CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



  1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Zaleplon Richter, 5 mg, kapsułki, twarde



  1. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda kapsułka zawiera 5 mg zaleplonu.


Substancje pomocnicze: każda kapsułka zawiera 66,85 mg laktozy jednowodnej.


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



  1. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Kapsułka twarda.


Kapsułki z nieprzezroczystym wieczkiem barwy turkusowej oraz z nieprzezroczystym denkiem barwy jasnobłękitnej. Proszek wewnątrz kapsułki jest barwy jasnobłękitnej, może zawierać ciemnobłękitne drobiny.



  1. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


    1. Wskazania do stosowania


Produkt leczniczy Zaleplon Richter wskazany jest w leczeniu pacjentów z bezsennością, mających trudności z zasypianiem. Stosowanie produktu leczniczego wskazane jest tylko w przypadku ciężkich zaburzeń, uniemożliwiających prowadzenie normalnego trybu życia lub będących przyczyną poważnego dyskomfortu dla chorego.


    1. Dawkowanie i sposób podawania


Dla pacjentów dorosłych, zalecana dawka wynosi 10 mg.


Leczenie powinno trwać tak krótko jak to możliwe, maksymalnie 2 tygodnie.


Produkt leczniczy Zaleplon Richter pacjent może przyjmować bezpośrednio przed położeniem się do łóżka lub po położeniu się do łóżka, jeżeli ma trudności z zaśnięciem. Przyjęcie leku po posiłku opóźnia czas osiągnięcia maksymalnego stężenia w osoczu o około 2 godziny, dlatego nie zaleca się przyjmowania produktu leczniczego Zaleplon Richter podczas posiłku lub bezpośrednio po nim.


U żadnego pacjenta całkowita dawka dobowa produktu leczniczego Zaleplon Richter nie powinna być większa niż 10 mg. Pacjenta należy poinformować, aby nie przyjmował drugiej dawki leku w ciągu tej samej nocy.


Pacjenci w podeszłym wieku

Pacjenci w podeszłym wieku mogą być bardziej wrażliwi na działanie leków nasennych; dlatego też zaleca się stosowanie u nich dawki 5 mg produktu leczniczego Zaleplon Richter.


Dzieci i młodzież

Stosowanie produktu leczniczego Zaleplon Richter u dzieci i młodzieży jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).


Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby

Ze względu na zmniejszony klirens, pacjentom z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby należy podawać produkt leczniczy Zaleplon Richter w dawce 5 mg. Pacjenci z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby: patrz punkt 4.3.


Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek

Nie jest konieczna modyfikacja dawkowania leku u pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek, ponieważ farmakokinetyka zaleplonu u tych pacjentów nie ulega zmianie. Stosowanie zaleplonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.3).


    1. Przeciwwskazania



    1. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

U pacjentów stosujących leki nasenne i uspokajające opisywano złożone zachowania, takie jak prowadzenie pojazdów w półśnie (ang. „sleep-driving"), polegające np. na kierowaniu pojazdami w stanie niecałkowitego przebudzenia po zastosowaniu leków o działaniu nasennym i uspokajającym, z amnezją wsteczną.

Tego rodzaju zdarzenia mogą występować zarówno u osób uprzednio nieleczonych, jak i u leczonych lekami o działaniu nasennym i uspokajającym. Wprawdzie zachowania, takie jak prowadzenie pojazdów w półśnie, mogą występować podczas stosowania samych leków o działaniu nasennym i uspokajającym podawanych w dawkach terapeutycznych, jednak wydaje się, że ryzyko tych zachowań zwiększa się, jeśli pacjent przyjmuje jednocześnie alkohol lub inne substancje o działaniu hamującym na ośrodkowy układ nerwowy (OUN) lub dawki przekraczające maksymalną zalecaną dawkę.

Z uwagi na ryzyko dla pacjenta i dla osób z otoczenia, zaleca się przerwanie stosowania zaleplonu u pacjentów, u których notowano przypadki prowadzenia pojazdów w półśnie. U pacjentów będących w stanie niecałkowitego przebudzenia po zażyciu leku o działaniu nasennym i uspokajającym opisywano również inne złożone zachowania (np. przygotowywanie i spożywanie posiłków, prowadzenie rozmów telefonicznych, współżycie płciowe). Podobnie jak w przypadku prowadzenia pojazdów w półśnie, pacjenci zwykle nie pamiętają tych zdarzeń.


