CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Ibandronic acid Sandoz 2 mg, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Jedna ampułka z 2 ml koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera 2 mg kwasu ibandronowego (Acidum ibandronicum) w postaci 2,25 mg sodu ibandronianu jednowodnego.


Substancja pomocnicza: sód.


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



  1. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji

Przezroczysty, bezbarwny roztwór.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Ibandronic acid Sandoz jest wskazany w:

- zapobieganiu zdarzeniom kostnym (patologiczne złamania, powikłania kostne wymagające radioterapii lub leczenia chirurgicznego) u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości;

- leczeniu hiperkalcemii spowodowanej chorobą nowotworową z przerzutami lub bez przerzutów.


    1. Dawkowanie i sposób podawania


Leczenie produktem Ibandronic acid Sandoz powinien rozpoczynać wyłącznie lekarz z doświadczeniem w leczeniu raka.


Do podawania dożylnego.


Tylko do jednorazowego użycia. Należy stosować wyłącznie przejrzysty roztwór, nie zawierający cząstek.


Zapobieganie zdarzeniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości

Zalecana dawka w zapobieganiu zdarzeniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości wynosi 6 mg dożylnie, podawana co 3-4 tygodnie. Dawkę tę należy podawać w infuzji trwającej co najmniej 15 minut. W celu przygotowania infuzji zawartość ampułki (ampułek) należy tylko dodać do 100 ml izotonicznego roztworu chlorku sodowego lub do 100 ml 5% roztworu glukozy.

Krótszy czas infuzji (tzn. 15 min) należy stosować tylko u pacjentów z prawidłową czynnością nerek lub z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek. Brak dostępnych danych, które określałyby stosowanie krótszego czasu infuzji u pacjentów z klirensem kreatyniny mniejszym niż 50 ml/min. Lekarz przepisujący produkt leczniczy powinien sprawdzić informacje dotyczące dawki i sposobu podania w tej grupie pacjentów w punkcie Pacjenci z niewydolnością nerek (punkt 4.2).


Leczenie hiperkalcemii spowodowanej chorobą nowotworową

Przed rozpoczęciem leczenia produktem Ibandronic acid Sandoz pacjenta należy odpowiednio nawodnić 0,9% (9 mg/ml) roztworem chlorku sodowego. Należy uwzględnić zarówno nasilenie hiperkalcemii, jak i rodzaj nowotworu. Na ogół u pacjentów z osteolitycznymi przerzutami do kości konieczne jest stosowanie mniejszych dawek niż u pacjentów z humoralną postacią hiperkalcemii. U większości pacjentów z ciężką hiperkalcemią (stężenie wapnia w surowicy skorygowane o stężenie albuminy* ≥3 mmol/l lub ≥12 mg/dl) wystarczająca dawka pojedyncza wynosi 4 mg. U pacjentów z umiarkowaną hiperkalcemią (stężenie wapnia w surowicy skorygowane o stężenie albuminy <3 mmol/l lub <12 mg/dl) dawka skuteczna wynosi 2 mg. Największą dawką stosowaną w badaniach klinicznych było 6 mg, lecz dawka ta nie zwiększa skuteczności leczenia.


* Stężenie wapnia w surowicy skorygowane o stężenie albuminy oblicza się następująco:


stężenie wapnia w surowicy skorygowane o stężenie albuminy (mmol/l) =

stężenie wapnia w surowicy (mmol/l) – [0,02 x stężenie albuminy (g/l)] + 0,8

lub

stężenie wapnia w surowicy skorygowane o stężenie albuminy (mmol/l) =

stężenie wapnia w surowicy (mmol/l) + 0,8 x [4 - stężenie albuminy (g/l)]


W celu zmiany jednostek, w jakich wyrażone jest stężenie wapnia w surowicy skorygowane o stężenie albuminy, z mmol/l na mg/dl, wynik należy pomnożyć przez 4.


W większości przypadków zwiększone stężenie wapnia w surowicy może się zmniejszyć w ciągu 7 dni do stężenia w zakresie wartości prawidłowych. Mediana czasu do nawrotu hiperkalcemii (ponowne zwiększenie stężenia wapnia w surowicy skorygowanego o stężenie albuminy do wartości powyżej 3 mmol/l) wynosiła 18 lub 19 dni po podaniu dawek 2 mg i 4 mg. Po podaniu dawki 6 mg średni czas do nawrotu wynosił 26 dni.


