CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO




1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Ciproquin, 2 mg/ml, roztwór do infuzji



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Ciproquin, 200 mg/ 100 ml, roztwór do infuzji

1 ml roztworu do infuzji zawiera 2 mg cyprofloksacyny w postaci mleczanu (2,544 mg cyprofloksacyny mleczanu).

Każdy worek 100 ml zawiera 200 mg cyprofloksacyny (w postaci cyprofloksacyny mleczanu).

Substancja pomocnicza: każde 100 ml zawiera 27,77 mmol (5000 mg) glukozy.


Ciproquin 400 mg/ 200 ml, roztwór do infuzji

1 ml roztworu do infuzji zawiera 2 mg cyprofloksacyny w postaci mleczanu (2,544 mg cyprofloksacyny mleczanu).

Każdy worek 200 ml zawiera 400 mg cyprofloksacyny (w postaci cyprofloksacyny mleczanu).

Substancja pomocnicza: każde 200 ml zawiera 55,55 mmol (10000 mg) glukozy.


Pełny wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Roztwór do infuzji.

Roztwór przejrzysty i bezbarwny

pH = 3,50-4,60

Osmolalność: 260,5 mOsmol/l



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania terapeutyczne


Produkt Ciproquin 2 mg/ml roztwór do infuzji jest wskazany do leczenia następujących zakażeń (patrz punkt 4.4 i 5.1). Przed rozpoczęciem terapii należy zwrócić szczególną uwagę na dostępne informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę.


Należy wziąć pod uwagę oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania produktów przeciwbakteryjnych.


Dorośli







Jeżeli podejrzewa się lub rozpozna, że wyżej wymienione zakażenia układu płciowego wywołane są przez Neisseria gonorrhoeae, to szczególnie istotne jest uzyskanie lokalnych danych na temat rozpowszechniania oporności na cyprofloksacynę i potwierdzenie wrażliwości na podstawie badań laboratoryjnych.








Zapobieganie zakażeniom u pacjentów z neutropenią.



Dzieci i młodzież



Cyprofloksacynę można także zastosować do leczenia ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży, jeżeli uzna się to za konieczne.


Leczenie powinni zalecać wyłącznie lekarze, którzy mają doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i (lub) ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży (patrz punkty 4.4 i 5.1).


    1. Dawkowanie i sposób podawania


Dawka zależy od wskazania, ciężkości i miejsca zakażenia, wrażliwości na cyprofloksacynę drobnoustrojów wywołujących zakażenia, czynności nerek pacjenta oraz, u dzieci i młodzieży, od masy ciała.

Czas trwania leczenia zależy od ciężkości choroby oraz od jej przebiegu klinicznego i bakteriologicznego.


Po wstępnym leczeniu dożylnym można zmienić leczenie na doustne tabletkami lub zawiesiną, jeżeli uzna się je za wskazane ze względów klinicznych. Należy jak najszybciej zmienić leczenie dożylne na terapię doustną.

W przypadkach ciężkich zakażeń lub jeśli pacjent nie może przyjąć tabletki doustnie (np. pacjent żywiony pozajelitowo) zaleca się rozpoczęcie terapii podaniem cyprofloksacyny dożylnej, aż do możliwości zmiany na leczenie doustne.


Podczas leczenia zakażeń wywołanych przez niektóre bakterie (np. Pseudomonas aeruginosa, Acinetobacter albo Staphylococcus spp.) może być konieczne podawanie większych dawek cyprofloksacyny oraz stosowanie w skojarzeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.


W zależności od drobnoustroju wywołującego zakażenie, podczas leczenia niektórych zakażeń (np. zapalenie narządów miednicy mniejszej, zakażenia w obrębie jamy brzusznej, zakażenia u pacjentów z neutropenią i zakażenia kości i stawów) może być konieczne zastosowanie w skojarzeniu z innym odpowiednim lekiem przeciwbakteryjnym.


Dorośli


Wskazania

Dawka dobowa w miligramach

Całkowity czas trwania leczenia (w tym zmiana na terapię doustną)

Zakażenia dolnych dróg oddechowych

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

7 do 14 dni

Zakażenia górnych dróg oddechowych

Ostre nasilenie przewlekłego zapalenia zatok

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy dobę

7 do 14 dni


Przewlekłe ropne zapalenie ucha środkowego

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

7 do 14 dni


Złośliwe zapalenie ucha zewnętrznego

400 mg 3 razy na dobę

28 dni do 3 miesięcy

Zakażenia układu moczowego

Powikłane i niepowikłane odmiedniczkowe zapalenie nerek

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

7 do 21 dni, w szczególnych przypadkach (np. ropnie) może być kontynuowane powyżej 21 dni

Zapalenie gruczołu krokowego

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

2 do 4 tygodnie (ostre)

Zakażenia narządów płciowych

Zapalenie jądra i najądrza oraz choroby zapalne miednicy

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

co najmniej 14 dni

Zakażenia układu pokarmowego oraz zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Biegunka wywołana przez bakterie chorobotwórcze, w tym przez Shigella spp. inne niż Shigella dysenteriae typu 1 oraz empiryczne leczenie biegunki podróżnych

400 mg 2 razy na dobę

1 dzień

Biegunka wywołana przez Shigella dysenteriae typu 1

400 mg 2 razy na dobę

5 dni

Biegunka wywołana przez Vibrio cholerae

400 mg 2 razy na dobę

3 dni

Dur brzuszny

400 mg 2 razy na dobę

7 dni

Zakażenia w obrębie jamy brzusznej

wywołane przez bakterie Gram-ujemne

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

5 do 14 dni

Zakażenia skóry i tkanek miękkich

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

7 do 14 dni

Zakażenia kości i stawów

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

maksymalnie 3 miesiące

Leczenie zakażeń lub zapobieganie im u pacjentów z neutropenią. Cyprofloksacynę należy podawać w skojarzeniu z odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi, zgodnie z obowiązującymi wytycznymi.

400 mg 2 razy na dobę do
400 mg 3 razy na dobę

leczenie należy kontynuować przez cały okres występowania neutropenii

Płucna postać wąglika (zapobieganie zakażeniom po kontakcie i leczenie) u pacjentów wymagających leczenia pozajelitowego.

