CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



  1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu.



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Jedna tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 30 mg gliklazydu (Gliclazidum).


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu.


Biała, owalna, obustronnie wypukła tabletka o wymiarach 4,5 x 10,1 mm, z oznakowaniem „G” po

jednej stronie.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Cukrzyca insulinoniezależna (typ 2) u osób dorosłych, kiedy przestrzeganie diety, ćwiczenia fizycz­ne oraz zmniejszenie masy ciała nie wystarczają do utrzymania prawidłowego stężenia glukozy we krwi.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Podanie doustne.

Do stosowania tylko u dorosłych.

Dawka dobowa może wynosić od l tabletki do 4 tabletek na dobę, tj. od 30 do 120 mg przyjmowanych doustnie, jednorazowo, podczas śniadania.

Tabletkę (tabletki) należy połykać w całości, nie żuć ani nie kruszyć.

W przypadku pominięcia jednej dawki nie wolno jej zwiększać w dniu następnym.

Podobnie jak w przypadku innych leków o działaniu hipoglikemizującym, dawka powinna być dostosowana indywidualnie w zależności od odpowiedzi metabolicznej pacjenta (stężenie glukozy we krwi, HbA1c).

Dawka początkowa:

Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg na dobę.

Jeśli stężenie glukozy we krwi jest skutecznie kontrolowane, dawka ta może być stosowana jako leczenie podtrzymujące.

Jeśli stężenie glukozy we krwi nie jest odpowiednio kontrolowane, dawkę można stopniowo zwięk­szyć do 60, 90 lub 120 mg na dobę. Nie powinno się zwiększać dawki częściej, niż co najmniej po upływie l miesiąca, z wyjątkiem pacjentów, u których stężenie glukozy we krwi nie uległo zmniej­szeniu po dwóch tygodniach leczenia. W takich przypadkach, dawkę można zwiększyć pod koniec drugiego tygodnia leczenia.

Maksymalna, zalecana dawka dobowa to 120 mg.


Zamiana leczenia gliklazydem w tabletkach o mocy 80 mg na produkt Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:

l tabletka gliklazydu o mocy 80 mg jest porównywalna z l tabletką produktu leczniczego Normodiab MR o mocy 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Dlatego zamiana może być przeprowadzona pod warunkiem monitorowania parametrów krwi.


Zamiana innego, doustnego leku przeciwcukrzycowego na produkt Normodiab MR, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu:

Produkt Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu może być stosowany w celu zastąpienia innego, doustnego leku przeciwcukrzycowego.

Podczas zamiany na produkt leczniczy Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu należy wziąć pod uwagę dawkę oraz okres półtrwania uprzednio stosowanego leku przeciwcukrzycowego.

Zastosowanie okresu przejściowego nie jest konieczne. Należy zastosować dawkę początkową 30 mg i dostosować ją odpowiednio do stężenia glukozy we krwi pacjenta, tak jak to przedstawiono powyżej.


W przypadku zamiany z innych hipoglikemizujących pochodnych sulfonylomocznika o przedłużonym okresie półtrwania może być konieczna kilkudniowa przerwa w leczeniu, aby zapobiec wystąpieniu efektu addycyjnego dwóch produktów i wystąpieniu hipoglikemii. Schemat dawkowania w takich sytuacjach powinien być taki sam jak na początku stosowania produktu leczniczego Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, tzn. leczenie należy rozpocząć od dawki 30 mg na dobę, a następ­nie stopniowo ją zwiększać w zależności od reakcji metabolicznej pacjenta.


Leczenie skojarzone z innymi lekami przeciwcukrzycowymi

Produkt leczniczy Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, może być stosowany z biguanidami, inhibitorami alfa- glukozydazy lub insuliną.

U pacjentów, u których stężenie glukozy we krwi nie jest kontrolowane w sposób dostateczny podczas przyjmowania produktu leczniczego Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, należy wprowadzić leczenie skojarzone z insuliną pod ścisłą opieką medyczną.


Osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat)

Produkt leczniczy Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu należy przyjmować stosując taki sam schemat dawkowania jaki jest zalecany u pacjentów poniżej 65 lat.