Ograniczona ilość pacjentów (50 osób) otrzymała drugą infuzję z powodu hiperkalcemii. W przypadku nawracającej hiperkalcemii lub niedostatecznej skuteczności leczenia można rozważyć ponowne leczenie.


Produkt Ibandronic acid Sandoz należy podawać w infuzji dożylnej. W tym celu zawartość ampułek należy dodać do 500 ml izotonicznego roztworu chlorku sodu (lub 500 ml 5% roztworu glukozy) i podawać w infuzji przez 2 godziny.


Ponieważ niezamierzone dotętnicze podanie produktu (co kategorycznie nie jest zalecane), jak również podanie poza żyłę, może powodować uszkodzenia tkanek, zawsze należy upewnić się, że produkt Ibandronic acid Sandoz jest podawany dożylnie.


Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Dostosowanie dawki produktu nie jest konieczne (patrz punkt 5.2).


Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Nie dowiedziono zmniejszenia tolerancji związanego ze zwiększeniem ekspozycji na ibandronian pacjentów z zaburzeniami czynności nerek różnego stopnia. Jednak w celu zapobiegania incydentom dotyczącym układu kostnego u pacjentek z rakiem piersi i przerzutami do kości należy przestrzegać następujących zaleceń:


Klirens kreatyniny (ml/min)

Dawka / Czas infuzji 1

Objętość infuzji 2

≥50

6 mg / 15 minut

100 ml

30 ≤Clkr <50

6 mg / 1 godzina

500 ml

<30

2 mg / 1 godzina

500 ml


1 Podanie co 3 do 4 tygodni

2 0,9% roztwór chlorku sodu lub 5% roztwór glukozy


Nie badano stosowania 15-minutowej infuzji u pacjentów z rakiem, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min.


Pacjenci w podeszłym wieku

Dostosowanie dawki nie jest konieczne.


Dzieci i młodzież

Stosowanie produktu Ibandronic acid Sandoz nie jest zalecane u pacjentów w wieku poniżej 18 lat ze względu na niedostateczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności.


4.3 Przeciwwskazania



4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Badania kliniczne nie wykazały pogorszenia czynności nerek podczas długotrwałego leczenia kwasem ibandronowym. Mimo to, w zależności od indywidualnej oceny klinicznej pacjenta, podczas leczenia kwasem ibandronowym zaleca się kontrolowanie czynności nerek oraz stężenia wapnia, fosforu i magnezu w surowicy.


Ze względu na brak dostępnych danych klinicznych nie można sformułować zaleceń dotyczących dawkowania u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.


Należy unikać nadmiernego nawodnienia pacjentów z ryzykiem niewydolności serca.


Przed rozpoczęciem leczenia przerzutów nowotworowych do kości kwasem ibandronowym należy skutecznie wyrównać hipokalcemię i inne zaburzenia metabolizmu kostnego i mineralnego.


Istotne dla wszystkich pacjentów jest przyjmowanie dostatecznej ilości wapnia i witaminy D. Jeśli podaż w pożywieniu nie jest wystarczająca, pacjenci powinni otrzymywać suplementy wapnia i (lub) witaminy D.


U pacjentów z rakiem, u których schematy leczenia obejmowały bisfosfoniany podawane głównie drogą dożylną, opisywano występowanie martwicy kości żuchwy, na ogół związanej z ekstrakcją zęba i (lub) miejscowym zakażeniem (włącznie z zapaleniem szpiku). U wielu z tych pacjentów stosowano również chemioterapię i kortykosteroidy. Martwicę kości żuchwy opisywano również u pacjentów z osteoporozą, którzy otrzymywali bisfosfoniany doustnie.

U pacjentów z występującymi jednocześnie czynnikami ryzyka (takimi jak rak, chemioterapia, radioterapia, leczenie kortykosteroidami, nieprawidłowa higiena jamy ustnej), przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami należy rozważyć wykonanie badania stomatologicznego, uwzględniającego zasady prawidłowej profilaktyki stomatologicznej.


Jeśli to możliwe, w trakcie leczenia należy unikać u tych pacjentów inwazyjnego leczenia stomatologicznego. U pacjentów, u których stwierdzono martwicę kości żuchwy w trakcie leczenia bisfosfonianami, chirurgiczne zabiegi stomatologiczne mogą zaostrzyć przebieg choroby. Brak dostępnych badań, które wskazywałyby, czy przerwanie leczenia bisfosfonianami w razie konieczności wykonania zabiegu stomatologicznego zmniejsza ryzyko martwicy kości żuchwy. Lekarz powinien ustalić indywidualny plan leczenia każdego pacjenta w oparciu o ocenę stosunku potencjalnych korzyści do ryzyka terapii.


Produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol sodu (23 mg) w ampułce, co oznacza, że praktycznie nie zawiera sodu.


4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji


Produktu Ibandronic acid Sandoz nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń.


Nie obserwowano interakcji podczas jednoczesnego stosowania z melfalanem lub prednizolonem u pacjentów ze szpiczakiem mnogim.


Inne badania interakcji przeprowadzone u kobiet po menopauzie wykazały brak jakichkolwiek interakcji z tamoksyfenem lub z hormonalną terapią zastępczą (estrogenami).


W związku z właściwościami produktu nie jest prawdopodobne wystąpienie znaczących klinicznie interakcji. Kwas ibandronowy jest wydalany wyłącznie poprzez sekrecję nerkową i nie podlega metabolizmowi. Nie wydaje się, aby w szlaku wydzielniczym brały udział znane kwasowe lub zasadowe systemy transportowe, włączone w wydzielanie innych substancji czynnych. Ponadto kwas ibandronowy nie hamuje głównych izoenzymów wątrobowych układu P450 u ludzi i nie pobudza układu P450 w wątrobie szczurów. Wiązanie kwasu ibandronowego w stężeniach terapeutycznych z białkami osocza jest małe, dlatego mało prawdopodobne jest, aby wypierał on inne substancje czynne z połączeń z białkami.


Zaleca się ostrożność, jeśli bisfosfoniany podawane są jednocześnie z aminoglikozydami, gdyż oba produkty mogą długotrwale zmniejszać stężenie wapnia w surowicy. Należy również zwrócić uwagę na możliwość jednoczesnego wystąpienia hipomagnezemii.


W badaniach klinicznych kwas ibandronowy podawano jednocześnie z powszechnie stosowanymi lekami przeciwnowotworowymi, lekami moczopędnymi, antybiotykami i lekami przeciwbólowymi bez wystąpienia wyraźnych interakcji.


Badania interakcji przeprowadzono wyłącznie u dorosłych.


4.6 Ciąża i laktacja


Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u kobiet w ciąży. Badania na szczurach wykazały toksyczny wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Potencjalne ryzyko dla ludzi jest nieznane. Dlatego produktu Ibandronic acid Sandoz nie należy stosować w okresie ciąży.


Nie wiadomo, czy kwas ibandronowy przenika do mleka kobiecego. Badania na szczurach w okresie laktacji wykazały, że po podaniu dożylnym kwas ibandronowy obecny jest w małych stężeniach w mleku. Produktu Ibandronic acid Sandoz nie należy stosować w okresie karmienia piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn w ruchu


Nie przeprowadzono badań wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.


4.8 Działania niepożądane


Działania niepożądane uszeregowano według częstości (zaczynając od najczęstszych), stosując następującą konwencję:

Bardzo często (≥1/10)

Często (≥1/100 i <1/10)

Niezbyt często (≥1/1000 i <1/100)

Rzadko (≥1/10 000 i <1/1000)

Bardzo rzadko (≤1/10 000)

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).


Leczenie hiperkalcemii wywołanej przez guz nowotworowy

Profil bezpieczeństwa kwasu ibandronowego w hiperkalcemii spowodowanej obecnością guza nowotworowego ustalono w przebiegu kontrolowanych badań klinicznych w tym wskazaniu i po dożylnym podaniu kwasu ibandronowego w zalecanych dawkach. Z leczeniem wiązało się najczęściej podwyższenie temperatury ciała. Sporadycznie zgłaszano objawy grypopodobne, takie jak gorączka, dreszcze, bóle kostne i (lub) mięśniowe. W większości przypadków nie było konieczne zastosowanie specyficznego leczenia, a objawy ustępowały po kilku godzinach lub dniach.


W tabeli 1 wymieniono reakcje niepożądane odnotowane w trakcie badań (zdarzenia te były odnotowywane niezależnie od ustalenia związku przyczynowego z leczeniem).


Tabela 1. Liczba (%) pacjentów zgłaszających reakcje niepożądane w trakcie kontrolowanych badań klinicznych dotyczących hiperkalcemii spowodowanej przez guza nowotworowego po leczeniu kwasem ibandronowym.


Klasyfikacja układów i narządów / Działanie niepożądane

Częstość

Liczba pacjentów (%)

(n=352)

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Często: hipokalcemia


10 (2,8)

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

Często: bóle kości

Niezbyt często: bóle mięśniowe


6 (1,7)

1 (0,3)

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

Bardzo często: gorączka

Niezbyt często: objawy grypopodobne,
dreszcze


39 (11,1)

2 (0,6)

1 (0,3)


Uwaga: Tabela przedstawia łączne dane dla dawki 2 mg i 4 mg kwasu ibandronowego.

