CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO




1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Alendronat-ratiopharm 70, 70 mg, tabletki



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY



Każda tabletka zawiera 70 mg kwasu alendronowego (Acidum alendronicum) (w postaci sodu alendronianu trójwodnego).

Substancje pomocnicze: 136 mg laktozy

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA



Tabletka

Tabletki barwy białej lub prawie białej, owalne, z nadrukiem „AN 70” na jednej stronie i logo firmy Arrow na drugiej stronie.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE



    1. Wskazania do stosowania


Leczenie osteoporozy u kobiet po menopauzie. Alendronat-ratiopharm 70 zmniejsza ryzyko występowania złamań kręgów i szyjki kości udowej.


    1. Dawkowanie i sposób podawania



Do stosowania doustnego.

Zalecana dawka to jedna 70 mg tabletka raz na tydzień.

W celu uzyskania odpowiedniego wchłaniania alendronianu:

Tabletki Alendronat-ratiopharm 70 należy przyjmować na czczo, zaraz po wstaniu z łóżka rano, popijając zwykłą wodą, co najmniej 30 minut przed spożyciem pierwszego pożywienia, napoju lub przyjęciem innych leków. Inne napoje (w tym woda mineralna), pokarm i niektóre leki mogą prawdopodobnie zmniejszać wchłanianie alendronianu (patrz punkt 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji).

Aby ułatwić przemieszczenie się produktu leczniczego do żołądka i tym samym zmniejszyć ryzyko podrażnienia przełyku lub działań niepożądanych w obrębie przełyku (patrz punkt 4.4)

Pacjenci powinni przyjmować preparaty wapnia i witaminy D w przypadku nieodpowiedniej diety (patrz punkt 4.4).

Stosowanie u pacjentów w podeszłym wieku

W badaniach klinicznych nie stwierdzono związanych z wiekiem różnic dotyczących profilu skuteczności i bezpieczeństwa alendronianu. W związku z tym zmiana dawkowania nie jest konieczna u pacjentów w podeszłym wieku.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek

Zmiana dawkowania nie jest konieczna u pacjentów, u których wskaźnik przesączania kłębuszkowego (ang. GFR) jest większy niż 35 ml/min. Alendronian nie jest zalecany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, u których wartość GFR jest mniejsza niż 35 ml/min ze względu na brak odpowiednich badań klinicznych.

Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby

Zmiana dawkowania nie jest konieczna.

Stosowanie u dzieci (poniżej 18 lat):

Alendronian był badany na małej grupie pacjentów z wrodzoną łamliwością kości (osteogenesis imperfecta) poniżej 18 lat . Badania są niewystarczające aby można było stosować produkt leczniczy u dzieci.

Nie ma danych klinicznych dotyczących stosowania Alendronat-ratiopharm 70 w leczeniu osteoporozy wywołanej glikokortykosteroidami.


    1. Przeciwwskazania


zwężenie lub achalazja.

leczniczego.

Patrz również punkt 4.4.


    1. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania



Alendronian może powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego. Z powodu ryzyka zaostrzenia choroby podstawowej należy zachować ostrożność podczas stosowania alendronianu u pacjentów z czynnymi schorzeniami górnego odcinka przewodu pokarmowego, takimi jak trudności w połykaniu, choroby przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka lub dwunastnicy, choroba wrzodowa, bądź w przypadku niedawno przebytych (w ciągu ostatniego roku) ciężkich chorób przewodu pokarmowego, takich jak owrzodzenie żołądka, czynne krwawienie lub zabieg chirurgiczny w obrębie górnego odcinka przewodu pokarmowego z wyjątkiem plastyki wpustu żołądka (patrz punkt 4.3).