Pacjenci z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek

Należy stosować taki sam schemat dawkowania, jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Pacjenci ci powinni pozosta­wać pod obserwacją. Dane te zostały potwierdzone w badaniach klinicznych.


Pacjenci z ryzykiem wystąpienia hipoglikemii

Zwiększone ryzyko hipoglikemii dotyczy następujących pacjentów:

Zaleca się stosowanie minimalnej dawki początkowej 30 mg.


Dzieci i młodzież:

Brak danych oraz badań klinicznych dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.


4.3 Przeciwwskazania



4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Hipoglikemia

Doustne leki hipoglikemizujące można stosować jedynie u pacjentów regularnie spożywających posiłki (w tym śniadanie). Ważne jest regularne przyjmowanie węglowodanów, ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii, gdy posiłki są opóźnione, ilość pożywienia jest niewystarczająca lub posiłki są ubogie w węglowodany.

Hipoglikemia częściej pojawia się podczas stosowania diet niskokalorycznych, w następstwie długotrwałego lub forsownego wysiłku fizycznego, picia alkoholu lub w przypadku, gdy zastosowano leczenie skojarzone z lekami przeciwcukrzycowymi.

Hipoglikemia może wystąpić w następstwie stosowania pochodnych sulfonylomocznika (patrz punkt 4.8). Niektóre przypadki hipoglikemii mogą mieć ostry i długotrwały przebieg, może być konieczne leczenie szpitalne i podawanie roztworu glukozy dożylnie przez kilka dni.

Aby zmniejszyć ryzyko hipoglikemii, należy indywidualnie ustalać sposób leczenia oraz odpowiednią dawkę.


Czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia hipoglikemii:

poszcze­nia lub zmiany diety,


Niewydolność nerek i wątroby

Farmakokinetyka i (lub) farmakodynamika gliklazydu może być zmieniona u pacjentów z niewydolnością wątroby lub ciężką niewydolnością nerek. U tych pacjentów hipoglikemia może się przedłużać, co może wymagać specjalnego postępowania.


Informowanie pacjenta

Ryzyko hipoglikemii, jej objawy, leczenie i czynniki predysponujące do jej wystąpienia, należy

wy­jaśnić pacjentowi oraz członkom jego rodziny.

Pacjent powinien być poinformowany o tym, jak ważne są zalecenia dietetyczne, regularne uprawianie ćwiczeń oraz regularne oznaczanie stężenia glukozy we krwi.


Niewystarczająca kontrola stężenia glukozy we krwi

Na kontrolę stężenia glukozy we krwi pacjentów otrzymujących leki przeciwcukrzycowe mogą mieć wpływ następujące czynniki: gorączka, uraz, zakażenie lub zabieg chirurgiczny. W niektórych przypadkach może być konieczne podanie insuliny.

Skuteczność działania hipoglikemizującego leków przeciwcukrzycowych, w tym gliklazydu, u wielu pacjentów z czasem ulega osłabieniu. Może to wynikać ze stopniowego nasilania się cukrzycy lub ze zmniejszenia reakcji na leczenie. Zjawisko to znane jest jako wtórna nieskuteczność terapeutyczna, w odróżnieniu od pierwotnej nieskuteczności, kiedy to substancja czynna jest nieskuteczna w leczeniu pierwszego rzutu. Przed stwierdzeniem wystąpienia u pacjenta wtórnej nieskuteczności

tera­peutycznej należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki oraz diety.


Badania laboratoryjne

Do oceny kontroli glukozy we krwi zaleca się oznaczanie stężenia glikowanej hemoglobiny (lub pomiar glukozy w osoczu na czczo). Użyteczna jest również samokontrola stężenia glukozy we krwi.


U pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej (G6PD) leczenie pochodnymi sulfonylomocznika może prowadzić do niedokrwistości hemolitycznej. Ponieważ gliklazyd należy do grupy pochodnych sulfonylomocznika, produkt należy stosować ostrożnie u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej oraz rozważyć zastosowanie innego produktu, nie będącego pochodną sulfonylomocznika.