Zdarzenia odnotowywano niezależnie od ustalenia związku przyczynowego z lekiem.


Często zmniejszonemu wydzielaniu nerkowemu wapnia towarzyszyło zmniejszenie stężenia fosforu w surowicy, które nie wymagało postępowania leczniczego. Stężenie wapnia w surowicy może zmniejszyć się do wartości charakterystyczne dla hipokalcemii.


Inne działania niepożądane występujące rzadziej:


Zaburzenia układu immunologicznego:

Bardzo rzadko: nadwrażliwość


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy


Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

Bardzo rzadko: skurcz oskrzeli.


Podanie innych bisfosfonianów pacjentom z astmą i nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy powodowało wystąpienie skurczu oskrzeli.


Zapobieganie zdarzeniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości

Profil bezpieczeństwa kwasu ibandronowego podawanego dożylnie pacjentom z przerzutami raka piersi do kości ustalono w przebiegu kontrolowanego badania klinicznego w tym wskazaniu, po dożylnym podawaniu kwasu ibandronowego w zalecanej dawce.


W tabeli 2 wymieniono reakcje niepożądane zgłaszane w trakcie głównego badania III fazy (152 pacjentów leczonych kwasem ibandronowym w dawce 6 mg), tzn. działania niepożądane o mało prawdopodobnym, możliwym lub prawdopodobnym związku z badanym produktem, występujące często i częściej w grupie otrzymującej lek niż w grupie otrzymującej placebo.


Tabela 2 Reakcje niepożądane występujące często i częściej niż w grupie placebo u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do kości, leczonych podawanym dożylnie kwasem ibandronowym w dawce 6 mg.


Działanie niepożądane


Placebo

(n = 157)

Liczba (%)


Kwas ibandronowy

6 mg

(n=152)

Liczba (%)

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze:

Zakażenie


1 (0,6)


2 (1,3)

Zaburzenia endokrynologiczne:

Zaburzenia przytarczyc


1 (0,6)


2 (1,3)

Zaburzenia układu nerwowego:

Bóle głowy

Zawroty głowy

Zaburzenia smaku


4 (2,5)

2 (1,3)

0 (0,0)


9 (5,9)

4 (2,6)

2 (1,3)

Zaburzenia oka:

Zaćma


1 (0,6)


2 (1,3)

Zaburzenia serca:

Blok odnogi pęczka przedsionkowo-komorowego


1 (0,6)


2 (1,3)

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia:

Zapalenie gardła



0 (0,0)



3 (2,0)

Zaburzenia żołądka i jelit:

Biegunka

Niestrawność

Wymioty

Ból żołądka i jelit

Zaburzenia dotyczące zębów


1 (0,6)

5 (3,2)

2 (1,3)

2 (1,3)

0 (0,0)


8 (5,3)

6 (3,9)

5 (3,3)

4 (2,6)

3 (2,0)

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Zaburzenia skóry

Wybroczyny


0 (0,0)

0 (0,0)


2 (1,3)

2 (1,3)

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej:

Bóle mięśniowe

Bóle stawów

Zaburzenia stawów

Zapalenie kości i stawów


6 (3,8)

1 (0,6)

0 (0,0)

0 (0,0)


8 (5,3)

2 (1,3)

2 (1,3)

2 (1,3)

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania:

Astenia

Objawy grypopodobne

Obrzęki obwodowe

Nadmierne pragnienie


8 (5,1)

2 (1,3)

2 (1,3)

0 (0,0)


10 (6,6)

8 (5,3)

3 (2,0)

2 (1,3)

Badania diagnostyczne:

Zwiększona aktywność gamma-GT

Zwiększone stężenie kreatyniny


1 (0,6)

1 (0,6)


4 (2,6)

3 (2,0)


Inne działania niepożądane, zgłaszane z mniejszą częstością:


Niezbyt często:

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze: zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie pochwy, drożdżyca jamy ustnej

Nowotwory łagodne, złośliwe i nieokreślone (w tym torbiele i polipy): łagodny nowotwór skóry

