.


Dawka 3 g - roztwór do infuzji


1. Wstrzyknąć 15 ml rozpuszczalnika i wstrząsnąć fiolką, aby rozpuścić lek.

2. W trakcie rozpuszczania się antybiotyku uwalnia się dwutlenek węgla, co powoduje zwiększenie ciśnienia w fiolce. Roztwór stanie się klarowny w ciągu 1–2 minut.

3. Wbić igłę odpowietrzającą, aby zmniejszyć ciśnienie przed dodaniem dodatkowej ilości rozpuszczalnika do fiolki. Dodać rozpuszczalnik, a następnie usunąć igłę odpowietrzającą.

4. Przed podaniem leku pacjentowi należy odpowietrzyć fiolkę, zmniejszając panujące w niej ciśnienie, które mogło się w niej pojawić, zwłaszcza po pewnym okresie przechowywania leku.


UWAGA. W celu zachowania jałowości produktu należy dopilnować, aby przed rozpuszczeniem się proszku nie wbić igły odpowietrzającej przez korek fiolki.

Roztwory można podać bezpośrednio do żyły lub wprowadzić do rurki zestawu do infuzji, jeśli pacjent otrzymuje płyny pozajelitowo.


Inne informacje

Barwa roztworów ceftazydymu waha się od jasnożółtej do bursztynowej, zależnie od zastosowanego stężenia, rozpuszczalnika i warunków przechowywania. Jeśli przestrzega się podanych zaleceń, ta zmienność barwy nie wpływa na siłę działania produktu.


Roztwory ceftazydymu o stężeniu od 1 mg/ml do 40 mg/ml można mieszać z następującymi powszechnie stosowanymi roztworami do infuzji:


Ceftazydym do podawania domięśniowego można również rozpuścić w roztworze zawierającym od 0,5% do 1% chlorowodorku lidokainy do wstrzykiwań.


Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pfizer Europe MA EEIG, Ramsgate Road, Sandwich, Kent, CT13 9NJ, Wielka Brytania



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 17349





9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2010-09-13




10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2010-09-13