4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji


Następujące produkty zazwyczaj zwiększają ryzyko hipoglikemii:


Równoczesne stosowanie przeciwwskazane:


Równoczesne stosowanie niezalecane:


Równoczesne stosowanie wymagające ostrożności:

Nasilenie działania obniżającego stężenie glukozy we krwi, a zatem w niektórych przypadkach, hipoglikemia może wystąpić podczas jednoczesnego przyjmowania następujących produktów:

inne leki przeciwcukrzycowe (insulina, akarboza, biguanidy), leki blokujące receptory β-adrenergiczne, flukonazol, inhibitory konwertazy angiotensyny (kaptopryl, enalapryl), leki blokujące receptory H2, inhibitory MAO, sulfonamidy i niesteroidowe leki przeciwzapalne.


Następujące produkty mogą zwiększać stężenie glukozy we krwi:


Równoczesne stosowanie niezalecane:

Jeżeli zastosowanie tej substancji czynnej jest konieczne, należy uprzedzić pacjenta i podkreślić istotną rolę monitorowania stężenia glukozy we krwi i w moczu. W razie konieczności należy dostosować dawkę gliklazydu w trakcie leczenia danazolem i po jego zakończeniu.


Równoczesne stosowanie wymagające ostrożności:

Należy uprzedzić o tym pacjenta i podkreślić istotną rolę monitorowania stężenia glukozy we krwi.

Może być konieczne odpowiednie dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych w trakcie leczenia neuroleptykiem i po jego zakończeniu.

Glikokortykosteroidy (podawane ogólnie i miejscowo: produkty dostawowe, do stosowania na skórę oraz doodbytnicze) oraz tetrakozaktyd mogą powodować zwiększenie stężenia glukozy we krwi z możliwą kwasicą ketonową (zmniejszenie tolerancji węglowodanów spowodowane przez glikokortykosteroidy). Należy uprzedzić o tym pacjenta i podkreślić istotną rolę monitorowania stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia.

Może być konieczne odpowiednie dostosowanie dawki leków przeciwcukrzycowych w trakcie leczenia glikokortykosteroidami i po jego zakończeniu.

Rytodryna, salbutamol, terbutalina (dożylnie):

Zwiększenie stężenia glukozy następuje w związku z pobudzeniem receptorów beta-2. Należy podkreślić istotną rolę monitorowania stężenia glukozy. W razie konieczności należy zastosować insulinoterapię.


Równoczesne stosowanie po rozważeniu ryzyka:

Pochodne sulfonylomocznika mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe. Może być konieczne dostosowanie dawki lub zmiana leku przeciwzakrzepowego.


4.6 Ciąża i laktacja


Ciąża:

Nie ma doświadczeń związanych ze stosowaniem gliklazydu u kobiet w ciąży, aczkolwiek istnieją nieliczne dane dotyczące innych pochodnych sulfonylomocznika.

W badaniach na zwierzętach gliklazyd nie wykazywał działania teratogennego.

Normoglikemię należy uzyskać przed poczęciem, w celu zmniejszenia niebezpieczeństwa wystą­pienia wad wrodzonych u płodu w wyniku niewyrównanej cukrzycy u matki.

Stosowanie doustnych leków hipoglikemizujących jest niewłaściwe. Lekiem pierwszego wy­boru w leczeniu cukrzycy u kobiet w ciąży jest insulina. Zaleca się odstawienie doustnych leków hipoglikemizujących i rozpoczęcie insulinoterapii przed próbą zajścia w ciążę lub niezwłocznie po jej stwierdzeniu.


Laktacja:

Nie ustalono, czy gliklazyd lub jego metabolity przenikają do mleka. Inne pochodne sulfonylomocznika wykrywano w mleku. Ze względu na niebezpieczeń­stwo wystąpienia hipoglikemii u dziecka stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet karmią­cych piersią.


    1. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Należy poinformować pacjenta o ryzyku hipoglikemii i jej objawach oraz koniecz­ności zachowania ostrożności w czasie prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, zwłaszcza na początku leczenia.