Zaburzenia krwi i układu chłonnego: niedokrwistość, nieprawidłowy skład krwi

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: hipofosfatemia

Zaburzenia psychiczne: zaburzenia snu, niepokój, chwiejność emocjonalna

Zaburzenia układu nerwowego: zaburzenia naczyń mózgowych, uszkodzenie korzenia nerwowego, niepamięć, migrena, nerwoból, wzmożone napięcie mięśni, przeczulica, mrowienie okołoustne, omamy węchowe

Zaburzenia ucha i błędnika: głuchota

Zaburzenia serca: niedokrwienie mięśnia sercowego, zaburzenia sercowo-naczyniowe, kołatanie serca

Zaburzenia naczyniowe: nadciśnienie tętnicze, obrzęk limfatyczny, zmiany żylakowate żył

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: obrzęk płuc, świst oddechowy

Zaburzenia żołądka i jelit: zapalenie żołądkowo-jelitowe, dysfagia, zapalenie błony śluzowej żołądka, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie czerwieni warg

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: kamica żółciowa

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: wysypka, łysienie

Zaburzenia nerek i dróg moczowych: zatrzymanie moczu, torbiel nerki

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: ból w obrębie miednicy

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: zmniejszona temperatura ciała

Badania diagnostyczne: zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej, zmniejszenie masy ciała

Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach: uraz, ból w miejscu podania.


Istnieją doniesienia o przypadkach martwicy żuchwy u chorych leczonych bisfosfonianami. Większość doniesień dotyczy pacjentów z rakiem, lecz takie przypadki opisywano również u pacjentów leczonych z powodu osteoporozy. Martwica żuchwy wiąże się na ogół z ekstrakcją zęba i (lub) z miejscowym zakażeniem (włącznie z zapaleniem szpiku kostnego). Za czynniki ryzyka uważane są również rozpoznanie raka, chemioterapia, radioterapia, stosowanie kortykosteroidów i nieprawidłowa higiena jamy ustnej (patrz punkt 4.4).


4.9 Przedawkowanie


Dotychczas brak doświadczenia związanego z ostrym zatruciem kwasem ibandronowym. Ponieważ w badaniach nieklinicznych z zastosowaniem dużych dawek wykazano, że nerki i wątroba są narządami docelowymi dla toksycznego działania produktu, należy kontrolować ich czynność. Klinicznie istotną hipokalcemię należy wyrównać przez dożylne podanie glukonianu wapnia.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: Bisfosfoniany. Kod ATC: M05BA06


Kwas ibandronowy należy do bisfosfonianów, grupy związków o swoistym działaniu na kość. Ich wybiórcze działanie na tkankę kostną wynika z dużego powinowactwa bisfosfonianów do składników mineralnych kości. Bisfosfoniany działają przez hamowanie aktywności osteoblastów, ale dokładny mechanizm ich działania nie jest nadal jasny.


Kwas ibandronowy zapobiega in vivo doświadczalnie wywołanemu niszczeniu kości przez zahamowanie czynności gonad, retinoidy, guzy lub wyciągi z guza. Hamowanie endogennej resorpcji kości udokumentowano również w badaniach kinetycznych z zastosowaniem 45Ca oraz w badaniach uwalniania znakowanej radioaktywnie tetracykliny, wbudowanej uprzednio do kośćca.


W dawkach znacznie większych niż farmakologicznie skuteczne kwas ibandronowy nie wpływał na mineralizację kości.


Resorpcja kości spowodowana chorobą nowotworową charakteryzuje się nadmierną resorpcją, nie zrównoważoną odpowiednim tworzeniem kości. Kwas ibandronowy wybiórczo hamuje aktywność osteoklastów, zmniejszając resorpcję kości i zmniejszając w ten sposób kostne powikłania choroby nowotworowej.

Badania kliniczne dotyczące leczenia hiperkalcemii spowodowanej obecnością guza

Badania kliniczne dotyczące hiperkalcemii w przebiegu choroby nowotworowej wykazały, że hamujące działanie kwasu ibandronowego na osteolizę spowodowaną chorobą nowotworową, a zwłaszcza na hiperkalcemię wywołaną przez guz, charakteryzuje się zmniejszeniem stężenia wapnia w surowicy i wydalania wapnia w moczu.

W zakresie zalecanych dawek leczniczych wykazano następujące odsetki odpowiedzi (z odpowiednimi przedziałami ufności) uzyskane w badaniach klinicznych u pacjentów, u których po odpowiednim nawodnieniu wyjściowe stężenie wapnia skorygowane o albuminy w surowicy wynosiło 3,0 mmol/l.