Podczas stosowania leków o działaniu uspokajającym i nasennym, w tym zaleplonu, opisywano ciężkie reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne. Po podaniu pierwszej dawki lub kolejnych dawek leków o działaniu uspokajającym i nasennym, w tym zaleplonu, notowano wystąpienie obrzęku naczynioruchowego obejmującego język, głośnię lub krtań. U niektórych pacjentów, przyjmujących leki uspokajające i nasenne, występowały dodatkowe objawy, takie jak duszność, uczucie zaciskania się gardła lub nudności i wymioty. U niektórych pacjentów konieczna była hospitalizacja. Jeśli obrzęk naczynioruchowy obejmuje język, głośnię lub krtań, może wystąpić niedrożność górnych dróg oddechowych prowadząca do zgonu. Nie należy podejmować prób ponownego leczenia u pacjentów, u których w wyniku stosowania zaleplonu wystąpił obrzęk naczynioruchowy.


Bezsenność może być spowodowana zaburzeniami fizycznymi lub psychicznymi. Bezsenność utrzymująca się lub nasilająca się po krótkim okresie stosowania zaleplonu może wskazywać na konieczność dokonania ponownej oceny stanu pacjenta.


Zaleplon ma krótki okres półtrwania w osoczu i z tego względu należy rozważyć alternatywne leczenie, jeśli pacjent budzi się wcześnie. Należy poradzić pacjentowi, aby nie przyjmował drugiej dawki leku w ciągu tej samej nocy.


Podczas jednoczesnego stosowania zaleplonu z lekami, o których wiadomo, że wpływają na CYP3A4, może zmieniać się stężenie zaleplonu w osoczu (patrz punkt 4.5).


Tolerancja

Jeśli krótko działające benzodiazepiny i leki podobne do benzodiazepin stosuje się wielokrotnie w ciągu kilku tygodni, może zmniejszyć się skuteczność ich działania nasennego.

Uzależnienie

Stosowanie benzodiazepin i leków podobnych do benzodiazepin może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego. Ryzyko rozwoju uzależnienia zwiększa się z dawką i czasem stosowania oraz jest większe u pacjentów, u których w wywiadzie stwierdzono nadużywanie alkoholu i leków. Jeśli rozwinie się uzależnienie fizyczne, po nagłym odstawieniu leku występują objawy z odstawienia. Mogą to być bóle głowy, bóle mięśni, silny lęk, napięcie, niepokój, splątanie i drażliwość. W ciężkich przypadkach mogą wystąpić następujące objawy: poczucie nierealności, depersonalizacja, nadwrażliwość na dźwięki, drętwienie i mrowienie kończyn, nadwrażliwość na światło, hałas i dotyk, omamy lub napady drgawkowe. W badaniach przeprowadzonych po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano przypadki uzależnienia związanego z zaleplonem, zwykle podawanym w skojarzeniu z innymi lekami psychotropowymi.


Bezsenność „z odbicia" i lęk

Po odstawieniu produktu leczniczego może wystąpić w nasilonej formie przemijający zespół objawów, które były przyczyną rozpoczęcia leczenia benzodiazepiną lub lekiem podobnym do benzodiazepiny. Mogą temu towarzyszyć inne reakcje obejmujące zmiany nastroju, lęk lub zaburzenia snu i niepokój.


Czas trwania leczenia

Czas leczenia powinien być tak krótki, jak to jest możliwe (patrz punkt 4.2) i nie powinien być dłuższy niż 2 tygodnie. Nie należy przedłużać wskazanego czasu leczenia bez ponownego badania pacjenta.


Na początku leczenia może być celowe poinformowanie pacjenta o ograniczonym czasie trwania terapii. Jest ważne, aby pacjent miał świadomość możliwości wystąpienia objawów „z odbicia", co zmniejszy lęk, jeśli wystąpią takie objawy po odstawieniu produktu leczniczego.


Zaburzenia pamięci i czynności psychoruchowych

Benzodiazepiny i leki podobne do benzodiazepin mogą wywoływać amnezję następczą i zaburzenia czynności psychoruchowych. Objawy te występują najczęściej w ciągu kilku godzin po przyjęciu leku. W celu zmniejszenia tego ryzyka pacjent nie powinien przez co najmniej 4 godziny po przyjęciu zaleplonu podejmować czynności wymagających koordynacji psychoruchowej (patrz punkt 4.7).