Działania niepożądane w obrębie przełyku (w niektórych przypadkach ciężkie i wymagające leczenia szpitalnego) takie jak: zapalenie, owrzodzenia lub nadżerki, w rzadkich przypadkach prowadzące do zwężenia przełyku, obserwowano u pacjentów stosujących alendronian. Lekarz dlatego powinien obserwować, czy występują u pacjenta jakiekolwiek objawy (przedmiotowe i podmiotowe), które mogą świadczyć o wystąpieniu działań niepożądanych w obrębie przełyku. Należy pouczyć pacjenta o konieczności przerwania leczenia alendronianem i skontaktowania się z lekarzem w przypadku wystąpienia objawów podrażnienia przełyku, takich jak trudności lub ból podczas połykania, ból zamostkowy lub pojawienie się lub nasilenie zgagi.

Ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych dotyczących przełyku wydaje się większe u pacjentów, którzy nie stosują alendronianu w sposób prawidłowy i (lub) kontynuują leczenie alendronianem pomimo wystąpienia objawów podrażnienia przełyku. Jest bardzo ważne, aby pacjent otrzymał wszystkie zalecenia dotyczące stosowania produktu leczniczego i aby były one dla niego całkowicie zrozumiałe (patrz punkt 4.2). Pacjenci powinni być poinformowani, że ryzyko wystąpienia zaburzeń przełyku może zwiększać się, jeżeli nie będą stosowali się do podanych zaleceń.

Oprócz tego, że nie obserwowano zwiększenia ryzyka wystąpienia działań niepożądanych podczas szeroko zakrojonych badań klinicznych, po wprowadzeniu alendronianu do sprzedaży donoszono o rzadkich przypadkach owrzodzeń żołądka i (lub) dwunastnicy, czasami ciężkich i przebiegających z powikłaniami. Nie można wykluczyć związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy stosowaniem alendronianu i wystąpieniem wymienionych działań niepożądanych (patrz punkt 4.8).

Jeżeli pacjenci zapomną przyjąć dawkę produktu leczniczego Alendronat-ratiopharm 70, należy ich pouczyć, żeby przyjęli tabletkę następnego dnia, rano. Pacjentom nie wolno przyjmować dwóch tabletek tego samego dnia, lecz powinni powrócić do przyjmowania 1 tabletki raz na tydzień, tak jak w oryginalnym schemacie dawkowania, w wybranym przez nich dniu.

Alendronian nie jest zalecany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, jeżeli wartość GFR jest mniejsza niż 35 ml/min (patrz punkt 4.2).

Należy rozważyć inne przyczyny osteoporozy poza niedoborem estrogenów i starzeniem.

Hipokalcemię należy wyrównać przed rozpoczęciem leczenia alendronianem (patrz punkt 4.3). Inne zaburzenia gospodarki mineralnej (takie jak niedobór witaminy D, niedoczynność przytarczyc) powinny być skutecznie leczone przed rozpoczęciem stosowania alendronianu. U tych pacjentów, stężenie wapnia w surowicy krwi i objawy hipokalcemii należy ściśle monitorować podczas leczenia alendronianem.

W związku z pozytywnym działaniem klinicznym alendronianu, jak zwiększenie mineralizacji kości, może wystąpić zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy w szczególności u pacjentów stosujących glikokortykosteroidy u których może być zmniejszone wchłanianie wapnia. Występuje ono zazwyczaj o niewielkim nasileniu i przebiega bezobjawowo. Jednakże, w rzadkich przypadkach donoszono o wystąpieniu objawowej hipokalcemii, bardzo rzadko o ciężkim przebiegu i często obserwowaną u pacjentów z czynnikami predysponującymi (jak na przykład: niedoczynność przytarczyc, niedobór witaminy D, zaburzenia wchłaniania wapnia). Dlatego szczególnie ważne jest upewnienie się, że pacjenci stosujący glikokortykosteroidy przyjmują odpowiednią ilość wapnia i witaminy D.


U pacjentów z rakiem leczonych według schematów obejmujących przede wszystkim dożylnie podawane bisfosfoniany obserwowano przypadki martwicy kości szczęki, wiąże się to zwykle z ekstrakcjami zębów i (lub) miejscowymi zakażeniami (w tym z zapaleniem szpiku). U wielu spośród tych pacjentów stosowano również chemioterapię i kortykosteroidy. Notowano także przypadki martwicy kości szczęki u pacjentów z osteoporozą leczonych doustnymi bisfosfonianami. U pacjentów ze współistniejącymi czynnikami ryzyka (takimi jak rak, chemioterapia, radioterapia, kortykosteroidy, niewłaściwa higiena jamy ustnej, choroba przyzębia, palenie) należy przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami rozważyć przeprowadzenie badania stomatologicznego i wykonanie odpowiednich zabiegów stomatologicznych, mających charakter zapobiegawczy.