Tabela 3 Odsetek odpowiedzi (pacjenci z hiperkalcemią spowodowaną obecnością guza)



Dawka kwasu ibandronowego

2 mg

Dawka kwasu ibandronowego

4 mg

Dawka kwasu ibandronowego

6 mg

Wysoki 90% przedział ufności

[% pacjentów, u których uzyskano odpowiedź]

63

86

88

Odsetek odpowiedzi

[% pacjentów, u których uzyskano odpowiedź]

54

76

78

Niski 90% przedział ufności


[% pacjentów, u których uzyskano odpowiedź]

44

62

64


U tych pacjentów po zastosowaniu opisanych dawek mediana czasu do uzyskania normokalcemii wynosiła od 4 do 7 dni. Mediana czasu do nawrotu hiperkalcemii (zwiększenia stężenia wapnia skorygowanego o albuminy w surowicy powyżej 3,0 mmol/l) wynosiła od 18 do 26 dni.


Badania kliniczne dotyczące zapobiegania zdarzeniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości

Badania kliniczne u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości wykazały, że istnieje zależny od dawki wpływ hamujący na osteolizę kości, wyrażony przez markery resorpcji kości i zależny od dawki wpływ na występowanie zdarzeń kostnych.


Zapobieganie zdarzeniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi i przerzutami do kości oceniono podając dożylnie kwas ibandronowy w dawce 6 mg w ramach jednego randomizowanego, kontrolowanego badania III fazy, trwającego 96 tygodni. Pacjentki z rakiem piersi i potwierdzonymi radiologiczne przerzutami do kości przydzielono losowo do grupy otrzymującej placebo (n=158) lub do grupy otrzymującej kwas ibandronowy w dawce 6 mg (n=154).

Wyniki tego badania podsumowano niżej.


Pierwszorzędowe punkty końcowe dla oceny skuteczności

Pierwszorzędowym punktem końcowym w tym badaniu był wskaźnik chorobowości kostnej w określonym czasie (ang. SMPR - Skeletal Morbidity Period Rate). Był to złożony punkt końcowy, na który składały się następujące zdarzenia kostne (ang. SRE - Skeletal Related Events):

- napromienianie kości w celu leczenia złamań/złamań zagrażających

- leczenie chirurgiczne złamań kości

- złamania kręgów

- złamania kości innych niż kręgi.


W analizie wskaźnika SMPR uwzględniano czynnik czasu i brano pod uwagę, że jedno lub więcej zdarzeń występujących w 12-tygodniowym okresie czasu, mogło być związane ze sobą. Dlatego dla celów analizy zdarzenia wielokrotne liczono tylko raz. Dane z tego badania wykazały znamienną przewagę podawanego dożylnie kwasu ibandronowego w dawce 6 mg nad placebo w zmniejszaniu częstości występowania zdarzeń kostnych, mierzonych jako wskaźnik chorobowości kostnej dostosowanej do czasu (p=0,004). Ilość zdarzeń kostnych była także znamiennie zmniejszona w grupie otrzymującej kwas ibandronowy w dawce 6 mg i stwierdzono zmniejszenie ryzyka zdarzeń kostnych o 40% w porównaniu z grupą placebo (ryzyko względne 0,6; p=0,003).

Wyniki badania skuteczności leczenia przedstawiono w tabeli 4.


Tabela 4 Skuteczność leczenia (pacjenci z rakiem piersi z przerzutami do kości)



Wszystkie zdarzenia kostne

Placebo

n=158


Kwas ibandronowy 6 mg

n=154

Wartość - p


Wskaźnik chorobowości kostnej (na pacjenta rocznie)

1,48

1,19

p=0,004


Liczba zdarzeń kostnych (na pacjenta)

3,64

2,65

p=0,025


Względne ryzyko zdarzenia kostnego

-

0,60

p=0,003


Drugorzędowe punkty końcowe dla oceny skuteczności

Wykazano znamienną statystycznie poprawę w punktacji skali bólów kostnych w przypadku

dożylnego stosowania kwasu ibandronowego w dawce 6 mg w porównaniu z placebo. Zmniejszenie bólu do mniejszego niż przed leczeniem stwierdzano przez cały okres badania i towarzyszyło mu znaczące zmniejszenie stosowania leków przeciwbólowych. Pogorszenie jakości życia było znamiennie rzadsze u pacjentów leczonych kwasem ibandronowym niż u otrzymujących placebo. Tabelaryczne zestawienie wyników oceny drugorzędowych punktów końcowych skuteczności przedstawiono w tabeli 5.


