CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


EDRONAX, 4 mg, tabletki



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Jedna tabletka zawiera 4 mg reboksetyny (w postaci metanosulfonianu reboksetyny) – Reboxetinum.


Wykaz substancji pomocniczych - patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletki

Białe, okrągłe, wypukłe tabletki o średnicy 8 mm z rowkiem dzielącym po jednej stronie. Po lewej stronie rowka dzielącego znajduje się litera „P”, po prawej litera „U”. Na odwrocie tabletki znajduje się liczba „7671”.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1. Wskazania do stosowania


Reboksetyna jest wskazana w intensywnym leczeniu depresji (w tym ciężkiej postaci) oraz w leczeniu podtrzymującym u pacjentów, którzy dobrze zareagowali na leczenie początkowe.


4.2. Dawkowanie i sposób podawania


Tabletki Edronax są przeznaczone do stosowania doustnego.


Stosowanie u dorosłych

Zalecana dawka terapeutyczna podawana doustnie wynosi 4 mg dwa razy na dobę (8 mg/dobę). Pełną dawkę terapeutyczną można zastosować już od początku leczenia. W przypadku niepełnej odpowiedzi klinicznej po 3-4 tygodniach dawka ta może być zwiększona do 10 mg na dobę. Maksymalna dawka dobowa nie powinna być większa niż 12 mg. Jak dotąd, nie ustalono minimalnej skutecznej dawki leku.


Stosowanie u osób w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)

W badaniach klinicznych, w których brali udział pacjenci w podeszłym wieku, stosowano dawkę 2 mg dwa razy na dobę. Jednak bezpieczeństwo i skuteczność produktu nie były oceniane w warunkach próby kontrolowanej użyciem placebo. Dlatego, tak jak w przypadku innych leków przeciwdepresyjnych, których nie badano w warunkach kontrolowanych użyciem placebo, nie należy stosować reboksetyny w tej grupie wiekowej.


Stosowanie u dzieci

Stosowanie reboksetyny u dzieci i młodzieży poniżej 18 r.ż. nie jest zalecane. Nie oceniono bezpieczeństwa stosowania i skuteczności leku w tej populacji pacjentów.


Stosowanie u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby

Dawka początkowa u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby powinna wynosić 2 mg dwa razy na dobę. Dawkę tę można następnie zwiększać w zależności od reakcji pacjenta na lek.



4.3. Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na reboksetynę lub którykolwiek ze składników produktu.

Stosowanie reboksetyny jest przeciwwskazane w okresie ciąży i laktacji.


4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Ze względu na fakt, iż w badaniach klinicznych reboksetyny nie brali udziału pacjenci z napadami drgawek oraz, że w trakcie badań klinicznych występowały rzadkie przypadki napadów drgawkowych, u pacjentów z napadami drgawek w wywiadzie reboksetyna powinna być stosowana z zachowaniem szczególnej ostrożności, a w razie wystąpienia drgawek, leczenie powinno być przerwane.


Nie należy jednocześnie stosować reboksetyny i inhibitorów MAO ze względu na ryzyko związane z mechanizmem działania obu leków (efekt tyraminopodobny).


W badaniach klinicznych nie oceniono wpływu jednoczesnego stosowania reboksetyny i innych produktów przeciwdepresyjnych (leków trójpierścieniowych, inhibitorów MAO, selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny i litu).


Tak jak w przypadku wszystkich produktów przeciwdepresyjnych, w trakcie badań klinicznych obserwowano przypadki przejścia depresji w stan hipomaniakalny lub maniakalny. Dlatego zalecana jest dokładna obserwacja pacjentów z chorobą dwubiegunową.


Samobójstwo / myśli samobójcze lub pogorszenie kliniczne choroby

Depresja jest związana ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstwa (zachowań samobójczych), które może utrzymywać się aż do czasu uzyskania remisji choroby. Istotna poprawa stanu chorego może wystąpić po kilku tygodniach leczenia lub nawet później, dlatego też w tym okresie pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą. Praktyka kliniczna pokazuje, że ryzyko samobójstwa może wzrosnąć we wczesnych etapach zdrowienia.