Reakcje psychiczne i „paradoksalne”

Wiadomo, że podczas stosowania benzodiazepin lub leków podobnych do benzodiazepin mogą wystąpić następujące objawy: niepokój, pobudzenie, drażliwość, zmniejszone zahamowanie, agresja, brak zdolności logicznego myślenia, urojenia, wybuchy gniewu, koszmary nocne, depersonalizacja, omamy, psychozy, nieadekwatne zachowanie, ekstrowersja pozostająca w niezgodności z charakterem osoby i inne zmiany w zachowaniu. Mogą one być wywołane działaniem substancji czynnej, samoistne lub spowodowane zaburzeniami psychicznymi lub fizycznymi. Prawdopodobieństwo wystąpienia tych reakcji jest większe u osób w podeszłym wieku. Jeśli wystąpią takie objawy, należy przerwać stosowanie leku. Jeśli wystąpi jakikolwiek nowy objaw podmiotowy lub przedmiotowy, konieczna jest natychmiastowa uważna ocena.


Szczególne grupy pacjentów


Nadużywanie alkoholu i leków

Benzodiazepiny i leki podobne do benzodiazepin należy stosować ze szczególną ostrożnością u pacjentów ze stwierdzonym w wywiadzie uzależnieniem od alkoholu lub leków.


Zaburzenia czynności wątroby

Benzodiazepiny i leki podobne do benzodiazepin nie są wskazane do stosowania u chorych z ciężką niewydolnością wątroby, gdyż mogą przyspieszać powstanie encefalopatii (patrz punkt 4.2). U chorych z lekką lub umiarkowaną niewydolnością wątroby dostępność biologiczna zaleplonu jest zwiększona ze względu na zmniejszony klirens i z tego powodu u tych pacjentów konieczna jest modyfikacja dawkowania.


Zaburzenia czynności nerek

Zaleplon nie jest wskazany do stosowania u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, ponieważ nie były prowadzone odpowiednie badania w tej grupie pacjentów. Profil farmakokinetyczny zaleplonu u pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie różni się znacząco od profilu u zdrowych osób. Dlatego nie jest konieczna modyfikacja dawkowania u tych pacjentów.


Niewydolność oddechowa

Należy zachować ostrożność przepisując leki uspokajające chorym z przewlekłą niewydolnością oddechową.


Psychoza

Benzodiazepiny i leki o działaniu podobnym do działania benzodiazepin nie są zalecane do leczenia podstawowego psychozy.


Depresja

Benzodiazepin i leków podobnych do benzodiazepin nie należy stosować w monoterapii depresji lub lęku związanego z depresją (u tych pacjentów mogą nasilać się tendencje samobójcze). Ponadto, ze względu na zwiększone ryzyko celowego przedawkowania u osób z depresją, ilość przepisywanego tym pacjentom produktu leczniczego, w tym zaleplonu, należy ograniczyć do niezbędnego minimum.


Produkt leczniczy Zaleplon Richter zawiera laktozę. Produkt leczniczy nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy


    1. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Stosowanie leku jednocześnie z alkoholem nie jest zalecane. Działanie uspokajające leku może się nasilać podczas jednoczesnego przyjmowania z alkoholem. Wpływa to na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania maszyn (patrz punkt 4.7).


Należy zachować ostrożność podczas jednoczesnego stosowania z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy. Nasilenie ośrodkowego działania uspokajającego może wystąpić podczas jednoczesnego stosowania z lekami: przeciwpsychotycznymi (neuroleptykami), nasennymi, przeciwlękowymi lub uspokajającymi, przeciwdepresyjnymi, opioidowymi lekami przeciwbólowymi, przeciwpadaczkowymi, znieczulającymi i lekami przeciwhistaminowymi o działaniu uspokajającym.


Równoczesne podawanie pojedynczej dawki 10 mg zaleplonu i wenlafaksyny (w postaci o przedłużonym uwalnianiu) w dawce 75 mg lub 150 mg na dobę nie powodowało interakcji wpływających na procesy pamięciowe (natychmiastowe i opóźnione przypominanie słów) lub czynności psychoruchowe (test podstawiania symboli cyfrowych). Ponadto nie odnotowano interakcji farmakokinetycznych pomiędzy zaleplonem i wenlafaksyną (w postaci o przedłużonym uwalnianiu).


W przypadku narkotycznych leków przeciwbólowych wystąpić może nasilenie działania euforyzującego, prowadzące do nasilenia się uzależnienia fizycznego.