    1. Działania niepożądane


Na podstawie doświadczenia ze stosowaniem gliklazydu oraz innych pochodnych sulfonylomocznika, opisuje się następujące działania niepożądane:


Hipoglikemia

Tak jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika, leczenie produktem Normodiab MR

30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu może powodować hipoglikemię, w przypadku nieregularnego odżywiania się, a zwłaszcza pomijania posiłków.

Objawy hipoglikemii to: ból głowy, silny głód, nudności, wymioty, znużenie, zaburzenia snu, pobudzenie, agresja, osłabienie koncentracji, osłabienie czujności oraz spowolnienie re­akcji, depresja, splątanie, zaburzenia widzenia i mowy, afazja, drżenie, niedowłady, za­burzenia czucia, zawroty głowy, uczucie bezsilności, utarta samokontroli, delirium, drgawki, płyt­ki oddech, bradykardia, senność i utrata świadomości, co może prowadzić do śpiączki oraz zgonu.

Dodatkowo, mogą być obserwowane objawy pobudzenia adrenergicznego takie jak: nadmierne pocenie się, wilgot­ność skóry, niepokój, tachykardia, zwiększenie ciśnienia tętniczego, kołatanie serca, bóle w klatce piersiowej (dusznica bolesna) oraz zaburzenia rytmu serca.

Objawy ustępują zazwyczaj po podaniu węglowodanów (cukier). Należy jednak pamiętać, że sztuczne substancje słodzące są nieskuteczne. Doświadczenia z innymi pochodnymi sulfonylomocznika wskazują na to, że hipoglikemia może wystąpić ponownie nawet, jeśli pomiary po­czątkowo wskazują na skuteczność leczenia.

W przypadku ciężkiej lub długotrwałej hipoglikemii, nawet jeśli jest okresowo kontrolowana po­przez spożycie cukru, konieczne jest natychmiastowe leczenie, a nawet hospi­talizacja.


Obserwowano zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegun­ka oraz zaparcia. Można ich uniknąć lub je zminimalizować przyjmując gliklazyd w trakcie posiłku.


Rzadziej obserwowano następujące działania niepożądane:

Zmiany te zazwyczaj przemijają po zaprzestaniu stosowania gliklazydu.

Objawy te zazwyczaj przemijają po odstawieniu leku.


Działania niepożądane danej grupy leków:

Podczas stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika opisywano następujące działania niepożądane: erytrocytopenię, agranulocytozę, anemię hemolityczną, pancytopenię i alergiczne zapalenia naczyń.

Podczas stosowania pochodnych sulfonylomocznika odnotowano także zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych, a nawet zaburzenie czynności wątroby (np. z zastojem żółci i żółtaczką) oraz zapalenie wątroby, które przemijało po odstawieniu pochodnej sulfonylomocznika lub, w pojedynczych przypadkach, prowadzące do zagrażającej życiu niewydolności wątroby.


4.9 Przedawkowanie


Przedawkowanie pochodnych sulfonylomocznika może wywołać hipoglikemię.

Umiarkowane objawy hipoglikemii, bez utraty przytomności i objawów neurologicznych powinny być korygowane poprzez podanie węglowodanów, dostosowanie dawki i (lub) zmianę diety. Pacjent powinien być pod ścisłą obserwacją, aż do momentu, gdy lekarz nie upewni się, że zagroże­nie minęło.

Ciężkie objawy hipoglikemii ze śpiączką, drgawkami oraz innymi zaburzeniami neurologicznymi powinny być leczone w ramach natychmiastowej pomocy medycznej, z niezwłoczną hospitalizacją włącznie.

W razie rozpoznania lub podejrzenia śpiączki hipoglikemicznej należy podać pacjentowi szybką iniekcję dożylną 50 ml hipertonicznego roztworu glukozy (20-30 %). Następnie należy podać wlew ciągły 10 % roztworu glukozy w tempie wystarczającym do utrzymania stężenia glukozy we krwi powyżej l g/l. Pacjenci powinni być pod ścisłą obserwacją i w zależności od późniejszego stanu lekarz zadecydu­je, czy dalsza obserwacja jest konieczna.