Pacjenci, u których w przeszłości występowały zachowania samobójcze, oraz ci, u których przed rozpoczęciem leczenia wyobrażenia samobójcze były nasilone, są bardziej narażeni na ryzyko myśli i prób samobójczych. Dlatego powinni oni w trakcie terapii pozostawać pod uważną kontrolą. Metaanaliza badań klinicznych kontrolowanych użyciem placebo dotyczących stosowania leków przeciwdepresyjnych u osób dorosłych z zaburzeniami psychiatrycznymi wykazała, że pacjenci poniżej 25 r. ż., przyjmujący leki przeciwdepresyjne, są narażeni na większe ryzyko zachowań samobójczych niż pacjenci otrzymujący placebo.


W trakcie terapii, zwłaszcza we wczesnych jej etapach oraz po zmianie dawki leku, należy uważnie monitorować pacjentów, poświęcając szczególną uwagę osobom należącym do grupy dużego ryzyka. Pacjenci (oraz ich opiekunowie) powinni wiedzieć, że muszą bacznie zwracać uwagę na pogorszenie objawów klinicznych, pojawienie się zachowań i myśli samobójczych lub nietypowych zmian w zachowaniu, jak również o tym, że powinni niezwłocznie skontaktować się z lekarzem, jeżeli się one pojawią.


Doświadczenia kliniczne, dotyczące stosowania reboksetyny u pacjentów z towarzyszącymi chorobami układowymi, są ograniczone. Należy dokładnie obserwować pacjentów z objawami zatrzymania moczu, rozrostu gruczołu krokowego, jaskry i z chorobami serca w wywiadzie.


Przypadki niedociśnienia ortostatycznego obserwowano częściej po zastosowaniu dawek większych niż zalecana dawka dobowa reboksetyny. Należy zachować szczególną ostrożność podczas stosowania reboksetyny jednocześnie z innymi lekami, które obniżają ciśnienie tętnicze.


Doświadczenie kliniczne, dotyczące długotrwałego stosowania reboksetyny u pacjentów w podeszłym wieku, jest ograniczone. W tej populacji pacjentów obserwowano zmniejszanie średnich wartości stężenia potasu począwszy od 14. tygodnia leczenia; stopień zmniejszenia nigdy nie był większy niż

0,8 mmol/litr, a stężenie potasu nigdy nie zmniejszyło się poniżej wartości prawidłowych.


Stosowanie u dzieci i młodzieży poniżej 18. roku życia


EDRONAX nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci poniżej 18. roku życia. W czasie prób klinicznych zachowania samobójcze (próby samobójstwa oraz myśli samobójcze) oraz wrogość (szczególnie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) obserwowano częściej u dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż u grupy, której podano placebo. Jeśli w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta jednak zostanie decyzja o leczeniu, pacjent powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto, brak jest długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania.


4.5. Interakcje z innymi lekami oraz inne rodzaje interakcji


Badania in vitro, dotyczące metabolizmu, wskazują, że reboksetyna jest przede wszystkim metabolizowana przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450; reboksetyna nie jest metabolizowana przez układ CYP2D6. Można zatem spodziewać się, że silne inhibitory CYP3A4 (ketokonazol, nefazodon, erytromycyna i fluwoksamina) będą zwiększać stężenia reboksetyny w osoczu. W badaniu obejmującym zdrowych ochotników ketokonazol, silny inhibitor CYP3A4, zwiększał stężenia w osoczu enancjomerów reboksetyny o około 50%. Ze względu na niski indeks terapeutyczny reboksetyny, hamowanie eliminacji leku może stać się istotnym problemem. Dlatego reboksetyny nie należy stosować jednocześnie z produktami hamującymi CYP3A4, takimi jak: azolowe środki przeciwgrzybicze, antybiotyki makrolidowe np. erytromycyna lub fluwoksamina.

Badania in vitro wykazały, że reboksetyna nie hamuje aktywności następujących izoenzymów cytochromu P450: CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2E1. Nie powinny zatem występować interakcje farmakokinetyczne z lekami metabolizowanymi przez te układy. Reboksetyna, w stężeniach większych niż stężenia stosowane w badaniach klinicznych, hamuje CYP2D6 i CYP3A4, jednak, według wyników badań in vivo, wystąpienie interakcji z innymi lekami metabolizowanymi przez te enzymy jest mało prawdopodobne.