Cymetydyna, niespecyficzny, umiarkowanie silny inhibitor kilku enzymów wątrobowych, w tym oksydazy aldehydowej i CYP3A4, powodowała zwiększenie stężenia zaleplonu w osoczu o 85% w związku z pierwotnym (oksydaza aldehydowa) oraz wtórnym (CYP3A4) zahamowaniem aktywności enzymów warunkujących metabolizm zaleplonu. Z tego względu zaleca się zachowanie ostrożności podczas jednoczesnego stosowania cymetydyny i zaleplonu.


Jednoczesne podanie zaleplonu z pojedynczą dawką 800 mg erytromycyny, silnego, selektywnego inhibitora CYP3A4, prowadziło do zwiększenia się stężenia zaleplonu w osoczu o 34%. Rutynowa modyfikacja dawkowania zaleplonu nie jest konieczna, ale pacjenta należy poinformować o możliwości nasilenia się działania uspokajającego.


W przeciwieństwie do tego działania, ryfampicyna, silny induktor kilku enzymów wątrobowych, w tym CYP3A4, powodowała czterokrotne zmniejszenie się stężenia zaleplonu w osoczu. Jednoczesne podanie zaleplonu z takimi induktorami CYP3A4, jak ryfampicyna, karbamazepina i fenobarbital może zmniejszyć skuteczność zaleplonu.


Zaleplon nie wpływa na profil farmakokinetyczny i farmakodynamiczny digoksyny i warfaryny, leków o wąskim przedziale terapeutycznym. Ponadto ibuprofen, będący przykładem leku zmieniającego wydalanie nerkowe, nie wykazuje interakcji z zaleplonem.


    1. Ciąża i laktacja


Chociaż badania przeprowadzone na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego ani embriotoksycznego, brak wystarczających danych klinicznych, aby ocenić bezpieczeństwo stosowania zaleplonu w czasie ciąży i karmienia piersią. Stosowanie zaleplonu w czasie ciąży nie jest zalecane. Jeśli ten produkt leczniczy jest przepisany kobiecie w wieku rozrodczym, należy ją uprzedzić, że w przypadku planowania lub podejrzewania ciąży konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem w sprawie przerwania leczenia.


Jeśli z ważnych przyczyn medycznych produkt leczniczy jest podawany w końcowej fazie ciąży lub podczas porodu w dużych dawkach, to ze względu na farmakologiczne działanie substancji czynnej można oczekiwać u noworodka takich objawów, jak: hipotermia, hipotonia i umiarkowana depresja oddechowa.


U niemowląt, których matki w zaawansowanej ciąży przyjmowały długotrwale benzodiazepiny lub leki podobne do benzodiazepin, może rozwinąć się uzależnienie fizyczne oraz istnieje ryzyko wystąpienia objawów odstawienia w okresie pourodzeniowym.


Ponieważ zaleplon przenika do mleka, nie należy go podawać kobietom karmiącym piersią.


    1. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Zaleplon wywiera znaczny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.

Sedacja, amnezja, osłabienie koncentracji i czynności mięśni mogą niekorzystnie wpływać na zdolność kierowania pojazdami i obsługiwania urządzeń mechanicznych. Jeśli długość snu jest niewystarczająca, może zwiększyć się prawdopodobieństwo zaburzenia czujności (patrz punkt 4.5). Zaleca się, aby pacjenci zachowali ostrożność podczas wykonywania zadań wymagających znacznej sprawności.


    1. Działania niepożądane


Najczęściej obserwowane działania niepożądane to: amnezja, parestezje, senność i bolesne miesiączkowanie.


Częstość występowania działań niepożądanych została określona w następujący sposób:

bardzo częste (≥l/10),

częste (≥l/100 do <1/10),

niezbyt częste (≥l/1000 do <1/100),

rzadkie (≥l/10 000 do <1/1000),

bardzo rzadkie (<1/10 000),

częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).


W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.