W przypadku podejrzewania lub potwierdzenia kontaktu z laseczką wąglika należy jak najszybciej rozpocząć podawanie leku

400 mg 2 razy na dobę

60 dni od potwierdzenia kontaktu z Bacillus anthracis


Dzieci i młodzież


Wskazania

Dawka dobowa w miligramach

Całkowity czas trwania leczenia (w tym zmiana na terapię doustną)

Mukowiscydoza

10 mg/kg masy ciała 3 razy na dobę maksymalnie 400 mg na jedną dawkę

10 do 14 dni

Powikłane zakażenia układu moczowego oraz odmiedniczkowe zapalenie nerek

6 mg/ kg masy ciała 3 razy na dobę do 10 mg/kg masy ciała 3 razy na dobę, maksymalnie 400 mg na jedną dawkę

10 do 21 dni

Płucna postać wąglika (zapobieganie zakażeniom po kontakcie i leczenie) u pacjentów wymagających leczenia pozajelitowego.W przypadku podejrzewania lub potwierdzenia kontaktu z laseczkami wąglika Należy jak najszybciej rozpocząć podawanie leku

10 mg/kg masy ciała 2 razy na dobę do 15 mg/ kg masy ciała 2 razy na dobę, maksymalnie 400 mg na jedną dawkę

60 dni od potwierdzenia kontaktu z Bacillus anthracis

Inne ciężkie zakażenia

10 mg/kg masy ciała 3 razy na dobę, maksymalnie 400 mg na jedną dawkę

zależnie od rodzaju zakażenia


Pacjenci w podeszłym wieku


Pacjentom w podeszłym wieku należy podawać dawkę dobraną do ciężkości zakażenia i klirensu kreatyniny.


Niewydolność nerek i wątroby


Zalecana dawka początkowa i podtrzymująca u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek:


Klirens kreatyniny

[ml/min/1,73 m2 pc.]

Stężenie kreatyniny w surowicy [mmol/l]

Dawka dożylna

[mg]

>60

<124

Patrz typowe dawkowanie

30-60

124-168

200-400 mg co 12 h

<30

>169

200-400 mg co 24 h

Pacjenci poddawani hemodializie

>169

200-400 mg co 24 h
(po dializie)

Pacjenci poddawani dializie otrzewnowej

>169

200-400 mg co 24 h


U pacjentów z zaburzeniem czynności wątroby nie jest konieczna korekta dawki.


Nie przeprowadzono badań dotyczących dawkowania u dzieci z zaburzeniem czynności nerek (i) lub wątroby.


Sposób podawania


Przed użyciem należy obejrzeć produkt Ciproquin. Nie podawać w przypadku stwierdzenia zmętnienia.


Cyprofloksacynę należy podawać w postaci infuzji dożylnych. Czas trwania infuzji u dzieci wynosi 60 minut.

U pacjentów dorosłych czas trwania infuzji wynosi 60 minut dla produktu Ciproquin 400 mg oraz 30 minut dla produktu Ciproquin 200 mg. Powolna infuzja do dużego naczynia żylnego zminimalizuje dyskomfort pacjenta i zmniejszy ryzyko podrażnienia żył.

Roztwór do infuzji można podawać bezpośrednio lub po zmieszaniu z innymi zgodnymi roztworami do infuzji (patrz punkt 6.2).


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na substancję czynną, inne chinolony lub na którąkolwiek z substancji pomocniczych (patrz punkt 6.1).


Jednoczesne podawanie cyprofloksacyny i tyzanidyny (patrz punkt 4.5).


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Ciężkie zakażenia i zakażenia o etiologii mieszanej z drobnoustrojami Gram-dodatnimi i beztlenowymi

Monoterapia cyprofloksacyną nie jest przeznaczona do leczenia ciężkich zakażeń ani zakażeń, które mogą być wywołane przez bakterie Gram-dodatnie lub beztlenowe. W takich zakażeniach cyprofloksacynę należy podawać w skojarzeniu z innymi odpowiednimi lekami przeciwbakteryjnymi.


Zakażenia paciorkowcami (w tym Streptococcus pneumoniae)

Cyprofloksacyna nie jest zalecana do leczenia zakażeń układu oddechowego wywołanych przez paciorkowców, ze względu na niewystarczającą skuteczność.


Zakażenia układu płciowego

Zapalenie jądra i najądrza oraz zapalenie narządów miednicy mniejszej może być wywołane przez oporny na fluorochinolony szczep Neisseria gonorrhoeae. Cyprofloksacynę należy podawać w skojarzeniu z innym lekiem przeciwbakteryjnym, chyba że pewne jest, że zakażenie nie jest wywołane przez Neisseria gonorrhoeae oporne na cyprofloksacynę. Jeśli po 3 dniach leczenia nie zaobserwuje się klinicznej poprawy, należy rozważyć inne sposoby leczenia.


Zakażenia w obrębie jamy brzusznej

Dane dotyczące skuteczności cyprofloksacyny w leczeniu zakażeń pooperacyjnych w obrębie jamy brzusznej są ograniczone.


Biegunka podróżnych

Wybierając cyprofloksacynę należy wziąć pod uwagę informacje dotyczące oporności na cyprofloksacynę drobnoustrojów występujących w odwiedzanych krajach.


Zakażenia kości i stawów

Cyprofloksacynę należy stosować w leczeniu skojarzonym z innymi produktami przeciwbakteryjnymi zgodnie z wynikami badań mikrobiologicznych.


Płucna postać wąglika

Stosowanie u ludzi ustalono na podstawie danych dotyczących wrażliwości in vitro oraz danych z badań przeprowadzonych na zwierzętach i ograniczonych danych z badań z udziałem ludzi. Podczas leczenia tych zakażeń lekarze powinni się kierować narodowymi i (lub) międzynarodowymi zaleceniami dotyczącymi leczenia wąglika.


Dzieci i młodzież

Cyprofloksacynę u dzieci i młodzieży należy stosować zgodnie z dostępnymi oficjalnymi wytycznymi. Leczenie cyprofloksacyną powinni zalecać wyłącznie lekarze, którzy mają doświadczenie w leczeniu mukowiscydozy i (lub) ciężkich zakażeń u dzieci i młodzieży.


Udowodniono, że cyprofloksacyna powoduje artropatię obciążonych stawów u niedojrzałych zwierząt. Dane dotyczące bezpieczeństwa pochodzące z zawierającego podwójnie ślepą próbę randomizowanego badania, w którym oceniano zastosowanie cyprofloksacyny u dzieci (cyprofloksacyna: n = 335, średni wiek = 6,3 roku; leki porównawcze: n = 349, średni wiek = 6,2 roku; przedział wieku = 1 do 17 lat) wykazały na następującą częstość występowania artropatii przypuszczalnie związanej ze stosowaniem leku (w odróżnieniu od klinicznych objawów przedmiotowych i podmiotowych związanych ze stawami) do 42. dnia od rozpoczęcia stosowania: 7,2% i 4,6%. Częstość występowania artropatii związanej z lekiem w ciągu rocznej obserwacji wynosiła odpowiednio 9,0% i 5,7%. Zwiększenie, wraz z upływem czasu, częstości występowania artropatii o przypuszczalnym związku z lekiem nie było istotne statystycznie pomiędzy grupami. Leczenie można rozpocząć wyłącznie po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, ze względu na możliwe działania niepożądane związane ze stawami i (lub) otaczającymi tkankami.


