CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO





  1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Densidron, 70 mg, tabletki powlekane



  1. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda tabletka powlekana zawiera 91,37 mg sodu alendronianu trójwodnego, odpowiadającego 70 mg kwasu alendronowego.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



  1. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka powlekana.

Biała, okrągła tabletka powlekana z nadrukiem „mp” na jednej stronie i „70” na drugiej.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Leczenie osteoporozy po menopauzie.

Alendronian zmniejsza ryzyko złamań kręgów i szyjki kości udowej.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Podanie doustne.

Zalecana dawka to jedna 70 mg tabletka powlekana raz w tygodniu.


Aby uzyskać właściwe wchłanianie alendronianu:


Produkt Densidron należy przyjmować na czczo, rano, bezpośrednio po wstaniu z łóżka, zawsze popijając wodą niegazowaną i co najmniej 30 minut przed pierwszym posiłkiem, napojem lub zażyciem innego leku tego dnia.

Inne napoje (w tym mineralna woda gazowana), pokarm i niektóre leki mogą zmniejszać wchłanianie alendronianu (patrz punkt 4.5).


Aby ułatwić dotarcie tabletek do żołądka i w ten sposób zmniejszyć ryzyko podrażnienia lub działań niepożądanych miejscowych i w przełyku (patrz punkt 4.4):


Pacjenci powinni przyjmować suplementy uzupełniające wapń i witaminę D, jeżeli ich spożycie w diecie jest niedostateczne (patrz punkt 4.4).


Stosowanie u osób w podeszłym wieku


W badaniach klinicznych nie zaobserwowano żadnych różnic profilu skuteczności lub bezpieczeństwa stosowania alendronianu w zależności od wieku. W konsekwencji nie ma konieczności dostosowywania dawki u osób w podeszłym wieku.


Stosowanie w zaburzeniach czynności nerek


Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów ze współczynnikiem przesączania kłębuszkowego (ang. GFR – Glomerular Filtration Rate) powyżej 35 ml/min. Nie zaleca się stosowania alendronianu u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z GFR poniżej 35 ml/min ze względu na brak doświadczenia klinicznego w tych sytuacjach.


Stosowanie w zaburzeniach czynności wątroby


Nie ma konieczności dostosowania dawki.


Stosowanie u dzieci


Alendronian nie był badany u dzieci i dlatego nie należy stosować go u nich.

Produktu Densidron nie badano w leczeniu osteoporozy wywołanej glikokortykosteroidami.


4.3 Przeciwwskazania


Patrz także punkt 4.4.


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Alendronian może powodować miejscowe podrażnienie błony śluzowej górnego odcinka przewodu pokarmowego. Ze względu na możliwość zaostrzenia choroby podstawowej, alendronian należy podawać ostrożnie u pacjentów z czynną chorobą górnego odcinka przewodu pokarmowego, taką jak dysfagia, choroby przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie błony śluzowej dwunastnicy, owrzodzenia lub z ciężką chorobą przewodu pokarmowego w wywiadzie (w ciągu ostatniego roku), taką jak owrzodzenia żołądka, czynne krwawienie z przewodu pokarmowego lub zabieg chirurgiczny dotyczący górnego odcinka przewodu pokarmowego, z wyjątkiem plastyki odźwiernika (patrz punkt 4.3).


U pacjentów przyjmujących alendronian odnotowano działania niepożądane w obrębie przełyku (czasami ciężkie i wymagające hospitalizacji), takie jak zapalenie przełyku, owrzodzenie przełyku lub nadżerki przełyku, po których w rzadkich przypadkach powodujące zwężenie przełyku. W związku z tym lekarze powinni zwracać szczególną uwagę na wszystkie objawy przedmiotowe i podmiotowe możliwej reakcji w obrębie przełyku. Należy ostrzec pacjentów, żeby w przypadku wystąpienia objawów podrażnienia przełyku, takich jak dysfagia, ból podczas połykania, ból zamostkowy lub wystąpienie po raz pierwszy lub nasilenie zgagi, przerwali leczenie alendronianem i porozumieli się ze swoim lekarzem.