Narząd lub układ (częstość występowania)

Działania niepożądane

Zaburzenia układu immunologicznego


Bardzo rzadko:

reakcje anafilaktyczne lub anafilaktoidalne



Zaburzenia metabolizmu i odżywiania


Niezbyt często:

jadłowstręt



Zaburzenia psychiczne


Niezbyt często:

depersonalizacja, omamy, depresja, splątanie, apatia

Częstość nieznana:

somnambulizm

Patrz również poniżej: depresja i reakcje psychiczne i “paradoksalne”




Zaburzenia układu nerwowego


Często:

amnezja, parestezje, senność

Niezbyt często:

bezład lub brak koordynacji ruchów, zawroty głowy, zaburzenia koncentracji, omamy węchowe, zaburzenia mowy (dyzartria, niewyraźna mowa), niedoczulica

Patrz także poniżej: Amnezja




Zaburzenia oka


Niezbyt często:

zaburzenia widzenia, podwójne widzenie



Zaburzenia ucha i błędnika


Niezbyt często:

przeczulica słuchowa



Zaburzenia żołądka i jelit


Niezbyt często:

nudności



Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych


Częstość nieznana:

hepatotoksyczność (opisywana głównie jako podwyższona aktywność aminotransferaz)



Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej


Niezbyt często:

reakcje nadwrażliwości na światło

Częstość nieznana:

obrzęk naczynioruchowy



Zaburzenia układu rozrodczego i piersi


Często:

bolesne miesiączkowanie



Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania


Niezbyt często:

astenia, złe samopoczucie


Amnezja

Podczas stosowania produktu leczniczego w zaleconych dawkach terapeutycznych może wystąpić amnezja następcza, ryzyko jej wystąpienia zwiększa się po większych dawkach. Wystąpienie amnezji może być powiązane z niewłaściwym zachowaniem (patrz punkt 4.4).

Depresja

Istniejące wcześniej u pacjenta zaburzenia depresyjne mogą ujawnić się podczas stosowania benzodiazepin lub leków podobnych do benzodiazepin.


Reakcje psychiczne i „paradoksalne"

Podczas stosowania benzodiazepin lub leków podobnych do benzodiazepin mogą wystąpić następujące objawy: niepokój, pobudzenie, drażliwość, zmniejszone hamowanie, agresja, brak zdolności logicznego myślenia, urojenia, wybuchy gniewu, koszmary nocne, depersonalizacja, omamy, psychozy, nieadekwatne zachowanie, ekstrowersja pozostająca w niezgodności z charakterem osoby i inne niepożądane zaburzenia zachowania. Występowanie opisanych objawów jest bardziej prawdopodobne u osób w podeszłym wieku.


Uzależnienie

Stosowanie produktu leczniczego (nawet w dawkach terapeutycznych) może prowadzić do wystąpienia uzależnienia fizycznego: przerwanie leczenia może spowodować objawy zespołu abstynencji lub objawy z „odbicia" (patrz punkt 4.4). Pojawić się może uzależnienie psychiczne. Istnieją doniesienia o nadużywaniu benzodiazepin i leków zawierających substancje czynne podobne do benzodiazepin.


    1. Przedawkowanie


Doświadczenia kliniczne dotyczące ostrego przedawkowania zaleplonu są ograniczone i nie określono toksycznego stężenia leku u ludzi.


Podobnie jak w przypadku innych benzodiazepin i leków podobnych do benzodiazepin, przedawkowanie na ogół nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla życia, o ile pacjent nie przyjął innych środków działających hamująco na OUN (w tym alkoholu).


Podczas leczenia przedawkowania jakiegokolwiek produktu leczniczego należy brać pod uwagę możliwość równoczesnego przyjęcia kilku leków.


Po przedawkowaniu drogą doustną benzodiazepin lub leków podobnych do benzodiazepin należy wywołać wymioty (w ciągu jednej godziny), jeśli pacjent jest przytomny, lub wykonać płukanie żołądka, zabezpieczając drogi oddechowe, gdy pacjent jest nieprzytomny. Jeśli opróżnienie żołądka nie przynosi korzyści, należy podać węgiel aktywowany w celu ograniczenia wchłaniania. Na oddziale intensywnej opieki medycznej należy zwrócić szczególną uwagę na czynność układu oddechowego i krążenia.


Objawem przedawkowania benzodiazepin lub leków podobnych do benzodiazepin jest zwykle depresja ośrodkowego układu nerwowego o różnym stopniu nasilenia, od senności do śpiączki. W lekkich zatruciach objawami są senność, splątanie i letarg, w cięższych wystąpić mogą: ataksja, hipotonia, hipotensja, depresja oddechowa, rzadko śpiączka i bardzo rzadko - zgon.


Po przedawkowaniu zaleplonu występowała chromaturia (niebieskozielone zabarwienie moczu).