Zakażenia płucno-oskrzelowe w przebiegu muskowiscydozy

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku 5 do 17 lat. Doświadczenie w leczeniu dzieci w wieku od roku do 5 lat jest ograniczone.


Powikłane zakażenia układu moczowego oraz odmiedniczkowe zapalenie nerek

W zakażeniach układu moczowego należy rozważyć leczenie cyprofloksacyną, jeżeli nie można zastosować innych metod leczenia i decyzje należy oprzeć na wynikach dokumentacji mikrobiologicznej.

Badania kliniczne obejmowały dzieci i młodzież w wieku od roku do 17 lat.


Inne specyficzne ciężkie zakażenia

W innych ciężkich zakażeniach stosuje się, zgodnie z oficjalnymi wytycznymi lub po dokładnej ocenie stosunku korzyści do ryzyka, jeśli nie można zastosować innego leczenia lub w przypadku niepowodzenia terapii konwencjonalnej oraz kiedy dokumentacja mikrobiologiczna uzasadnia użycie cyprofloksacyny.

Nie prowadzono badań klinicznych dotyczących zastosowania cyprofloksacyny w specyficznych ciężkich zakażeniach innych niż wymienione powyżej, więc doświadczenie kliniczne jest ograniczone. Z tego względu zaleca się ostrożność w leczeniu pacjentów z takimi zakażeniami.


Nadwrażliwość

Po podaniu pojedynczej dawki może wystąpić nadwrażliwość i reakcje alergiczne, w tym anafilaksja i reakcje anafilaktoidalne, mogące stanowić zagrożenie życia (patrz punkt 4.8). Jeśli wystąpią takie reakcje, należy przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie.


Układ mięśniowo-szkieletowy

Cyprofloksacyny zwykle nie należy stosować u pacjentów z chorobami (zaburzeniami) ścięgien, związanymi z wcześniejszym leczeniem chinolonami. Tym nie mniej bardzo rzadko po mikrobiologicznym potwierdzeniu czynnika wywołującego zakażenie i ocenie stosunku korzyści do ryzyka można zalecić tym pacjentom cyprofloksacynę do leczenia niektórych ciężkich zakażeń, szczególnie jeśli standardowe leczenie było nieskuteczne lub występuje oporność bakterii, a dane mikrobiologiczne mogą uzasadniać zastosowanie cyprofloksacyny.

Już w ciągu pierwszych 48 godzin leczenia cyprofloksacyną może wystąpić zapalenie ścięgien i zerwanie ścięgna (zwłaszcza ścięgna Achillesa), niekiedy obustronne. Ryzyko zaburzeń ścięgien może być podwyższone u pacjentów w podeszłym wieku lub u pacjentów leczonych jednocześnie kortykosteroidami (patrz punkt 4.8).

Jeżeli wystąpią jakiekolwiek objawy zapalenia ścięgien (np. bolesny obrzęk, stan zapalny), należy przerwać leczenie cyprofloksacyną. Chorą kończynę należy oszczędzać.

Cyprofloksacynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z miastenią (patrz punkt 4.8).


Wrażliwość na światło

Wykazano, że cyprofloksacyna wywołuje reakcje o typie fotowrażliwości. Pacjentom przyjmującym cyprofloksacynę należy zalecić, aby podczas leczenia unikali bezpośredniego narażenia na intensywne światło słoneczne lub promieniowanie UV (patrz punkt 4.8).


Ośrodkowy układ nerwowy

Wiadomo, że chinolony wywołują drgawki lub obniżają próg drgawkowy. Cyprofloksacynę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego mogącymi predysponować do wystąpienia drgawek. Jeśli drgawki wystąpią, należy odstawić cyprofloksacynę (patrz punkt 4.8). Nawet po pierwszym podaniu cyprofloksacyny mogą wystąpić reakcje psychotyczne. Rzadko depresja lub psychoza mogą rozwinąć się w zachowania autoagresywne. W takich sytuacjach należy przerwać leczenie.


U pacjentów otrzymujących cyprofloksacynę występowała polineuropatia (notowano objawy neurologiczne, takie jak: ból, uczucie palenia, zaburzenia czucia czy osłabienie mięśni, występujące pojedynczo lub w połączeniu). Leczenie cyprofloksacyną należy przerwać u pacjentów, u których wystąpiły objawy neuropatii, w tym ból, uczucie palenia, mrowienie, drętwienie i (lub) osłabienie, żeby zapobiec rozwojowi nieodwracalnych zmian (patrz punkt 4.8).


Zaburzenia serca

Należy zachować ostrożność u pacjentów z ryzykiem wystąpienia zaburzeń rytmu typu torsades de pointes, ze względu na związek między stosowaniem cyprofloksacyny a wydłużeniem odstępu QT (patrz punkt 4.8).


Układ pokarmowy

Wystąpienie ciężkiej i uporczywej biegunki w trakcie lub po zakończeniu leczenia (w tym kilka tygodni po leczeniu) może wskazywać na związane ze stosowaniem antybiotyków zapalenie okrężnicy (zagrażające życiu, z możliwym skutkiem śmiertelnym), wymagające natychmiastowego leczenia (patrz punkt 4.8). W takich przypadkach należy natychmiast przerwać stosowanie cyprofloksacyny i rozpocząć odpowiednie leczenie. Przeciwwskazane są wówczas leki hamujące perystaltykę jelit.


Nerki i układ moczowy

W związku ze stosowaniem cyprofloksacyny stwierdzano występowanie kryształów w moczu (patrz punkt 4.8). Pacjentów przyjmujących cyprofloksacynę należy dobrze nawodnić i unikać nadmiernej zasadowości moczu.


Wątroba i drogi żółciowe

W związku ze stosowaniem cyprofloksacyny występowała martwica wątroby i zagrażająca życiu niewydolność wątroby (patrz punkt 4.8). W przypadku wystąpienia jakichkolwiek objawów choroby wątroby (takich jak: brak łaknienia, żółtaczka, ciemna barwa moczu, świąd lub tkliwość brzucha) leczenie należy przerwać.


Niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej

U pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej podczas leczenia cyprofloksacyną występowały reakcje hemolityczne. Należy unikać stosowania cyprofloksacyny u tych pacjentów chyba, że uzna się, że potencjalna korzyść przeważa nad potencjalnym ryzykiem. Wówczas należy obserwować pacjenta pod kątem wystąpienia hemolizy.


Oporność

W trakcie lub po zakończeniu leczenia cyprofloksacyną może być wyizolowany szczep bakteryjny oporny na cyprofloksacynę, mogący nie powodować objawów nadkażenia. W wyniku długotrwałego leczenia lub leczenia zakażeń szpitalnych i (lub) zakażeń wywołanych przez gatunki Staphylococcus Pseudomonas ryzyko wyselekcjonowania opornych szczepów bakteryjnych może być większe.


Cytochrom P450

Cyprofloksacyna hamuje CYP1A2, może więc spowodować zwiększenie stężenia w osoczu równocześnie przyjmowanych substancji metabolizowanych przez ten enzym (np. teofilina, klozapina, ropinirol, tyzanidyna). Jednoczesne podawanie cyprofloksacyny i tyzanidyny jest przeciwwskazane. Dlatego też należy uważnie obserwować czy u pacjentów przyjmujących te substancje równocześnie z cyprofloksacyną nie występują objawy kliniczne przedawkowania; może też być konieczne oznaczenie stężenia tych substancji (np. teofiliny) w osoczu (patrz punkt 4.5).


Metotreksat

Nie zaleca się podawania cyprofloksacyny równocześnie z metotreksatem (patrz punkt 4.5).


Interakcje z badaniami

Występująca in vitro aktywność cyprofloksacyny przeciw Mycobacterium tuberculosis może powodować fałszywie ujemne wyniki testów bakteriologicznych w próbach pobranych od pacjentów leczonych aktualnie cyprofloksacyną.


Odczyn w miejscu wstrzyknięcia

Odnotowano przypadki występowania miejscowych odczynów w miejscu wstrzyknięcia dożylnego przy dożylnym podawaniu cyprofloksacyny. Reakcje te są częstsze, jeżeli czas infuzji wynosi 30 minut lub krócej. Mogą się pojawiać jako miejscowy odczyn na skórze, który ustępuje wkrótce po zakończeniu infuzji. Nie ma przeciwwskazań do kolejnego podawania dożylnego, o ile odczyn nie nawraca i nie ulega nasileniu.


Obciążenie glukozą

Ciproquin, 2 mg/ml, roztwór do infuzji zawiera 5 g glukozy w 100 ml roztworu do infuzji. Należy to wziąć pod uwagę u pacjentów chorych na cukrzycę.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Oddziaływanie innych produktów na cyprofloksacynę


Probenecyd

Probenecyd zakłóca wydzielanie cyprofloksacyny przez nerki. Równoczesne podawanie probenecydu i cyprofloksacyny powoduje zwiększenie stężenia cyprofloksacyny w osoczu.


Oddziaływanie cyprofloksacyny na inne produkty lecznicze


Tyzanidyna

Nie podawać tyzanidyny razem z cyprofloksacyną (patrz punkt 4.3). W badaniu klinicznym z udziałem zdrowych osób zaobserwowano zwiększenie stężenia tyzanidyny (7-krotne zwiększenie wartości Cmax: od 4- do 21-krotnego; 10-krotne zwiększenie AUC, zakres: od 6- do 24-krotnego), kiedy podawano ją jednocześnie z cyprofloksacyną. Zwiększone stężenie tyzanidyny wiąże się z nasileniem działania obniżającego ciśnienie i uspokajającego.


Metotreksat

Równoczesne stosowanie z cyprofloksacyną może hamować transport metotreksatu przez kanaliki nerkowe, co może prowadzić do zwiększenia stężenia metotreksatu w osoczu i zwiększenia ryzyka toksyczności metotreksatu. Nie zaleca się równoczesnego stosowania (patrz punkt 4.4).


Teofilina

Równoczesne podawanie cyprofloksacyny i teofiliny może prowadzić do niepożądanego zwiększenia stężenia teofiliny w osoczu i wystąpienia jej działań niepożądanych, które bardzo rzadko mogą zagrażać życiu lub powodować zgon. Stosując jednocześnie oba produkty, należy kontrolować stężenie teofiliny w osoczu i odpowiednio zmniejszać jej dawkę (patrz punkt 4.4).


Inne pochodne ksantyn

Po jednoczesnym podaniu cyprofloksacyny oraz kofeiny lub pentoksyfiliny (oksypentyfiliny) stwierdzano podwyższone stężenia tych pochodnych ksantyn w osoczu.


Fenytoina

Jednoczesne podawanie cyprofloksacyny i fenytoiny może powodować zwiększone lub zmniejszone stężenie fenytoiny w osoczu, tak więc zaleca się monitorowanie stężenia leku.


Doustne leki przeciwzakrzepowe

Równoczesne podawanie cyprofloksacyny z warfaryną może nasilać jej działanie przeciwzakrzepowe. Stwierdzano wiele przypadków nasilenia działania doustnych leków przeciwzakrzepowych u pacjentów otrzymujących leki przeciwbakteryjne, w tym fluorochinolony. Ryzyko może się zmieniać w zależności od istniejącego zakażenia, wieku i ogólnego stanu pacjenta, więc trudno jest ocenić, w jakim stopniu zastosowanie fluorochinolonu wpłynie na wartość INR (międzynarodowy współczynnik znormalizowany). Podczas i przez krótki czas po zakończeniu leczenia cyprofloksacyną, podawaną jednocześnie z doustnym preparatem przeciwzakrzepowym, zaleca się częste kontrole wartości INR.


Ropinirol

W badaniu klinicznym wykazano, że jednoczesne stosowanie ropinirolu i cyprofloksacyny, umiarkowanego inhibitora izozymu 1A2 CYP450, powoduje zwiększenie wartości Cmax i AUC ropinirolu odpowiednio o 60% i 84%. Zaleca się obserwację działań niepożądanych związanych z ropinirolem i odpowiednie korygowanie dawki ropinirolu podczas i wkrótce po zakończeniu leczenia skojarzonego z cyprofloksacyną (patrz punkt 4.4).