Nie obserwowano istotnych interakcji farmakokinetycznych pomiędzy reboksetyną i lorazepamem. Podczas jednoczesnego stosowania obu tych leków u zdrowych ochotników obserwowano objawy łagodnie lub umiarkowanie nasilonej senności i krótkotrwałego ortostatycznego przyspieszenia czynności serca.


Reboksetyna nie potęguje wpływu alkoholu na zdolności poznawcze u zdrowych ochotników.


Należy unikać jednoczesnego stosowania reboksetyny i inhibitorów MAO, ze względu na potencjalne ryzyko (efekt tyraminopodobny) związane z mechanizmem działania obu leków. W badaniach klinicznych nie oceniono wpływu jednoczesnego stosowania reboksetyny i innych produktów przeciwdepresyjnych (leków trójpierścieniowych, inhibitorów MAO, selektywnych inhibitorów zwrotnego wychwytu serotoniny i litu).


Jednoczesne stosowanie pochodnych ergotaminy i reboksetyny może prowadzić do podwyższenia ciśnienia tętniczego.


Spożywanie pokarmu opóźnia wchłanianie reboksetyny, nie wpływa natomiast istotnie na stopień wchłaniania leku.


Mimo braku danych z badań klinicznych, należy rozważyć możliwość wystąpienia hipokaliemii w przypadku jednoczesnego podawania leków moczopędnych, powodujących utratę potasu.


4.6. Ciąża i laktacja


Ciąża

Brak jest danych klinicznych dotyczących stosowania reboksetyny u kobiet w ciąży. Jednakże, dane z obserwacji bardzo małej liczby ciąż uzyskane po wprowadzeniu produktu na rynek nie wskazują, aby reboksetyna wywierała szkodliwe działanie na przebieg ciąży lub zdrowie płodu i(lub) noworodka.

Badania na zwierzętach nie wskazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i(lub) płodu lub rozwój pourodzeniowy. U szczurów obserwowano pewne zaburzenia wzrostu i rozwoju noworodków (patrz punkt 5.3).

Reboksetynę można stosować w ciąży tylko wtedy, gdy spodziewane korzyści z leczenia matki przewyższają potencjalne ryzyko rozwoju płodu.  


Laktacja

Reboksetyna jest wydzielana z mlekiem matki. Spodziewane stężenie substancji czynnej przenikającej do mleka matki jest bardzo niskie; jednakże dostępne informacje nie są wystarczające, aby wykluczyć ryzyko dla dziecka karmionego piersią. Stosowanie reboksetyny podczas karmienia piersią można rozważyć, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko zagrożenia dla dziecka.


4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Reboksetyna nie jest lekiem uspokajającym per se. W badaniach klinicznych nie obserwowano pogorszenia funkcji poznawczych ani psychomotorycznych, także w przypadku jednoczesnego podawania alkoholu. Jednak, tak jak w przypadku innych leków działających ośrodkowo, pacjent powinien zachować ostrożność podczas prowadzenia samochodu i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.


4.8. Działania niepożądane


W badaniach klinicznych reboksetynę otrzymywało ponad 2100 pacjentów, a około 250 z nich przyjmowało lek przez co najmniej rok.

Do częstych działań niepożądanych, które ponad dwukrotnie częściej względem placebo wymagały przerwania terapii, należały: bezsenność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, nudności, zwiększone pocenie się, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza (dotyczy tylko mężczyzn), zaburzenia odczuwania potrzeby oddawania moczu (dotyczy tylko mężczyzn) i bóle głowy.


Dane przedstawione poniżej dotyczą kontrolowanych badań krótkoterminowych. Poniżej wymieniono bardzo częste lub częste działania niepożądane, które występowały co najmniej dwukrotnie częściej w grupie pacjentów przyjmujących reboksetynę niż w grupie placebo.