Jako antidotum może być przydatny flumazenil. Badania na zwierzętach wykazują, że flumazenil jest antagonistą zaleplonu i należy rozważyć jego zastosowanie w leczeniu przedawkowania zaleplonu. Nie ma jednak doświadczeń klinicznych, dotyczących stosowania flumazenilu jako antidotum w leczeniu przedawkowania zaleplonu.



  1. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

    1. Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: leki podobne do benzodiazepin, kod ATC: N05CF03

Zaleplon jest lekiem nasennym z grupy pirazolopirymidyny, różniącym się budową od benzodiazepin i innych leków nasennych. Zaleplon wiąże się wybiórczo z receptorem benzodiazepinowym typu I.


Profil farmakokinetyczny zaleplonu wykazuje szybkie wchłanianie i eliminację (patrz punkt 5.2). Ogólną charakterystykę zaleplonu warunkuje połączenie właściwości selektywnego wiązania się do jego podtypu receptorów z dużą wybiórczością i małym powinowactwem do receptora benzodiazepinowego typu I.


Skuteczność zaleplonu została wykazana zarówno w badaniach laboratoryjnych dotyczących snu, wykorzystujących obiektywne pomiary polisomnograficzne (PSG), jak i w badaniach z zastosowaniem kwestionariuszy do oceny snu pacjentów leczonych ambulatoryjnie. W badaniach tych stwierdzono u pacjentów pierwotną bezsenność (psychofizjologiczną).


Zaleplon stosowany w dawce 10 mg w badaniach pacjentów w sile wieku, leczonych ambulatoryjnie, zmniejszał latencję snu w okresie do 4 tygodni. W badaniach dwutygodniowych u osób w podeszłym wieku latencja snu była często znacznie zmniejszona po dawce 5 mg zaleplonu i zawsze zmniejszona po dawce 10 mg w porównaniu z placebo. Obserwowane zmniejszenie latencji snu różniło się istotnie od stwierdzonego dla placebo. Wyniki 2- i 4-tygodniowych badań wykazały, że po żadnej z dawek zaleplonu nie rozwija się tolerancja farmakologiczna.


Badania zaleplonu, w których zastosowano obiektywne pomiary PSG, wykazały przewagę dawki 10 mg nad placebo w zakresie zmniejszenia latencji snu i wydłużenia czasu snu w czasie pierwszej połowy nocy. W kontrolowanych badaniach wykazano, że zaleplon nie zaburzał faz snu mierzonych jako odsetek czasu snu przypadającego na poszczególne fazy snu.


    1. Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

Po podaniu doustnym zaleplon jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany, a maksymalne stężenia są osiągane po około 1 godzinie. Co najmniej 71% podanej doustnie dawki ulega wchłonięciu. Zaleplon podlega metabolizmowi przedukładowemu, w wyniku czego jego bezwzględna dostępność biologiczna wynosi około 30%.


Dystrybucja

Zaleplon jest lipofilny, a jego objętość dystrybucji po podaniu dożylnym wynosi około 1,4±0,3 l/kg. W warunkach in vitro stopień wiązania z białkami osocza wynosi około 60%, co sugeruje niewielkie ryzyko wystąpienia interakcji substancji czynnej w wyniku związania z białkami.


Metabolizm

Zaleplon jest głównie metabolizowany przez oksydazę aldehydową do postaci 5-oksy-zaleplonu. Ponadto zaleplon jest metabolizowany przez CYP3A4 do deetylozaleplonu, który jest następnie przekształcany przez oksydazę aldehydową do 5-oksy-deetylozaleplonu. Metabolity powstałe w wyniku utleniania są dalej metabolizowane przez sprzęganie z kwasem glukuronowym. Wszystkie metabolity zaleplonu nie są aktywne, zarówno w badaniach na zwierzęcych modelach behawioralnych, jak i testach in vitro.


Stężenia zaleplonu w osoczu zwiększały się liniowo z dawką, nie stwierdzono kumulacji zaleplonu po podaniu dawek do 30 mg/dobę. Okres półtrwania w fazie eliminacji zaleplonu wynosi około 1 godziny.


Eliminacja

Zaleplon jest wydalany w postaci nieaktywnych metabolitów, głównie w moczu (71%) i z kałem (17%). Pięćdziesiąt siedem procent (57%) podanej dawki wydala się w moczu w postaci 5-oksy-zaleplonu i jego pochodnej glukuronidowej, dodatkowe 9% wydalane jest w postaci 5-oksy-deetylozaleplonu i jego pochodnej glukuronidowej. Pozostałą część dawki stanowią w moczu mniej istotne metabolity. Większość metabolitów wykrytych w kale stanowi 5-oksy-zaleplon.