Klozapina

Po jednoczesnym podawaniu przez 7 dni 250 mg cyprofloksacyny z klozapiną zwiększały się stężenia klozapiny i N-demetyloklozapiny w osoczu odpowiednio o 29% i 31%. Zaleca się obserwację kliniczną i odpowiednie korygowanie dawki klozapiny podczas i wkrótce po zakończeniu leczenia skojarzonego z cyprofloksacyną (patrz punkt 4.4).


4.6 Ciąża i laktacja


Ciąża

Dostępne dane dotyczące podawania cyprofloksacyny kobietom w ciąży nie wskazują, aby wywoływała ona wady rozwojowe lub działała toksycznie na płód i noworodka. Badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję.

U zwierząt młodych i tuż przed urodzeniem chinolony powodują uszkodzenie niedojrzałych chrząstek stawów. Dlatego też nie można wykluczyć, że produkt może powodować uszkodzenie chrząstki stawowej u niedojrzałego organizmu ludzkiego lub płodu (patrz punkt 5.3).

Z ostrożności lepiej jest unikać stosowania cyprofloksacyny w czasie ciąży.


Laktacja

Cyprofloksacyna przenika do mleka matki. W związku z ryzykiem uszkodzenia chrząstek stawów stosowanie cyprofloksacyny w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Ze względu na działanie neurologiczne, cyprofloksacyna może wpływać na czas reakcji. Z tego względu zdolność do prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu może być zaburzona.


4.8 Działania niepożądane


Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi są nudności, biegunka, wymioty, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz, wysypka oraz odczyn w miejscu wstrzyknięcia lub infuzji.


Poniżej przedstawiono działania niepożądane pochodzące z badań klinicznych i obserwacji po wprowadzeniu do obrotu produktu Ciproquin (leczenie doustne, dożylne i sekwencyjne), uporządkowane według częstości występowania. Analiza częstości przeprowadzono łącznie dla postaci doustnych i dożylnych cyprofloksacyny.



Klasyfikacja układów i narządów

Często

1/100 do <10

Niezbyt często

1/1 000
do <1/100

Rzadko

1/10 000
do <1000

Bardzo rzadko

<1/10 000

Częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze


Nadkażenia grzybicze

Zapalenie okrężnicy związane ze stosowaniem antybiotyków (bardzo rzadko mogące zagrażać życiu) (patrz punkt 4.4)



Zaburzenia krwi i układu chłonnego


Eozynofilia

Leukopenia
Niedokrwistość
Neutropenia
Leukocytoza
Trombocytope-nia
Trombocytemia

Niedokrwistość hemolityczna
Niedokrwistość aplastyczna
Pancytopenia (zagrażająca życiu)
Hamowanie czynności szpiku kostnego
(zagrażające życiu)


Zaburzenia układu immunologi-cznego



Reakcje alergiczne
Obrzęk alergiczny, obrzęk naczyniorucho-wy

Reakcja anafilaktyczna
Wstrząs anafilaktyczny
(zagrażający życiu) (patrz punkt 4.4)
Reakcja podobna do choroby
posurowiczej


Zaburzenia metabolizmu i odżywiania



Brak łaknienia

Hiperglikemia



Zaburzenia psychiczne


Nadmierna aktywność psychomotoryczna, pobudzenie

Splątanie i dezorientacja
Reakcje lękowe

Niezwykłe sny
Depresja
Omamy

Reakcje psychotyczne (patrz punkt 4.4)


Zaburzenia układu nerwowego


Ból głowy
Zawroty głowy
Zaburzenia snu
Zaburzenia smaku

Parestezja i dyzestezja

Niedoczulica

Drżenie
Drgawki
(patrz punkt 4.4)
Zawroty głowy

Migrena
Zaburzenia koordynacji
Zakłócenia chodu
Zaburzenia węchu
Nadciśnienie wewnątrzczaszkowe

Neuropatia obwodowa (patrz punkt 4.4)

Zaburzenia oka



Zaburzenia widzenia

Zniekształcone widzenie kolorów


Zaburzenia ucha i błędnika



Szumy uszne
Utrata słuchu lub zaburzenia słuchu



Zaburzenia serca



Tachykardia


Arytmia komorowa
Wydłużenie odstępu QT, torsades de pointes*

Zaburzenia naczyniowe



Rozszerzenie naczyń
Niedociśnienie
Omdlenia

Zapalenie
naczyń


Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia



Duszność (w tym stan astmatyczny)



Zaburzenia żołądka i jelit

Nudności
Biegunka

Wymioty
Bóle żołądka i jelit i bóle brzucha
Niestrawność
Wzdęcia


Zapalenie trzustki


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych


Zwiększenie aktywności aminotransferaz

Zwiększenie stężenia bilirubiny

Upośledzenie czynności wątroby
Żółtaczka cholestatyczna
Zapalenie wątroby

Martwica wątroby
(bardzo rzadko postępująca życiu zagrażającą życiu niewydolność wątroby)
(patrz punkt 4.4)


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej


Wysypka
Świąd
Pokrzywka

Reakcje wrażliwości na światło (patrz punkt 4.4)

Wybroczyny
Rumień wielopostaciowy
Rumień guzowaty
Zespół Stevensa-Johnsona
(mogący zagrażać życiu)
Martwica toksyczno-rozpływna naskórka
(mogąca zagrażać życiu)


Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej


Bóle mięśniowo-szkieletowe (np. ból kończyn, ból pleców, ból klatki piersiowej)

Bóle stawów

Ból mięśni
Zapalenie stawów
Zwiększone napięcie i kurcze mięśni

Osłabienie mięśni
Zapalenie ścięgien
Zerwanie ścięgna
(głównie ścięgna Achillesa) (patrz punkt 4.4)
Nasilenie objawów miastenii (patrz punkt 4.4)


Zaburzenia czynności nerek i dróg moczowych


Zaburzenie czynności nerek

Niewydolność nerek
Krwiomocz
Występowanie kryształów w moczu (patrz punkt 4.4)
Kanalikowo-śródmiąższowe zapalenie nerek



Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Odczyn miejscowy na wkłucie i infuzję (tylko przy podaniu dożylnym)

Osłabienie
Gorączka

Obrzęk
Pocenie się (nadmierna potliwość)



Badania diagnostyczne


Zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej we krwi

Nieprawidłowe stężenie protrombiny
Zwiększenie aktywności amylazy



ryzyka wydłużonego odstępu QT (patrz punkt 4.4).