Jeżeli to jest możliwe, u tych pacjentów w czasie leczenia należy unikać inwazyjnych zabiegów stomatologicznych. U pacjentów, u których w czasie leczenia bisfosfonianami rozwinie się martwica kości szczęki, zabiegi stomatologiczne mogą zaostrzyć przebieg choroby. Nie ma wystarczających danych, by ocenić, czy odstawienie bisfosfonianów u pacjentów wymagających zabiegów stomatologicznych zmniejsza ryzyko martwicy kości szczęki.

Lekarz prowadzący powinien dokonać oceny klinicznej, aby określić plan postępowania z każdym pacjentem w oparciu o indywidualną ocenę stosunku korzyści do ryzyka.


U pacjentów przyjmujących bisfosfoniany odnotowano bóle kości, stawów i (lub) mięśni. Po wprowadzeniu bisfosfonianów do obrotu rzadko objawy te były ciężkie i (lub) powodowały niezdolność do poruszania (patrz punkt 4.8). Czas wystąpienia tych objawów był różny, od jednego dnia do kilku miesięcy po rozpoczęciu leczenia. U wielu pacjentów objawy te przemijały po zaprzestaniu leczenia. W podgrupie pacjentów następował nawrót objawów po ponownym podaniu tego samego produktu leczniczego lub po zastosowaniu innego bisfosfonianu.


U pacjentów leczonych długotrwale kwasem alendronowym (czas ten w większości przypadków wynosił 18 miesięcy do 10 lat) obserwowano złamania z przeciążenia (zwanych także złamaniami z niewydolności) bliższej części trzonu kości udowej. Złamania występowały po minimalnym urazie lub braku urazu i u niektórych pacjentów występował ból uda, często związany w diagnostyce obrazowej z cechami złamania przeciążeniowego, przez tygodnie do miesięcy przed pełnym złamaniem kości udowej. Złamania te były często obustronne, dlatego u pacjentów leczonych bisfosfonianami, u których doszło do złamania trzonu kości udowej, należy zbadać stan kości przeciwstronnej. Raportowano również o słabym gojeniu się takich złamań. U pacjentów ze złamaniami z przeciążenia zaleca się odstawienie bisfosfonianów do czasu oceny stanu pacjenta, dokonanego na podstawie indywidualnej oceny stosunku korzyści z leczenia do ryzyka.


Produkt leczniczy Alendronat-ratiopharm 70 zawiera laktozę. Pacjenci z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp), zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni stosować tego produktu leczniczego.


    1. Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji



Stosowany jednocześnie z alendronianem pokarm lub napoje (w tym woda mineralna), preparaty wapnia, leki zobojętniające kwas żołądkowy oraz niektóre preparaty doustne prawdopodobnie mogą zaburzać wchłanianie alendronianiu. Dlatego pacjenci muszą odczekać, co najmniej 30 minut po przyjęciu alendronianu, zanim zastosują jakikolwiek inny preparat doustny (patrz punkt 4.2).

Innych interakcji lekowych o istotnym znaczeniu klinicznym nie spodziewa się. Pewna liczba pacjentek w badaniach klinicznych stosowała estrogen (podawany dopochwowo, przezskórnie lub doustnie) równocześnie z alendronianem. Żadnych działań niepożądanych nie odnotowano w takim leczeniu skojarzonym.

Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania alendronianu i niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ) które mogą powodować zaburzenia żołądka i jelit.

Nie przeprowadzono specyficznych badań dotyczących interakcji z alendronianem, jednak alendronian był stosowany w badaniach klinicznych jednocześnie z wieloma innymi, często przepisywanymi preparatami, z którymi nie stwierdzono występowania klinicznie niekorzystnych interakcji.