Uważa się, że ryzyko wystąpienia działań niepożądanych dotyczących przełyku jest wyższe u pacjentów, którzy nie przyjmują alendronianu w sposób właściwy i (lub) kontynuują przyjmowanie alendronianu po wystąpieniu objawów wskazujących na podrażnienie przełyku. Bardzo ważne, aby pacjentom przedstawić pełną instrukcję podawania produktu i aby pacjenci ją zrozumieli (patrz punkt 4.2). Należy poinformować pacjentów, że nieprzestrzeganie tej instrukcji może zwiększyć ryzyko wystąpienia problemów dotyczących przełyku.


Chociaż w szeroko zakrojonych badaniach klinicznych nie stwierdzono zwiększonego ryzyka, w trakcie stosowania oryginalnego produktu po wprowadzeniu do obrotu odnotowano rzadkie przypadki choroby wrzodowej żołądka i dwunastnicy, z których niektóre miały ciężki przebieg i przebiegały z powikłaniami.


U pacjentów z rozpoznaniem raka, otrzymujących głównie dożylnie podawane bisfosfoniany, odnotowano przypadki martwicy kości szczęki, zazwyczaj powiązane z ekstrakcją zęba i (lub) miejscowym zakażeniem (w tym zapaleniem kości i szpiku). Większość z tych pacjentów otrzymywała także chemioterapię i kortykosteroidy. Martwicę kości szczęki odnotowano także u pacjentów z osteoporozą, leczonych doustnych bisfosfonianami.


Przed rozpoczęciem leczenia bisfosfonianami pacjentów z czynnikami ryzyka (jak np. rak, chemioterapia, kortykosteroidy, brak higieny jamy ustnej, choroby przyzębia) należy rozważyć badanie stomatologiczne z odpowiednim prewencyjnym postępowaniem stomatologicznym.


W trakcie leczenia u takich pacjentów należy unikać inwazyjnego leczenia stomatologicznego, jeżeli jest to możliwe. Inwazyjne zabiegi stomatologiczne mogą pogorszyć stan pacjentów, u których wystąpiła martwica kości szczęki w trakcie leczenia bisfosfonianami. Brak dostępnych danych, które sugerowałyby, że przerwanie stosowania bisfosfonianów zmniejsza ryzyko martwicy kości szczęki u pacjentów poddawanych inwazyjnym zabiegom stomatologicznym. Plan leczenia każdego pacjenta powinien opierać się na ocenie klinicznej wykonanej przez lekarza na podstawie stosunku korzyści do ryzyka dla każdego pacjenta.


U pacjentów przyjmujących bisfosfoniany obserwowano bóle kości, stawów i (lub) mięśni. Po wprowadzeniu produktu do obrotu, rzadko obserwowano występowanie takich objawów o nasileniu ciężkim i (lub) powodujących niesprawność pacjenta (patrz punkt 4.8). Okres od początku leczenia do wystąpienia tych objawów wahał się od jednego dnia do kilku miesięcy. U większości pacjentów objawy ustępowały po przerwaniu leczenia. U pewnej części obserwowano nawrót objawów po ponownym zażyciu tego samego leku lub innego leku z grupy bisfosfonianów.


Zgłaszano występowanie złamań z przeciążenia (zwanych także złamaniami z niewydolności) części bliższej trzonu kości udowej u pacjentów długotrwale leczonych kwasem alendronowym ( w większości przypadków czas do wystąpienia zdarzenia wynosił od 18 miesięcy do 10 lat). Złamania występowały po minimalnym urazie lub braku urazu i u niektórych pacjentów występował ból uda, często związany w diagnostyce obrazowej z cechami złamania przeciążeniowego, przez tygodnie do miesięcy przed pełnym złamaniem kości udowej. Złamania te były często obustronne, dlatego u pacjentów leczonych bisfosfonianami, u których doszło do złamania trzonu kości udowej, należy zbadać stan kości przeciwstronnej. Zgłaszano również przypadki słabego gojenia tych złamań. Zaleca się odstawienie bisfosfonianów u pacjentów ze złamaniami z przeciążenia do czasu przeprowadzenia oceny stanu pacjenta, w oparciu o indywidualne oszacowanie stosunku korzyści do ryzyka.