Poniższe działania niepożądane występują z większą częstotliwością w podgrupach pacjentów otrzymujących leczenie dożylne lub sekwencyjne (dożylne, a następnie doustne):


Często

wymioty, przemijające zwiększenie aktywności aminotransferaz, wysypka

Niezbyt często

trombocytopenia, trombocytemia, splątanie i dezorientacja, omamy, parestezja i dyzestezja, ataki padaczkowe, zawroty głowy, zaburzenia wzroku, utrata słuchu, tachykardia, rozszerzenie naczyń niedociśnienie, przmijające zaburzenie czynności wątroby, żółtaczka, niewydolność nerek, obrzęk

Rzadko

niedokrwistość aplastyczna, zahamowanie czynności szpiku kostnego, wstrząs anafilaktyczny, reakcje psychotyczne, migrena, zaburzenia węchu, osłabienie słuchu, zapalenie naczyń, zapalenie trzustki, martwica wątroby, wybroczyny, zerwanie ścięgna


Dzieci i młodzież

Występowanie wymienionej powyżej artropatii odnosi się do danych zgromadzonych w badaniach u osób dorosłych. U dzieci artropatia występowała często (patrz punkt 4.4).


4.9 Przedawkowanie

Przedawkowanie po przyjęciu 12 g prowadzi do wystąpienia lekkich objawów toksyczności. Ostre przedawkowanie po przyjęciu 16 g wywoływało ostrą niewydolność nerek.

Objawy przedawkowania to: zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zmęczenie, drgawki, omamy, splątanie, dyskomfort w jamie brzusznej, zaburzenie czynności nerek i wątroby oraz występowanie kryształów w moczu i krwiomocz. Notowano przemijające działanie toksyczne na nerki.


Oprócz rutynowych działań ratunkowych zaleca się monitorowanie czynności nerek, w tym pH moczu i w razie konieczności zakwaszanie moczu, aby zapobiec powstawaniu kryształów w moczu. Pacjenta należy dobrze nawodnić.

Tylko niewielka ilość cyprofloksacyny (<10%) jest eliminowana podczas hemodializy lub dializy otrzewnowej.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: fluorochinolony, kod ATC: J01MA02.


Mechanizm działania


Działanie bakteriobójcze cyprofloksacyny, jako fluorochinolonowego leku przeciwbakteryjnego, wynika z hamowania zarówno topoizomerazy typu II (gyrazy DNA), jak i topoizomerazy IV, koniecznych do replikacji, transkrypcji, naprawy i rekombinacji DNA bakterii.


Związek farmakokinetyki z farmakodynamiką


Skuteczność zależy głównie od zależności pomiędzy maksymalnym stężeniem w osoczu (Cmax) i minimalnym stężeniem cyprofloksacyny hamującym wzrost danego drobnoustroju (MIC) oraz od zależności między polem powierzchni pod krzywą (AUC) a MIC.


Mechanizm oporności


W warunkach in vitro oporność na cyprofloksacynę może rozwinąć się w wyniku wielostopniowych mutacji w genach kodujących docelowe miejsca działania: gyrazę DNA i topoizomerazę IV. Stopień oporności krzyżowej pomiędzy cyprofloksacyną a innymi fluorochinolonami wykazuje dużą zmienność. Pojedyncze mutacje nie muszą prowadzić do wystąpienia oporności klinicznej, ale wielokrotne mutacje zwykle powodują oporność kliniczną na wiele substancji czynnych z danej grupy lub na wszystkie z nich.

Mechanizmy oporności polegające na zaburzeniu barier przepuszczalności i (lub) czynnym usuwaniu substancji czynnej z wnętrza komórki, mogą mieć zmienny wpływ na wrażliwość na fluorochinolony, co zależy od właściwości fizykochemicznych poszczególnych substancji czynnych z danej grupy i powinowactwa do każdej z substancji czynnych układów transportujących. Wszystkie mechanizmy oporności in vitro występują powszechnie w izolatach klinicznych. Na wrażliwość bakterii na cyprofloksacynę mogą wpływać mechanizmy oporności, inaktywujące inne antybiotyki takie jak zaburzenia barier przepuszczalności (bardzo częste, np. u Pseudomonas aeruginosa) oraz czynne usuwanie z komórki.

Występowała oporność plazmidowa kodowana przez geny qnr.


Zakres działania przeciwbakteryjnego


Wartości graniczne oddzielają szczepy wrażliwe od szczepów o średniej wrażliwości i od szczepów opornych:


Zalecenia EUCAST:


Drobnoustroje

Wrażliwe

Oporne

Enterobacteriaceae

S ≤ 0,5 mg/l

R > 1 mg/l

Pseudomonas

S ≤ 0,5 mg/l

R > 1 mg/l

Acinetobacter

S ≤ 1 mg/l

R > 1 mg/l

Staphylococcus spp.1

S ≤ 1 mg/l

R > 1 mg/l

Haemophilus influenzae i Moraxella catarrhalis

S ≤ 0,5 mg/l

R > 0,5 mg/l

Neisseria gonorrhoeae

S ≤ 0,03 mg/l

R > 0,06 mg/l

Neisseria meningitidis

S ≤ 0,03 mg/l

R > 0,06 mg/l

Wartości graniczne nie związane z gatunkiem*

S ≤ 0,5 mg/l

R > 1 mg/l


1 Staphylococcus spp. – wartości graniczne dla cyprofloksacyny dotyczą leczenia dużymi dawkami.

* Wartości graniczne niezwiązane z gatunkiem wyznaczono głównie na podstawie danych farmakokinetycznych i farmakodynamicznych; są one niezależne od rozkładu MIC dla poszczególnych gatunków. Mają one zastosowanie tylko dla gatunków, dla których nie podano wartości granicznych specyficznych dla danego gatunku, a nie dla tych gatunków, dla których nie zaleca się badania wrażliwości.


Częstość występowania nabytej oporności niektórych gatunków drobnoustrojów może być różna w zależności od rejonu geograficznego i czasu wyizolowania danego drobnoustroju. Dlatego też, zwłaszcza w przypadku leczenia ciężkich zakażeń, należy brać pod uwagę lokalne dane dotyczące oporności. W razie konieczności należy zwrócić się do eksperta, szczególnie wtedy, gdy ze względu na lokalną lekooporność przydatność tego leku w niektórych zakażeniach może budzić wątpliwość.


Podział poszczególnych gatunków na grupy według wrażliwości na cyprofloksacynę (dla gatunków Streptococcus patrz punkt 4.4).


GATUNKI ZWYKLE WRAŻLIWE

Tlenowe bakterie Gram dodatnie

Bacillus anthracis (1)

Tlenowe bakterie Gram–ujemne

Aeromonas spp.

Brucella spp.

Citrobacter koseri

Francisella tularensis

Haemophilus ducreyi

Haemophilus influenzae*

Legionella spp.