Tabela 5 Drugorzędowe punkty końcowe skuteczności (pacjenci z rakiem piersi z przerzutami do kości)



Placebo

n=158


Kwas ibandronowy

6 mg

n=154

Wartość p


Ból kości *

0,21

-0,28

p <0,001

Stosowanie leków przeciwbólowych *

0,90

0,51

p=0,083

Jakość życia *

-45,4

-10,3

p=0,004


* Średnia zmiana od oceny wyjściowej do ostatniej oceny.


U pacjentów leczonych kwasem ibandronowym obserwowano znamienne statystycznie zmniejszenie stężenia markerów resorpcji kostnej w moczu (pirydynolina i dezoksypirydynolina) w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo.


W badaniu z udziałem 130 pacjentów z rozsianym rakiem piersi porównywano bezpieczeństwo stosowania kwasu ibandronowego podawanego w infuzji przez 1 godzinę lub przez 15 minut. Nie obserwowano różnic wartości wskaźników czynności nerek. Ogólny profil działań niepożądanych kwasu ibandronowego po 15-minutowej infuzji był zgodny ze znanym profilem bezpieczeństwa po infuzjach trwających dłużej i nie stwierdzono nowych zagrożeń związanych ze stosowaniem

15-minutowego wlewu.


Nie badano stosowania 15-minutowej infuzji u pacjentów z rakiem, u których klirens kreatyniny jest mniejszy niż 50 ml/min.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Po dwugodzinnej infuzji kwasu ibandronowego w dawce 2 mg, 4 mg i 6 mg parametry farmakokinetyczne są proporcjonalne do podanej dawki.


Dystrybucja

Po początkowej ekspozycji ogólnoustrojowej kwas ibandronowy szybko wiąże się z kością lub jest wydzielany do moczu. U ludzi pozorna końcowa objętość dystrybucji wynosi co najmniej 90 l, a oszacowana ilość dawki docierającej do kości stanowi 40 do 50% dawki krążącej. Wiązanie z białkami osocza wynosi u ludzi około 87% przy stężeniach terapeutycznych, dlatego mało prawdopodobne są interakcje z innymi lekami spowodowane wypieraniem z miejsc wiążących.


Metabolizm

Nie dowiedziono metabolizmu kwasu ibandronowego u zwierząt lub u ludzi.


Wydalanie

Zakres obserwowanych pozornych okresów półtrwania jest szeroki i zależny od dawki i czułości badania, lecz pozorny końcowy okres półtrwania mieści się na ogół w zakresie od 10 do 60 godzin. Jednak stężenia w osoczu uzyskiwane wcześnie po podaniu szybko zmniejszają się, osiągając 10% maksymalnej wartości w ciągu 3 godzin po podaniu dożylnym i w ciągu 8 godzin po podaniu doustnym. Nie obserwowano kumulacji leku w organizmie, gdy kwas ibandronowy podawany był dożylnie co 4 tygodnie przez 48 tygodni pacjentom z przerzutami nowotworowymi do kości.


Całkowity klirens kwasu ibandronowego jest mały (średnio od 84 do 160 ml/min). Klirens nerkowy (około 60 ml/min u zdrowych kobiet po menopauzie) stanowi 50 do 60% klirensu całkowitego i jest związany z klirensem kreatyniny. Uważa się, że różnica między klirensem całkowitym a klirensem nerkowym odzwierciedla wychwyt przez kości.


Farmakokinetyka u szczególnych grup pacjentów


Płeć

Biodostępność i farmakokinetyka kwasu ibandronowego jest zbliżona u kobiet i mężczyzn.


Rasa

Brak dowodów na istnienie istotnych klinicznie różnic w działaniu kwasu ibandronowego u osób rasy azjatyckiej i kaukaskiej. Dostępne są jedynie nieliczne dane dotyczące pacjentów pochodzenia afrykańskiego.


Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Ekspozycja pacjentów z zaburzeniami czynności nerek różnego stopnia na kwas ibandronowy zależy od wartości klirensu kreatyniny (Clkr). W klinicznym badaniu farmakologii WP18551 średnia wartość AUC0-24 po jednorazowym podaniu dożylnym 6 mg (w 15-minutowej infuzji) zwiększyła się o 14% u pacjentów z łagodnymi (średni szacowany Clkr=68,1 ml/min) i o 86% u pacjentów z umiarkowanymi (średni szacowany Clkr =41,2 ml/min) zaburzeniami czynności nerek w porównaniu do zdrowych ochotników (średni szacowany Clkr =120 ml/min).