Należy wyjaśnić pacjentom, że w przypadku pominięcia dawki leku Densidron, powinni zażyć tabletkę powlekaną następnego dnia rano po tym, jak sobie przypomną.


Pacjenci nie powinni zażywać dwóch tabletek w tym samym dniu, lecz nadal przyjmować jedną tabletkę raz na tydzień we wcześniej ustalonym dniu tygodnia.


Nie zaleca się stosowania alendronianu u pacjentów, ze zmniejszoną czynnością nerek, jeśli współczynnik filtracji kłębuszkowej (ang. GRF) jest mniejszy niż 35 ml/min (patrz punkt 4.2).


Należy rozważyć inne możliwe przyczyny osteoporozy poza niedoborem estrogenów i starzeniem się.

Przed rozpoczęciem leczenia alendronianem należy wyrównać hipokalcemię (patrz punkt 4.3). Należy także skutecznie wyleczyć inne zaburzenia gospodarki mineralnej (takie jak niedobór witaminy D oraz niedoczynność przytarczyc). W przypadku takich pacjentów, w trakcie leczenia alendronianem należy kontrolować stężenie wapnia w surowicy i objawy hipokalcemii.


Ze względu na korzystne działanie alendronianu, polegające na zwiększeniu mineralizacji kości, może wystąpić zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy. Zazwyczaj zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów jest nieznaczne i bezobjawowe. Natomiast obserwowano rzadkie przypadki objawowej hipokalcemii, które sporadycznie były ciężkie i zazwyczaj występowały u pacjentów z grupy ryzyka (np. z niedoczynnością tarczycy, niedoborem witaminy D i zespołem złego wchłaniania wapnia).


Szczególnie istotne jest zapewnienie odpowiedniego spożycia wapnia i witaminy D pacjentom leczonym glukokortykoidami.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


W przypadku jednoczesnego przyjęcia, istnieje prawdopodobieństwo, że jedzenie i napoje (w tym woda mineralna), suplementy wapnia, leki zobojętniające sok żołądkowy oraz niektóre leki doustne będą miały wpływ na wchłanianie alendronianu. Dlatego po zażyciu alendronianu pacjenci muszą poczekać co najmniej 30 minut przed zażyciem jakiegokolwiek innego doustnie podawanego produktu leczniczego (patrz punkty 4.2 i 5.2).


Nie należy spodziewać się żadnych innych, klinicznie istotnych interakcji z produktami leczniczymi. W badaniach klinicznych pewien odsetek pacjentów otrzymywał estrogeny (dopochwowo, przezskórnie lub doustnie) jednocześnie z alendronianem. Nie obserwowano działań niepożądanych, które można by przypisać jednoczesnemu ich stosowaniu.


Podczas badań klinicznych alendronian podawano pacjentom jednocześnie z innymi często stosowanymi lekami, chociaż nie przeprowadzono specyficznych badań, nie stwierdzono występowania klinicznie niekorzystnych interakcji lekowych.


4.6 Ciąża i laktacja


Stosowanie podczas ciąży

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania alendronianu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach wykazały wpływ alendronianu podawanego w dużych dawkach na tworzenie kości. Alendronian podawany w okresie ciąży ciężarnym samicom szczura powodował utrudnienie porodu związane z hipokalcemią (patrz punkt 5.3). Uwzględniając wskazania, alendronianu nie należy stosować w okresie ciąży.

Stosowanie w okresie karmienia piersią

Nie wiadomo, czy alendronian przenika do mleka kobiet karmiących piersią. Uwzględniając wskazania, alendronianu nie należy stosować u kobiet karmiących piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Densidron nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu.


4.8 Działania niepożądane


W badaniu trwającym jeden rok, przeprowadzonym z udziałem kobiet po menopauzie z osteoporozą, ogólny profil bezpieczeństwa alendronianu podawanego w tabletkach powlekanych raz na tydzień (5 – 519) i alendronianu w dawce 10 mg/dobę (n = 370), był podobny.

W dwóch badaniach trwających trzy lata o niemalże identycznej konstrukcji, przeprowadzonych z udziałem kobiet po menopauzie (alendronian 10 mg: n = 196; placebo: n = 397), ogólny profil bezpieczeństwa alendronianu w dawce 10 mg/dobę i placebo był podobny.