    1. Ciąża i laktacja


Stosowanie podczas ciąży

Nie należy stosować alendronianu podczas ciąży. Są niewystarczające dane dotyczące stosowania alendronianu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego wpływu w odniesieniu do ciąży, rozwoju zarodka lub płodu oraz rozwoju poporodowego. Alendronian podany ciężarnym samicom szczura powodował związane z hipokalcemią zaburzenia przebiegu porodu (patrz punkt 5.3).

Stosowanie w okresie karmienia piersią

Nie wiadomo, czy alendronian przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Z uwagi na wskazania, alendronianu nie należy stosować u kobiet w okresie karmienia piersią.


    1. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn



Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu produktu na zdolność prowadzenia pojazdów

i obsługiwania maszyn.

Jednakże u niektórych pacjentów zaobserwowano indywidualne niekorzystne reakcje po zastosowaniu alendronianu, które mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.8).


4.8 Działania niepożądane



W rocznym badaniu przeprowadzonym u kobiet po menopauzie i z osteoporozą, całościowy profil bezpieczeństwa dla alendronianu w postaci tabletek do stosowania raz w tygodniu (n=519) i alendronianu 10 mg do stosowania raz na dobę (n=370) był zbliżony.

W dwóch trzyletnich badaniach o prawie identycznym schemacie, przeprowadzonych u kobiet po menopauzie (alendronian 10 mg: n=196; placebo: n=397), całościowy profil bezpieczeństwa dla alendronianu w postaci 10 mg raz na dobę był zbliżony do placebo.

Działania niepożądane, opisywane przez badaczy jako możliwe, prawdopodobne lub na pewno związane ze stosowaniem produktu leczniczego, przedstawione zostały poniżej, jeżeli występowały u ≥ 1% leczonych w którejkolwiek z grup w rocznym badaniu, lub u ≥ 1% pacjentów leczonych alendronianem w dawce 10 mg raz na dobę i z większą częstością niż u pacjentów otrzymujących placebo w badaniach trzyletnich.



Badanie roczne

Badania trzyletnie


Alendronian raz na tydzień (n=519)

%

Alendronian 10 mg

raz na dobę

(n=370)

%

Alendronian 10 mg

raz na dobę

(n=196)

%

Placebo

(n=397)

%

Zaburzenia żołądka i jelit





Bóle brzucha

3,7

3,0

6,6

4,8

Niestrawność

2,7

2,2

3,6

3,5

Zarzucanie kwaśnej treści do przełyku

1,9

2,4

2,0

4,3

Nudności

1,9

2,4

3,6

4,0

Wzdęcie

1,0

1,4

1,0

0,8

Zaparcia

0,8

1,6

3,1

1,8

Biegunka

0,6

0,5

3,1

1,8

Trudności w połykaniu

0,4

0,5

1,0

0,0

Oddawanie gazów

0,4

1,6

2,6

0,5

Zapalenie błony śluzowej żołądka

0,2

1,1

0,5

1,3

Choroba wrzodowa żołądka

0,0

1,1

0,0

0,0

Owrzodzenie przełyku

0,0

0,0

1,5

0,0

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe





Bóle mięśniowo-szkieletowe (kości, mięśni lub stawów)

2,9

3,2

4,1

2,5

Kurcze mięśni

0,2

1,1

0,0

1,0

Zaburzenia neurologiczne





Bóle głowy

0,4

0,3

2,6

1,5




Następujące działania niepożądane były również opisywane w badaniach klinicznych i (lub) po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu:

Bardzo często: ≥ 1/10;

Często: ≥ 1/100 do < 1/10;

Niezbyt często: ≥ 1/1000 do < 1/100;

Rzadko: ≥ 1/10 000 do < 1/1000;

Bardzo rzadko: < 1/10 000;

Nie nieznana: (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)>.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania

Rzadko: Objawowa hipokalcemia, zazwyczaj przy obecności schorzeń, które jej sprzyjają (patrz punkt 4.4).