Bardzo często (≥ 1/10), Często (≥ 1/100,< 1/10)


Zaburzenia układu nerwowego:

Bardzo często: bezsenność

Często: zawroty głowy


Zaburzenia oka:

Często: zaburzenia akomodacji


Zaburzenia serca i naczyń:

Często: tachykardia, kołatanie serca, rozszerzenie naczyń, niedociśnienie ortostatyczne


Zaburzenia żołądkowo-jelitowe:

Bardzo często: suchość błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia

Często: brak lub utrata apetytu


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Bardzo często: zwiększone pocenie się


Zaburzenia nerek i dróg moczowych:

Często: zaburzenia odczuwania potrzeby oddawania moczu, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, zakażenia układu moczowego


Zaburzenia układu rozrodczego i piersi:

Często: tylko u mężczyzn, zaburzenia erekcji, ból przy wytrysku, opóźnienie wytrysku, zaburzenia ze strony jąder - przede wszystkim ból jąder


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Często: dreszcze


Dodatkowo spontanicznie zgłaszano następujące działania niepożądane: pobudzenie, lęk, drażliwość, agresywne zachowanie, omamy, obwodowe oziębienie, nudności, wymioty, alergiczne zapalenie skóry i (lub) wysypkę, parestezje, nadciśnienie tętnicze, zespół Raynauda.


W trakcie terapii produktem Edronax lub niedługo po zaprzestaniu jego stosowania obserwowano przypadki wyobrażeń i zachowań samobójczych (patrz punkt 4.4).


W celu oceny długoterminowej tolerancji produktu przeprowadzono kontrolowane badanie, w którym wzięło udział 143 pacjentów przyjmujących reboksetynę oraz 140 pacjentów przyjmujących placebo. Podczas terapii długoterminowej nowe działania niepożądane wystąpiły u 28% pacjentów w grupie reboksetyny i u 23% pacjentów w grupie placebo i spowodowały przerwanie terapii u odpowiednio 4% i 1% chorych. Ryzyko wystąpienia poszczególnych działań niepożądanych było podobne w grupie reboksetyny i placebo. W badaniach długoterminowych nie wystąpiły inne działania niepożądane, poza tymi, które opisano w badaniach krótkoterminowych.


W badaniach krótkoterminowych u pacjentów z depresją, przyjmujących reboksetynę, częstość działań niepożądanych nie różniła się istotnie u kobiet i u mężczyzn, z wyjątkiem powikłań urologicznych (takich jak: uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, zaburzenia odczuwania potrzeby oddawania moczu i częstomocz), które częściej były opisywane u mężczyzn (31,4%[143/456]) niż u kobiet przyjmujących reboksetynę (7%[59/847]). Częstość powikłań urologicznych u pacjentów przyjmujących placebo była natomiast podobna u mężczyzn (5%[15/302]) i kobiet (8,4%[37/440]).


W populacji pacjentów w podeszłym wieku całkowita częstość wszystkich działań niepożądanych jak i częstość poszczególnych działań niepożądanych nie różniła się od przedstawionej powyżej.


Objawy związane z nagłym odstawieniem leku występowały niezbyt często i były mniej częste w grupie pacjentów przyjmujących reboksetynę (4%) w porównaniu do grupy placebo (6%).


W badaniach krótkoterminowych, w których mierzono częstość pracy serca za pomocą EKG, stosowanie reboksetyny było związane z przyspieszeniem pracy serca, w porównaniu z placebo, o średnio 6 do 12 uderzeń na minutę.


We wszystkich badaniach krótkoterminowych u pacjentów z depresją średnia zmiana częstości pracy serca (wyrażona w uderzeniach na minutę) w grupie leczonych reboksetyną wyniosła 3,0; 6,4 i 2,9 w pozycji stojącej, siedzącej i leżącej na plecach w porównaniu z odpowiednio 0; 0 i 0,5 w tych samych pozycjach u pacjentów przyjmujących placebo. W tych samych badaniach z powodu tachykardii leczenie przerwało 0,8% pacjentów przyjmujących reboksetynę oraz 0,1% pacjentów w grupie placebo.





4.9. Przedawkowanie


W badaniach ostrej toksyczności przeprowadzonych na zwierzętach wykazano bardzo małą toksyczność produktu i szeroki margines bezpieczeństwa w zakresie dawek aktywnych farmakologicznie. Objawy kliniczne i przyczyna zgonu były związane z pobudzeniem ośrodkowego układu nerwowego (z powodu drgawek).