W poniższej tabeli przedstawiono działania niepożądane określone przez badaczy jako możliwie, prawdopodobnie lub na pewno związane ze stosowanym produktem, które w badaniu trwającym jeden rok wystąpiły u ³ 1% pacjentów w którejkolwiek grupie leczniczej lub u ³ 1% pacjentów leczonych alendronianem w dawce 10 mg/dobę i częściej, niż u pacjentów otrzymujących placebo w badaniach trwających trzy lata.



Badanie trwające jeden rok

Badania trwające trzy lata

 

Alendronian

1 tabletka/tydzień

(n=519)

%

Alendronian

10 mg/dobę

(n=370)

%

Alendronian

10 mg/dobę

(n=196)

%

Placebo

(n=397)

%

Zaburzenia żołądka i jelit

 

 

 

 

Ból brzucha

3,7

3,0

6,6

4,8

Niestrawność

2,7

2,2

3,6

3,5

Zarzucanie treści żołądkowej do przełyku

1,9

2,4

2,0

4,3

Nudności

1,9

2,4

3,6

4,0

Wzdęcia

1,0

1,4

1,0

0,8

Zaparcia

0,8

1,6

3,1

1,8

Biegunka

0,6

0,5

3,1

1,8

Dysfagia

0,4

0,5

1,0

0,0

Oddawanie gazów

0,4

1,6

2,6

0,5

Zapalenie błony śluzowej żołądka

0,2

1,1

0,5

1,3

Owrzodzenie żołądka

0,0

1,1

0,0

0,0

Owrzodzenie przełyku

0,0

0,0

1,5

0,0

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe





Ból mięśniowo-kostny

(kości, mięśni lub stawów)

2,9

3,2

4,1

2,5

Kurcze mięśni

0,2

1,1

0,0

1,0

Zaburzenia neurologiczne





Bóle głowy

0,4

0,3

2,6

1,5


Działania niepożądane wymieniono w zależności od częstości występowania i następująco sklasyfikowano:

bardzo częste (1/10)

częste (1/100, <1/10)

niezbyt częste (1/1000, <1/100)

rzadkie (1/10 000, <1/1000)

bardzo rzadkie (<1/10 000)

częstość nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).


Podczas badań klinicznych oraz po wprowadzeniu do obrotu odnotowano następujące działania niepożądane:


Zaburzenia układu nerwowego

Częste (1/100, <1/10): Bóle głowy



Zaburzenia oka

Rzadkie (1/10 000, <1/1000): zapalenie błony naczyniowej oka, zapalenie twardówki, zapalenie nadtwardówki.


Zaburzenia żołądka i jelit

Częste (1/100, <1/10): ból brzucha, niestrawność, zaparcia, biegunka, wzdęcia z oddawaniem gazów, wrzód przełyku*, dysfagia*, wzdęcia, zarzucanie treści żołądkowej do przełyku.

Niezbyt częste (1/1000, <1/100): Nudności, wymioty, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku*, nadżerki przełyku*, smoliste stolce.

Rzadkie (1/10 000, <1/1000): Zwężenie przełyku*, owrzodzenie przełyku*, górny odcinek przewodu pokarmowego (perforacja, owrzodzenie, krwawienie), nie można wykluczyć istnienia związku przyczynowo-skutkowego.


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Niezbyt częste (1/1000, <1/100): wysypka, świąd, rumień

Rzadkie (1/10 000, <1/1000): wysypka z nadwrażliwością na światło

Bardzo rzadkie (<1/10 000): izolowane przypadki ciężkich odczynów skórnych, w tym zespół Stevens-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.


Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Częste (1/100, <1/10): Ból mięśniowo-szkieletowy (kości, mięśni lub stawów).

Rzadkie (1/10 000, <1/1000): U pacjentów leczonych bisfosfonianami odnotowano martwicę kości szczęki. Większość przypadków dotyczyła pacjentów u których występuje rak, ale także obserwowano takie przypadki u pacjentów leczonych z powodu osteoporozy. Martwica kości szczęki zazwyczaj jest związana z ekstrakcją zęba i (lub) miejscowym zakażeniem (w tym zapaleniem kości i szpiku). Za czynniki ryzyka uznaje się także zdiagnozowany rak, chemioterapię, radioterapię, stosowanie kortykosteroidów oraz nieprawidłowa higiena jamy ustnej; ciężkie bóle mięśniowo-szkieletowe (kości, mięśni lub stawów) (patrz punkt 4.4).