Moraxella catarrhalis*

Neisseria meningitidis

Pasteurella spp.

Salmonella spp.*

Shigella spp.*

Vibrio spp.

Yersinia pestis

Bakterie beztlenowe

Mobiluncus

Inne bakterie

Chlamydia trachomatis ($)

Chlamydia pneumoniae ($)

Mycoplasma hominis ($)

Mycoplasma pneumoniae ($)


GATUNKI, U KTÓRYCH NABYTA OPORNOŚĆ MOŻE STANOWIĆ PROBLEM

Tlenowe drobnoustroje Gram-dodatnie

Enterococcus faecalis ($)

Staphylococcus spp. *(2)

Tlenowe bakterie Gram-ujemne

Acinetobacter baumannii+

Burkholderia cepacia+*

Campylobacter spp.+*

Citrobacter freundii*

Enterobacter aerogenes

Enterobacter cloacae*

Escherichia coli*

Klebsiella oxytoca

Klebsiella pneumoniae*

Morganella morganii*

Neisseria gonorrhoeae*

Proteus mirabilis*

Proteus vulgaris*

Providencia spp.

Pseudomonas aeruginosa*

Pseudomonas fluorescens

Serratia marcescens*

Bakterie beztlenowe

Peptostreptococcus spp.

Propionibacterium acnes


GATUNKI O WRODZONEJ OPORNOŚCI

Tlenowe bakterie Gram-dodatnie

Actinomyces

Enteroccus faecium

Listeria monocytogenes

Tlenowe bakterie Gram-ujemne

Stenotrophomonas maltophilia

Bakterie beztlenowe

Z wyjątkiem wymienionych powyżej

Inne bakterie

Mycoplasma genitalium

Ureaplasma urealitycum

* Wykazano skuteczność kliniczną wrażliwych szczepów w zatwierdzonych

wskazaniach do stosowania

+ Współczynnik oporności ≥50% w jednym lub więcej krajów UE

($): Naturalna średnia wrażliwość bakterii bez nabytych mechanizmów

oporności

(1): Przeprowadzono badania na zwierzętach doświadczalnych, u których

wywołano zakażenie podając drogą wziewną przetrwalniki Bacillus

anthracis; badania te wykazały, że rozpoczęcie antybiotykoterapii

wkrótce po kontakcie chroni przed wystąpieniem choroby, jeżeli leczenie

trwa do czasu zmniejszenia się liczby przetrwalników w organizmie

poniżej dawki zakażającej. Zalecenia dotyczące stosowania u ludzi

przygotowano głównie na podstawie danych wrażliwości in vitro oraz

danych z badań na zwierzętach w połączeniu z ograniczoną

liczbą danych ze stosowania u ludzi. Uważa się, że dwumiesięczne

podawanie osobom dorosłym cyprofloksacyny w dawce 500 mg dwa

razy na dobę skutecznie zapobiega zakażeniu wąglikiem u ludzi. Lekarz

prowadzący leczenie powinien brać pod uwagę krajowe i (lub)

międzynarodowe dokumenty określające wspólne stanowisko na temat

leczenia wąglika.

(2): Metycylinooporne szczepy S. aureus są bardzo często oporne na

fluorochinolony. Współczynnik występowania oporności na metycylinę

u wszystkich gatunków gronkowca wynosi około 20 do 50% i jest

zwykle większy u szczepów wyizolowanych z zakażeń szpitalnych.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie


Po dożylnej infuzji cyprofloksacyny średnie maksymalne stężenie w surowicy osiągano pod koniec infuzji. Farmakokinetyka cyprofloksacyny była liniowa w zakresie dawek do 400 mg, podawanych dożylnie.


Porównanie parametrów farmakokinetycznych w schemacie dawkowania dożylnie dwa razy na dobę i trzy razy na dobę nie wykazało kumulacji cyprofloksacyny ani jej metabolitów.


Po 60-minutowej infuzji 200 mg cyprofloksacyny lub podaniu doustnym 250 mg cyprofloksacyny co 12 godzin pola pod krzywą stężenia w surowicy w funkcji czasu (AUC) były porównywalne.


60-minutowa infuzja 400 mg cyprofloksacyny co 12 godzin była równoważna biologicznie dawce doustnej wynoszącej 500 mg co 12 godzin pod względem wartości AUC.


Po 60-minutowej infuzji dożylnej 400 mg, podawanej co 12 godzin, uzyskano wartość Cmax zbliżoną do wartości dla dawki doustnej wynoszącej 750 mg.


60-minutowa infuzja 400 mg cyprofloksacyny co 8 godzin była pod względem wartości AUC równoważna dawce doustnej wynoszącej 750 mg podawanej co 12 godzin.


Dystrybucja


Cyprofloksacyna w niewielkim (20–30%) stopniu wiąże się z białkami. Cyprofloksacyna występuje w osoczu głównie w postaci niezjonizowanej i charakteryzuje ją duża objętość dystrybucji w stanie równowagi, wynosząca 2-3 l/kg masy ciała. Cyprofloksacyna osiąga wysokie stężenia w różnych tkankach, takich jak: płuca (płyn nabłonkowy, makrofagi pęcherzykowe, tkanka biopsyjna), zatoki, zmiany zapalne (płyn w pęcherzach indukowanych kantarydyną) i układ moczowo-płciowy (mocz, gruczoł krokowy, endometrium), w których całkowite stężenia przekraczają stężenia w osoczu.


Metabolizm


Stwierdzono małe stężenia czterech metabolitów, które zidentyfikowano jako:

deetylenocyprofloksacyna (M 1), sulfocyprofloksacyna (M 2), oksocyprofloksacyna (M 3) i formylocyprofloksacyna (M 4). Metabolity te wykazują działanie przeciwbakteryjne in vitro, ale w mniejszym stopniu niż związek macierzysty.

Cyprofloksacyna umiarkowanie hamuje izoenzymy 1A2 CYP 450.


Wydalanie


Cyproflkosacyna jest wydalana głównie w postaci niezmienionej, zarówno przez nerki, jak i w mniejszym stopniu z kałem.


Wydalanie cyprofloksacyny (% dawki)


Podanie dożylne

Mocz

Kał

Cyprofloksacyna

61,5

15,2

Metabolity (M1 – M4)

9,5

2,6



Klirens nerkowy od 180 do 300 ml/kg/h, a całkowity klirens wynosi od 480 do 600 ml/kg/h. Cyprofloksacyna podlega zarówno przesączaniu kłębuszkowemu, jak i wydzielaniu kanalikowemu.