Dializa nie jest skuteczna, ze względu na silne wiązanie się gliklazydu z białkami osocza.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: sulfonamidy, pochodne sulfonylomocznika;

Kod ATC: A10 BB09


Gliklazyd jest hipoglikemizującą pochodną sulfonylomocznika, doustnym lekiem przeciwcukrzycowym. Różni się od innych pochodnych heterocyklicznym pierścieniem z wbudowanym atomem azotu.

Gliklazyd zmniejsza stężenie glukozy we krwi, pobudzając wydzielanie insuliny przez komórki beta wysp Langerhansa. Zwiększone poposiłkowe wydzielanie insuliny i białka C w trzustce utrzymuje się nawet po dwóch latach leczenia. Poza działaniem na metabolizm, gliklazyd wpływa również na naczynia.


Wpływ na uwalnianie insuliny:

W cukrzycy typu 2, gliklazyd przywraca wczesny wzrost wydzielania insuliny w obecności glukozy oraz nasila drugą fazę wydzielania insuliny. Zwiększenie wydzielania insuliny jest obserwowane jako odpowiedź na stymulację pokar­mem lub glukozą.


Wpływ na naczynia:

Gliklazyd zmniejsza proces formowania się mikrozakrzepów w dwóch mechanizmach, które mogą

leżeć u podstaw powikłań cukrzycy przez:


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Po podaniu doustnym stężenie leku w osoczu zwiększa się stopniowo przez 6 godzin, a następnie pozo­staje na niezmienionym poziomie pomiędzy szóstą a dwunastą godziną.

Różnice międzyosobnicze są nieznaczne.

Wchłanianie gliklazydu jest całkowite. Posiłek nie wpływa na szybkość, ani na stopień wchłaniania. Zależność pomiędzy podaną dawką do 120 mg, a powierzchnią pola pod krzywą stężeń w funkcji czasu jest liniowa.

Wiązanie z białkami osocza wynosi ok. 95 %.

Gliklazyd jest metabolizowany głównie w wątrobie i wydalany z moczem: mniej niż 1% wykrywa się w moczu w postaci niezmienionej. Nie wykryto żadnego czynnego metabolitu w oso­czu.

Okres półtrwania w fazie eliminacji gliklazydu wynosi od 12 do 20 godzin.

Objętość dystrybucji wynosi około 30 l.

Nie zaobserwowano żadnych klinicznie znaczących zmian parametrów farmakokinetycznych u osób w podeszłym wieku.

Jednorazowa dawka dobowa produktu Normodiab MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu umożliwia utrzymanie stężenia gliklazydu w osoczu przez ponad 24 godziny.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań farmakologicznych dotyczących toksyczności po podaniu wielokrotnym i genotoksyczności nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Nie przeprowadzono długoterminowych badań dotyczących działania rakotwórczego. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono działania teratogennego, jednakże u zwierząt otrzymujących dawkę

25-krotnie większą, niż mak­symalna dawka terapeutyczna zalecana do stosowania u ludzi obserwowano niską masę ciała płodów.


6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Sodu wodorowęglan

Mannitol (E421)

Wapnia wodorofosforan dwuwodny

Hypromeloza

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian.


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


2 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Blister PVC/PVDC/Aluminium:

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 250C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.


Pojemnik HDPE:

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 250C.

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.


    1. Rodzaj i zawartość opakowania


Przezroczysty blister PVC/PVDC/Aluminium.

Biały pojemnik na tabletki (HDPE) zamknięty wieczkiem typu snap-on (LDPE) z zabezpieczeniem gwarancyjnym.


Wielkość opakowań:

Blister: 10, 20, 28, 30, 56, 60, 90, 98, 100, 120 lub 180 tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Pojemnik: 30, 100 lub 180 tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu.


Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Actavis Group PTC ehf

Reykjavíkurvegi 76-78

220 Hafnarfjörður

Islandia



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pozwolenie Nr: 17261



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-08-26





10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-08-26



8