Średnia wartość Cmax u pacjentów z lekkimi zaburzeniami czynności nerek nie zmieniała się, a u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami zwiększała się o 12%. Nie stwierdzono zmniejszenia tolerancji w związku ze zwiększeniem ekspozycji na lek. Jednak zaleca się dostosowanie dawki lub czasu wlewu u pacjentów z przerzutami raka piersi do kości leczonych w celu zapobiegania zdarzeniom kostnym (patrz punkt 4.2).


Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Brak danych farmakokinetycznych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby. Wątroba nie odgrywa istotnej roli w klirensie kwasu ibandronowego, gdyż nie jest on metabolizowany, ale usuwany przez wydzielanie nerkowe i wychwyt do kości. Dlatego u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby dostosowywanie dawek nie jest konieczne. Dodatkowo ze względu na to, że wiązanie kwasu ibandronowego z białkami wynosi 87% przy stężeniach terapeutycznych, jest mało prawdopodobne, aby hipoproteinemia w ciężkich chorobach wątroby prowadziła do istotnego klinicznie zwiększenia stężenia wolnego leku w osoczu.


Pacjenci w podeszłym wieku

W analizie wielowariantowej nie wykazano, aby wiek był niezależnym czynnikiem wpływającym na którykolwiek z badanych parametrów farmakokinetycznych. Czynność nerek zmniejsza się z wiekiem, dlatego jest to jedyny czynnik, który należy brać pod uwagę (patrz punkt dotyczący zaburzeń czynności nerek).


Dzieci i młodzież

Brak danych dotyczących stosowania kwasu ibandronowego u pacjentów w wieku poniżej 18 lat.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Działania w badaniach nieklinicznych obserwowano jedynie przy ekspozycji na lek wystarczająco większej od maksymalnej ekspozycji u ludzi, co wskazuje na niewielkie znaczenie tego działania dla zastosowania klinicznego. Stwierdzono, że tak jak w przypadku innych bisfosfonianów, nerki są głównym narządem narażonym na ogólnoustrojowe toksyczne działanie leku.


Mutagenność/potencjalne działanie rakotwórcze:

Nie obserwowano oznak potencjalnego działania rakotwórczego. Badania genotoksyczności nie dowiodły wpływu kwasu ibandronowego na aktywność genetyczną.


Toksyczny wpływ na reprodukcję:

U szczurów i królików, które otrzymywały dożylnie kwas ibandronowy, nie obserwowano bezpośredniego działania toksycznego na płody ani działania teratogennego. W badaniach toksycznego wpływu na reprodukcję u szczurów obserwowane działania niepożądane kwasu ibandronowego były zgodne z oczekiwanymi dla tej klasy leków (bisfosfonianów). Obejmowały one zmniejszoną liczbę miejsc zagnieżdżenia, zaburzenia przebiegu porodu (dystocja), zwiększenie liczby zaburzeń rozwojowych narządów trzewnych (zespół miedniczkowo-moczowodowy) oraz nieprawidłowości dotyczące zębów u potomstwa pokolenia F1.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Kwas cytrynowy jednowodny

Sodu chlorek

Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH)

Kwas solny (do ustalenia pH)

Woda do wstrzykiwań


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


W celu uniknięcia ewentualnych niezgodności produkt Ibandronic acid Sandoz można rozcieńczać wyłącznie izotonicznym roztworem chlorku sodu lub 5% roztworem glukozy.


Produktu Ibandronic acid Sandoz nie należy mieszać z roztworami zawierającymi wapń.


6.3 Okres ważności


3 lata


Wykazano, że roztwory uzyskane po rozcieńczeniu koncentratu w 0,9% roztworze chlorku sodu i 5% roztworze glukozy zachowują stabilność chemiczną i fizyczną przez 48 godzin w temperaturze 2-8C.


Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy podawać natychmiast. Jeśli nie, za czas i warunki przechowywania przed podaniem odpowiada użytkownik. Roztworu nie należy przechowywać dłużej niż 24 godziny w temperaturze od 2C do 8C, chyba że przygotowanie roztworu miało miejsce w aseptycznych warunkach kontrolowanych.


6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywaniu


Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania przed rozcieńczeniem.


Przechowywanie rozcieńczonego produktu, patrz punkt 6.3.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Produkt Ibandronic acid Sandoz dostępny jest w opakowaniach zawierających 1, 3, 5 lub 10 ampułek o pojemności 2 ml (ampułki z bezbarwnego szkła typu I).


Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z lokalnymi przepisami.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Sandoz GmbH

Biochemiestrasse 10

6250 Kundl, Austria



8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pozwolenie nr: 17271



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-09-06





  1. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-09-06

12