Ciężkie zaburzenie czynności nerek prowadzi do wydłużenia okresu półtrwania cyprofloksacyny (do 12 godzin.


Klirens pozanerkowy cyprofloksacyny jest głównie wynikiem aktywnego wydzielania jelitowego i przemian metabolicznych. 1% dawki jest wydzielane drogą żółciową. Cyprofloksacyna występuje w dużych stężeniach w żółci.


Dzieci i młodzież


Dane farmakokinetyczne pochodzące od pacjentów z populacji dziecięcej są ograniczone.


W badaniu z udziałem dzieci wartości Cmax i AUC nie były zależne od wieku (w wieku powyżej jednego roku). Nie obserwowano zauważalnego zwiększenia wartości Cmax i AUC po podaniu wielokrotnym (10 mg/kg mc. trzy razy na dobę).


U 10 dzieci z ciężką posocznicą, wartość Cmax wynosiła 6,1 mg/l (przedział 4,6–8,3 mg/l) po 1 godzinnej infuzji dożylnej w dawce 10 mg/kg mc. u dzieci w wieku poniżej 1 roku życia, a u dzieci w wieku od 1 do 5 lat wynosiła 7,2 mg/l (przedział 4,7–11,8 mg/l). Wartości AUC w danych grupach wiekowych wynosiły odpowiednio 17,4 mg∙h/l (przedział 11,8–32,0 mg∙h/l) i 16,5 mg∙h/l (przedział 11,0–23,8 mg∙h/l).


Wartości te mieszczą się w zakresie opisywanym dla osób dorosłych podczas podawania leku w dawkach terapeutycznych. W oparciu o populacyjną analizę farmakokinetyczną u pacjentów z populacji dziecięcej z różnymi zakażeniami, przewidywany średni okres półtrwania u dzieci wynosi około 4-5 godzin, a dostępność biologiczna zawiesiny doustnej mieści się w zakresie od 50% do 80%.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Dane niekliniczne, uzyskane na podstawie konwencjonalnych badań dotyczących toksyczności po podaniu pojedynczej dawki, toksyczności po podaniu wielokrotnym, potencjalnego działania rakotwórczego i toksycznego wpływu na reprodukcję, nie ujawniają występowania szczególnego zagrożenia dla człowieka.

Podobnie jak wiele innych chinolonów, cyprofloksacyna działa fototoksycznie u zwierząt, jeśli stopień narażenia na jej działanie ma znaczenie kliniczne. Dane dotyczące fotomutagenności i fotorakotwórczości wskazują na niewielkie działanie fotomutagenne i fotorakotwórcze cyprofloksacyny in vitro oraz w badaniach na zwierzętach. Działanie to było porównywalne z działaniem innych inhibitorów gyrazy.


Badania tolerancji dotyczące wpływu na stawy

Tak jak inne inhibitory gyrazy, cyprofloksacyna powoduje uszkodzenie obciążonych stawów u niedojrzałych zwierząt. Zakres uszkodzenia chrząstki stawowej waha się w zależności od wieku, gatunku i dawki; uszkodzenie można zmniejszyć przez odciążenie stawów. Badania u dojrzałych zwierząt (szczur, pies) nie wykazały zmian w chrząstce stawowej. W badaniu na młodych psach rasy beagle cyprofloksacyna w dawkach terapeutycznych powodowała po dwóch tygodniach stosowania ciężkie zmiany stawowe, które utrzymywały się jeszcze po upływie 5 miesięcy.



6. DANE FARMACEUTYCZNE

6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Kwas mlekowy

Glukoza jednowodna

Kwas solny stężony (do ustalenia pH)

Woda do wstrzykiwań


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Należy unikać dodawania i jednoczesnego podawania w infuzji innych leków (np. penicyliny, heparyny) ze względu na małą wartość pH roztworu do infuzji.


Produktu leczniczego nie należy mieszać z innymi produktami leczniczymi, które są chemicznie lub fizycznie nietrwałe w zakresie pH 3,50-4,60.


Ciproquin, 2 mg/ml, roztwór do infuzji nie jest zgodny z 10% roztworem fruktozy.

Jeśli nie potwierdzono zgodności, infuzje należy zawsze dokonywać oddzielnie.


Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, z wyjątkiem wymienionych w punkcie 6.6.


6.3 Okres ważności


3 lata


Stwierdzono, że trwałość chemiczna i fizyczna produktu przygotowanego do użytku wynosi 63 godziny w 25ºC. Z punktu widzenia mikrobiologicznego produkt należy zużyć natychmiast po przygotowaniu. Jeśli nie zostanie on zużyty natychmiast, to za czas i warunki przechowywania do chwili jego użycia odpowiedzialny jest użytkownik i zazwyczaj czas ten nie będzie dłuższy niż 24 godziny w 2-8ºC, o ile rozcieńczanie przeprowadzono w kontrolowanych i walidowanych aseptycznych warunkach.


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Nie przechowywać w lodówce ani nie zmrażać.

Przechowywać w oryginalnym zewnętrznym worku w celu ochrony przed światłem.


Warunki przechowywania produktu po rozpuszczeniu (rozcieńczeniu) – patrz punkt 6.3.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Niniejszy produkt leczniczy dostarczany jest w przezroczystym, bezbarwnym worku z PVC (polichlorku winylu).

Dostępny jest w dwóch wielkościach opakowań: 100 ml i 200 ml. Każdy worek infuzyjny umieszczony jest w zewnętrznym worku polietylenowym (HMHDPE).


Wielkości opakowań:

5 worków po 100 ml lub po 200 ml, w tekturowym pudełku.


Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania


Przed podaniem leku pacjentowi należy obejrzeć, czy roztwór nie zawiera cząstek stałych lub czy nie jest zabarwiony. Do użycia nadaje się tylko klarowny, bezbarwny roztwór.


Wykazano, że lek Ciproquin, 2 mg/ml, roztwór do infuzji jest zgodny z roztworem Ringera, 0,9% izotonicznym roztworem chlorku sodu, 10% roztworem glukozy do wstrzykiwań lub 5% roztworem fruktozy.


Wyłącznie do jednorazowego użycia. Nie zużyty produkt lub jego odpady należy usunąć w sposób zgodny z miejscowymi przepisami natychmiast po użyciu.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Claris Lifesciences (UK) Limited

Golden Gate Lodge, Crewe Hall, Crewe, Cheshire, CW1 6UL

Wielka Brytania



8. NUMER POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

17194




9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


10.08.2010 r.



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 10.08.2010 r.

21