Zaburzenia układu nerwowego

Często: Ból głowy.

Częstość nieznana: Zawroty głowy, zaburzony smak.


Zaburzenia oka

Rzadko: zapalenie błony naczyniowej, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki.


Zaburzenia ucha i błędnika

Częstość nieznana: zawroty głowy pochodzenia błędnikowego.


Zaburzenia żołąda i jelit

Często: ból brzucha, niestrawność, zaparcia, biegunka, wiatry, owrzodzenie przełyku*, zaburzenia połykania*, wzdęcia, zarzucanie kwasu żołądkowego.

Niezbyt często: nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku*, nadżerki przełyku*, smoliste stolce.

Rzadko: zwężenie przełyku*, owrzodzenie błony śluzowej jamy ustnej i przełyku*, w górnym odcinku układu pokarmowego perforacje, owrzodzenia i krwawienie (patrz punkt 4.4)

*Patrz punkt 4.2 i 4.4.


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt często: wysypka, świąd, rumień, łysienie.

Rzadko: wysypka i nadwrażliwość na światło.

Bardzo rzadko: pojedyncze przypadki poważnych reakcji skórnych, w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.


Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Często: ból kości, mięśni lub stawów.

Rzadko: ostry ból kości, mięśni lub stawów (patrz punkt 4.4).

U osób leczonych bisfosfonianami zgłaszano przypadki martwicy kości szczęki. Większość zgłoszeń dotyczy pacjentek chorych na nowotwór, lecz zgłaszano również przypadki pacjentek z osteoporozą. Martwica kości szczęki występuje na ogół po ekstrakcji zęba i (lub) miejscowym zakażeniu (w tym zapaleniu szpiku kostnego). Inne czynniki ryzyka to rak, chemioterapia, radioterapia, stosowanie kortykosteroidów, niewystarczająca higiena jamy ustnej i palenie tytoniu (patrz punkt 4.4).

Częstość nieznana: złamania przeciążeniowe bliższego końca trzonu kości udowej (patrz punkt 4.4), obrzęk stawów.


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Rzadko: przemijające objawy w reakcji ostrej fazy (ból mięśni, złe samopoczucie i w rzadkich przypadkach gorączka), zazwyczaj na początku terapii.

Częstość nieznana: Astenia, obrzęk obwodowy.


Badania

W badaniach klinicznych, bezobjawowe, nieznaczne i przemijające obniżenie stężenia

wapnia i fosforanów w surowicy zaobserwowano odpowiednio u ok. 18 i 10 % pacjentów przyjmujących alendronian 10 mg/dobę wobec odpowiednio 12 i 3 % u tych, którzy przyjmowali placebo. Występowanie spadku stężenia wapnia w surowicy do <8,0 mg/dl (2,0 mmol/l) i fosforanu do 2,0 mg/dl (0,65 mmol/l) była porównywalna w obu grupach.


4.9. Przedawkowanie


Hipokalcemia, hipofosfatemia i działania niepożądane w obrębie przewodu pokarmowego, takie jak: zaburzenia żołądkowe, zgaga, zapalenie przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, owrzodzenia mogą wystąpić po przedawkowaniu doustnym. Brak jest dokładnych danych dotyczących leczenia przedawkowania alendronianu. Mleko lub leki zobojętniające należy podać w celu związania alendronianu w przewodzie pokarmowym. Z uwagi na niebezpieczeństwo podrażnienia błony śluzowej przełyku nie należy wywoływać wymiotów, a pacjent powinien zachować wyprostowaną pozycję.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE



    1. Właściwości farmakodynamiczne



Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu chorób kości, bisfosfoniany.

Kod ATC: M 05 BA 04

Substancja czynna produktu leczniczego Alendronat-ratiopharm 70 tabletki, trójwodny alendronian sodu, jest bisfosfonianem, który hamuje osteoklastyczną resorpcję kości nie wpływając bezpośrednio na procesy tworzenia kości. Badania przedkliniczne wykazały, że alendronian wiąże się preferencyjnie w miejscach resorpcji tkanki kostnej. Aktywność osteoklastów zostaje zahamowana, natomiast tworzenie i wiązanie się osteoklastów z tkanką kostną pozostaje niezmienione. Tkanka kostna wytworzona podczas leczenia alendronianem ma prawidłową budowę.