W kilku przypadkach, podczas badań klinicznych, pacjenci przyjmowali większe od zalecanych dawki produktu (12 mg do 20 mg/dobę) przez okres od kilku dni do kilku tygodni. Nowo zgłaszanymi objawami niepożądanymi były: niedociśnienie ortostatyczne, lęk oraz nadciśnienie tętnicze. Osoby w podeszłym wieku mogą być szczególnie wrażliwe na przedawkowanie leku.


W badaniach klinicznych przed wprowadzeniem leku na rynek, opisano 5 przypadków przedawkowania reboksetyny podawanej pojedynczo lub w skojarzeniu z innymi lekami. Jeden z pacjentów przyjął 52 mg reboksetyny, inny 20 mg reboksetyny w skojarzeniu z innymi lekami. Pozostali trzej pacjenci przyjęli nieustalone dawki reboksetyny. Wszyscy pacjenci powrócili do stanu pełnego zdrowia. Nie opisywano zaburzeń w zapisie EKG, śpiączki lub drgawek po przedawkowaniu samej reboksetyny.

Po wprowadzeniu leku na rynek opisano przypadki przedawkowania reboksetyny przyjmowanej pojedynczo; żaden z przypadków nie zakończył się zgonem pacjenta. Nie opisywano zgonów pacjentów, którzy przyjmowali do 240 mg reboksetyny. Opisano jeden zgon - u pacjenta, który przedawkował reboksetynę w skojarzeniu z amitryptyliną (dawki leków nieznane).


W przypadku przedawkowania zaleca się monitorowanie czynności serca oraz czynności życiowych. Konieczne może okazać się zastosowanie podtrzymującego leczenia objawowego i (lub) środków wymiotnych.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1. Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwdepresyjne

Kod ATC: NO6A X18


Reboksetyna jest wybiórczym i silnym inhibitorem wychwytu zwrotnego noradrenaliny. Wykazuje tylko niewielki wpływ na wychwyt zwrotny serotoniny i nie ma wpływu na wychwyt dopaminy.

Hamowanie wychwytu zwrotnego noradrenaliny i, w konsekwencji, zwiększenie jej dostępności w szczelinie synaptycznej oraz modyfikacja przewodnictwa noradrenergicznego stanowi jeden z głównych mechanizmów działania leków przeciwdepresyjnych.


W badaniach in vitro nie wykazano istotnego powinowactwa reboksetyny do receptorów adrenergicznych (α1, α2, β) i receptorów muskarynowych; działanie antagonistyczne wobec tych receptorów wiąże się z występowaniem działań niepożądanych w układzie sercowo-naczyniowym, objawami antycholinergicznymi oraz uspokajającymi podczas leczenia innymi lekami przeciwdepresyjnymi. Reboksetyna w warunkach in vitro nie działa na adrenoreceptory α1 i α2, nie można jednak wykluczyć czynnościowej interferencji z receptorami α po zastosowaniu dużych dawek produktu w warunkach in vivo.


5.2. Właściwości farmakokinetyczne


U zdrowych ochotników po podaniu doustnym pojedynczej dawki 4 mg reboksetyny maksymalne stężenia, wynoszące około 130 ng/ml, są osiągane po 2 godzinach od przyjęcia leku. Dane wskazują, że całkowita biodostępność produktu wynosi co najmniej 60%.


Stężenia reboksetyny w surowicy zmniejszają się wykładniczo, a okres półtrwania leku wynosi około 13 godzin. Stan stacjonarny zostaje osiągnięty w ciągu 5 dni. Liniową farmakokinetykę wykazano po zastosowaniu pojedynczych doustnych zalecanych klinicznie dawek leku.


Reboksetyna jest dystrybuowana do wszystkich płynów ustrojowych. Reboksetyna wiąże się z białkami osocza w 97% u osób młodych i 92% u pacjentów w podeszłym wieku (z większym powinowactwem do α1 kwaśnej glikoproteiny niż do albuminy) i nie zależy to istotnie od stężenia leku.


In vitro reboksetyna jest metabolizowana głównie przez układ cytochromu P4503A (CYP3A4).