Zaburzenia czynności wątroby

Zaleplon jest metabolizowany głównie w wątrobie i podlega w znaczącym stopniu metabolizmowi przedukładowemu. W konsekwencji, po doustnym podaniu zaleplonu pacjentom z wyrównaną i niewyrównaną marskością wątroby, klirens był zmniejszony odpowiednio o 70% i 87%, co prowadziło do znacznego zwiększenia średnich wartości Cmax i pola pod krzywą AUC (zwiększenie odpowiednio 4-krotne i 7-krotne, u pacjentów z wyrównaną i niewyrównaną marskością wątroby) w stosunku do zdrowych osób. Dawkę zaleplonu należy zmniejszyć u pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby, stosowanie zaleplonu nie jest zalecane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby.


Zaburzenia czynności nerek

Farmokokinetyka zaleplonu po podaniu pojedynczej dawki była badana u pacjentów z lekkimi (klirens kreatyniny 40-89 ml/min) i umiarkowanymi (20-39 ml/min) zaburzeniami czynności nerek i u pacjentów dializowanych. U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i pacjentów dializowanych maksymalne stężenie w osoczu było zmniejszone o około 23% w stosunku do zdrowych ochotników. Stopień narażenia na działanie zaleplonu był podobny we wszystkich grupach. Dlatego modyfikacja dawkowania u pacjentów z lekkimi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna. Nie przeprowadzono odpowiednich badań dotyczących stosowania zaleplonu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek.


    1. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Wielokrotne podanie doustne zaleplonu szczurom i psom wywołało zwiększenie masy wątroby i nadnerczy, jednakże zmiany te wystąpiły po wielokrotnym przekroczeniu maksymalnej dawki terapeutycznej i były przemijające oraz nie towarzyszyły im mikroskopowe zmiany zwyrodnieniowe wątroby i nadnerczy oraz były one zgodne z działaniami obserwowanymi u zwierząt po podaniu innych związków wiążących się z receptorami benzodiazepin. W trzymiesięcznych badaniach na młodych psach, którym podawano dawki wielokrotnie większe od maksymalnej dawki terapeutycznej, stwierdzono znaczne zmniejszenie masy gruczołu krokowego i jąder. Podanie doustne zaleplonu szczurom w dawkach do 20 mg/kg mc./dobę w ciągu 104 tygodni nie wywołało zmian nowotworowych, związanych z lekiem. Doustne podanie dużych dawek zaleplonu myszom (≥100 mg/kg mc./dobę) przez okres 65 lub 104 tygodni spowodowało statystycznie istotne zwiększenie występowania jedynie łagodnych, a nie złośliwych, nowotworów wątroby. Prawdopodobnie zwiększenie częstości występowania łagodnych nowotworów wątroby było zjawiskiem adaptacyjnym.


Całość wyników badań przedklinicznych nie wskazuje na występowanie istotnego niebezpieczeństwa dla ludzi związanego ze stosowaniem zaleplonu w zalecanych dawkach.



  1. DANE FARMACEUTYCZNE


    1. Wykaz substancji pomocniczych


Zawartość kapsułki:

Krzemionka koloidalna bezwodna

Sodu laurylosiarczan

Tytanu dwutlenek (E171)

Indygotyna (E132)

Magnezu stearynian

Celuloza mikrokrystaliczna (typ 102)

Laktoza jednowodna

Skrobia kukurydziana


Otoczka kapsułki:

Indygotyna (E132)

Tytanu dwutlenek (E171)

Żelatyna


    1. Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


    1. Okres ważności


5 lat


    1. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.


    1. Rodzaj i zawartość opakowania


Produkt leczniczy Zaleplon Richter jest pakowany w blistry PVC/PVDC/Aluminium, w tekturowym pudełku, z ulotką dla pacjenta dołączoną do każdego opakowania.


Wielkości opakowań: 7 lub 14 kapsułek, pakowanych w blistry.


Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.


    1. Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania


Bez specjalnych wymagań.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami



  1. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Gedeon Richter Plc.

Gyömrői út 19-21

1103 Budapeszt

Węgry



  1. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 17075





  1. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-08-04





  1. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-08-04





11