Leczenie osteoporozy pomenopauzalnej

Osteoporozę definiuje się na podstawie gęstości mineralnej kości (ang. BMD) udowej lub kręgosłupa do 2,5 odchylenia standardowego poniżej wartości średniej dla zdrowej populacji ludzi młodych, lub przebytego wcześniej złamania po niewielkim urazie, niezależnie od gęstości mineralnej kości.

Równoważność terapeutyczna alendronianu w postaci tabletek stosowanych raz w tygodniu (n=519) i alendronianu stosowanego w dawce 10 mg na dobę (n=370) została udowodniona w rocznym badaniu wieloośrodkowym u kobiet po menopauzie i z osteoporozą. Średnie zwiększenie gęstości mineralnej kości w stosunku do wartości początkowej BMD w odcinku lędźwiowym kręgosłupa po upływie roku wynosił 5,1% (95% przedział ufności: 4,8% - 5,4%) w grupie otrzymującej 70 mg produktu leczniczego raz na tydzień i 5,4% (95% przedział ufności: 5,0% - 5,8%) w grupie otrzymującej 10 mg alendronianu na dobę. Średnie zwiększenie wartości BMD w grupie otrzymującej 70 mg alendronianu raz na tydzień oraz w grupie otrzymującej 10 mg alendronianu raz na dobę wynosił odpowiednio 2,3% i 2,9% w obrębie szyjki kości udowej oraz 2,9% i 3,1% w całej kości biodrowej. W obu leczonych grupach zwiększenie gęstości kości w innych strukturach kośćca było również podobne.

Wpływ alendronianu na BMD i częstość występowania złamań u kobiet po menopauzie badano w dwóch wstępnych badaniach skuteczności o jednakowym schemacie (n=994) oraz w badaniu „Fracture Intervention Trial” (ang. FIT: n=6459).

We wstępnych badaniach skuteczności zwiększenie BMD pod wpływem alendronianu stosowanego w dawce 10 mg na dobę w stosunku do placebo, po trzech latach, wynosiło 8,8%, 5,9% i 7,8%, odpowiednio w obrębie kręgosłupa, szyjki kości udowej i krętarzu. Dla całego kośćca BMD również zwiększyło się w sposób znaczący. U pacjentów leczonych alendronianem, odsetek osób z przebytym, co najmniej jednym złamaniem kręgów zmniejszył się o 48% (alendronian 3,2% w porównaniu z placebo 6,2%). Podczas 2-letnich badań stanowiących rozszerzenie tych badań BMD kręgosłupa i krętarza wykazywało tendencję wzrastającą. Ponadto BMD szyjki kości udowej i całego kośćca zostało utrzymane.

Badanie FIT składało się z dwóch badań kontrolowanych placebo, w których alendronian stosowany był raz na dobę (5 mg na dobę przez dwa lata i 10 mg na dobę przez kolejny rok lub dwa lata).



5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

W stosunku do porównawczej dawki podawanej dożylnie, średnia dostępność biologiczna alendronianu podanego doustnie u kobiet wynosiła 0,64% dla dawek od 5 do 70 mg, podanych po nocnej przerwie w posiłkach i na dwie godziny przed spożyciem standardowego śniadania. Dostępność biologiczna zmniejszała się do około 0,46% i 0,39%, gdy alendronian podawano godzinę lub pół godziny przed standardowym śniadaniem. W badaniach dotyczących leczenia osteoporozy alendronian był skuteczny, gdy podawano go, co najmniej 30 minut przed spożyciem pierwszego posiłku lub napoju. Dostępność biologiczna była znikoma niezależnie od tego, czy alendronian był stosowany podczas, czy w dwie godziny po standardowym śniadaniu. Jednoczesne podanie alendronianu z kawą lub sokiem pomarańczowym powodowało zmniejszenie jego dostępności biologicznej o około 60%. U zdrowych osób, prednizolon stosowany doustnie (20 mg trzy razy na dobę przez pięć dni) nie powodował istotnych klinicznie zmian w dostępności biologicznej alendronianu po podaniu doustnym (średnie zwiększenie w przedziale od 20% do 44%).