Badania in vitro wykazały, że reboksetyna nie hamuje aktywności następujących izoenzymów cytochromu P450: CYP1A2, CYP2C9, CYP2C19 i CYP2E1. Reboksetyna hamuje zarówno CYP2D6 jak i CYP3A4, jednak powinowactwo do tych układów jest małe i w badaniach in vivo nie obserwowano wpływu na metabolizm leków metabolizowanych przez te układy enzymatyczne. Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania reboksetyny i silnych inhibitorów CYP3A4.


Radioaktywność oznaczana w moczu stanowiła 78% dawki. Mimo że w krążeniu ustrojowym dominuje niezmieniona postać leku (70% całkowitej radioaktywności wyrażanej wartością AUC), to tylko 10% dawki jest wydalane w postaci niezmienionej z moczem. Dowodzi to, że główną drogą wydalania leku jest biotransformacja, a szybkość wydalania metabolitów jest ograniczona szybkością ich powstawania. Głównymi zidentyfikowanymi szlakami metabolicznymi są 2-O-dealkilacja, hydroksylacja pierścienia etoksyfenolowego oraz oksydacja pierścienia morfolinowego, po czym następuje częściowe lub całkowite sprzęganie z kwasem glukuronowym lub grupą sulfonową.


Lek dostępny jest w postaci mieszaniny racemicznej (obydwa enancjomery są aktywne w modelach doświadczalnych). Nie obserwowano inwersji chiralnej ani wzajemnych oddziaływań farmakokinetycznych między enancjomerami. Stężenia silniejszej izoformy SS w osoczu są dwa razy mniejsze, a wydalanie wraz z moczem dwukrotnie większe w porównaniu do drugiego enancjomeru.

Nie obserwowano istotnych różnic w okresach półtrwania obydwu enancjomerów.


U pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby obserwuje się zwiększenie ekspozycji układowej na lek oraz dwukrotne wydłużenie okresu półtrwania. Podobne lub nieco większe (3-krotne) zwiększenie ekspozycji obserwuje się u pacjentów w podeszłym wieku w porównaniu do młodych, zdrowych ochotników.


5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Rebokstyna nie indukuje mutacji genowych w komórkach bakterii i komórkach ssaków in vitro lecz indukuje aberracje chromosomowe w ludzkich limfocytach in vitro.

Reboksetyna nie uszkadza DNA w komórkach drożdży ani w hepatocytach szczura in vitro. Reboksetyna nie wywołuje in vitro uszkodzeń chromosomów w teście mikrojądrowym u myszy oraz nie zwiększa częstości występowania nowotworów w testach rakotwórczości u myszy i szczura.


Donoszono o wystąpieniu hemosyderozy tylko w badaniach toksyczności na szczurach.


W badaniach reboksetyny na zwierzętach nie wykazano teratogennego wpływu ani wpływu na rozrodczość. Dawki, po których osiąga się stężenia w osoczu odpowiadające zakresowi terapeutycznemu u ludzi, wywoływały zaburzenia wzrostu, rozwoju oraz długotrwałe zaburzenia behawioralne u potomstwa szczurów.

U szczurów reboksetyna jest wydzielana do mleka.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1. Wykaz substancji pomocniczych


Celuloza mikrokrystaliczna

Wapnia wodorofosforan dwuwodny

Krospowidon

Krzemionka koloidalna

Magnezu stearynian


6.2. Niezgodności farmaceutyczne


Nie ma



6.3. Okres ważności


3 lata


6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Przechowywać w temperaturze poniżej 25ºC.


6.5. Rodzaj i zawartość opakowania


20 lub 60 tabletek w blistrach Al-PVDC/PVC-PVDC (po 20 tabletek w blistrze) w tekturowym pudełku.



6.6. Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego do stosowania i usuwania jego pozostałości


Brak szczególnych wymagań.



7. Podmiot odpowiedzialny posiadajĄcy pozwolenie na dopuszczenie do obrotu


Pfizer Europe MA EEIG

Ramsgate Road, Sandwich

Kent, CT13 9NJ

Wielka Brytania



8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU:


Pozwolenie MZ nr 8416



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


17.11.2000 r. / 26.09.2005 r./ 21.09.2006 r./ 10.12.2008 r.



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

09.09.2010 r.


8