Dystrybucja

Badania u szczurów wykazały, że alendronian podany dożylnie w dawce 1 mg/kg początkowo ulega dystrybucji do tkanek miękkich, następnie szybko przemieszcza się do kośćca lub zostaje wydalony w moczu. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, z wyłączeniem kości, wynosi u ludzi co najmniej 28 litrów. Stężenia produktu leczniczego w osoczu po podaniu doustnych dawek leczniczych są zbyt małe, aby można je było oznaczyć metodami analitycznymi (< 5 ng/ml). Stopień wiązania z białkami osocza u ludzi wynosi około 78%.

Metabolizm

Brak dowodów na to, że alendronian jest metabolizowany u zwierząt lub ludzi.

Wydalanie

Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki alendronianu znakowanego izotopem węgla 14C, około 50% izotopu ulegało wydaleniu w moczu w ciągu 72 godzin, a w kale była mała aktywność promieniotwórcza lub całkowity jej brak. Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki 10 mg, klirens nerkowy alendronianu wynosił 71 ml/min, a klirens ogólnoustrojowy nie był większy niż 200 ml/min. Stężenie w osoczu zmniejszało się o ponad 95% w ciągu 6 godzin po podaniu dożylnym. Okres półtrwania u ludzi szacowany jest na ponad dziesięć lat, co wskazuje na długi czas uwalniania alendronianu z kośćca. Alendronian nie jest wydalany za pośrednictwem układów przenośników kwasów ani zasad w nerkach szczura i dlatego uważa się, że nie wpływa on na proces wydalania innych produktów leczniczych zachodzący przy udziale tych układów przenośnikowych u ludzi.

Szczególne grupy pacjentów

Badania przedkliniczne wykazują, że preparat niezwiązany w kościach ulega szybkiemu wydaleniu w moczu. U zwierząt po długotrwałym stosowaniu dożylnym produktu leczniczego do łącznej dawki 35 mg/kg nie stwierdzono wysycenia wychwytu produktu leczniczego przez tkankę kostną. Pomimo braku wystarczających danych klinicznych, przypuszcza się, że podobnie jak u zwierząt, wydalanie alendronianu przez nerki może być zmniejszone u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. Z tego powodu, może wystąpić zwiększona kumulacja alendronianu w tkance kostnej u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (patrz punkt 4.2).



5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


W standardowych badaniach toksyczności ogólnej, genotoksyczności i działania rakotwórczego nie wykazano żadnych szczególnych zagrożeń dla ludzi. Badania u samic szczura wykazały, że stosowanie alendronianu w okresie ciąży powoduje zaburzenia przebiegu porodu z powodu hipokalcemi. Badania u szczurów, którym podawano duże dawki produktu leczniczego wykazały zwiększoną częstość nieprawidłowego tworzenia kości u płodu. Znaczenie tej obserwacji dla ludzi nie jest znane.



6. DANE FARMACEUTYCZNE



    1. Wykaz substancji pomocniczych



Celuloza mikrokrystaliczna

Laktoza jednowodna

Kroskarmeloza sodowa

Magnezu stearynian


    1. Niezgodności farmaceutyczne



Nie ma.


6.3 Okres ważności


2 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania


Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25ºC. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Tabletki pakowane są w trójwarstwowe blistry (PVC/PE/PVDC/Aluminium) po 2, 4, 8, 12 i 40 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań są wprowadzone do sprzedaży.

W Polsce do sprzedaży dopuszczone są opakowania zawierające 4 lub 12 tabletek.


6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania produktu leczniczego


Bez szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


ratiopharm GmbH, Graf-Arco-Strasse 3, 89079 Ulm, Niemcy



  1. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU



Pozwolenie nr 12023



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


11.01.2006 r.

15.09.2010 r.


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

15.09.2010 r.



10