Zaburzenia metabolizmu i odżywienia

Rzadkie (1/10 000, <1/1000): objawowa hipokalcemia, zazwyczaj związana z występowaniem czynników ryzyka (patrz punkt 4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania).


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Rzadkie (1/10 000, <1/1000): przemijające objawy, identyczne jak odpowiedź ostrej fazy (bóle mięśniowe, złe samopoczucie i w rzadkich przypadkach gorączka), zazwyczaj na początku leczenia.


Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadkie (1/10 000, <1/1000): reakcje nadwrażliwości, w tym pokrzywka i obrzęk naczynioruchowy.

*Patrz punkty 4.4 i 4.2.


Po wprowadzeniu leku do obrotu odnotowano następujące reakcje (ich częstość występowania jest nieznana):


Zaburzenia układu nerwowego

Zawroty głowy


Zaburzenia ucha i błędnika

Zaburzenia równowagi


Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej

Obrzęk stawów. Złamania z przeciążenia części bliższej trzonu kości udowej (patrz punkt 4.4)


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podawania

Astenia, obrzęki obwodowe


Wyniki badań laboratoryjnych

W badaniach klinicznych obserwowano łagodny, przemijający i bezobjawowe zmniejszenie stężenia wapnia i fosforanów w surowicy, odpowiednio u około 18% i 10% pacjentów przyjmujących alendronian w dawce 10 mg/dobę, w porównaniu z około 12% i 3% pacjentów otrzymujących placebo. Natomiast częstość występowania zmniejszenia stężenia wapnia w surowicy do wartości < 2,0 mmol/l i stężenia fosforanów w surowicy do wartości £ 0,65 mmol/l, była porównywalna w obu grupach.


4.9 Przedawkowanie


Doustne przedawkowanie produktu może spowodować hipokalcemię, hipofosfatemię i działania niepożądane dotyczące górnego odcinka przewodu pokarmowego, takie jak niestrawność, zgaga, zapalenie przełyku, zapalenie błony śluzowej żołądka lub owrzodzenie. Brak specyficznych informacji dotyczących przedawkowania alendronianu. W celu związania alendronianu należy podać mleko lub leki zobojętniające. Ze względu na ryzyko podrażnienia przełyku nie należy wywoływać wymiotów, a pacjent powinien pozostawać w pozycji stojącej.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: Bisfosfoniany

Kod ATC: M05BA04


Substancja czynna produktu Densidron, sodu alendronian trójwodny, jest bisfosfonianem, który hamuje osteoklastyczną resorpcję kości, nie wpływając bezpośrednio na proces ich tworzenia. Badania przedkliniczne wykazały, że alendronian jest wiązany głównie w miejscach aktywnej resorpcji tkanki kostnej. Aktywność osteoklastów zostaje zahamowana, natomiast ich powstawanie i łączenie się z kośćmi pozostają bez zmian. Tkanka kostna utworzona w trakcie leczenia alendronianem jest prawidłowej jakości.

Leczenie osteoporozy po menopauzie


Osteoporoza jest definiowana jako stan, w którym gęstość mineralna kości (ang. BMD - Bone Mineral Density) mierzona w kręgach lub szyjce kości udowej, wynosi poniżej 2,5 odchyleń standardowych (ang SD – Standard Deviation) od wartości średniej dla zdrowej populacji osób młodych lub gdy wystąpiły wcześniej złamania z powodu kruchości kości, bez względu na gęstość mineralną kości.


Równoważność terapeutyczną alendronianu w tabletkach do podawania raz w tygodniu (n = 519) i alendronianu w tabletkach 10 mg/dobę (n = 370), wykazano w wieloośrodkowym badaniu klinicznym, trwającym jeden rok, przeprowadzonym z udziałem kobiet po menopauzie z osteoporozą. Po jednym roku leczenia, średnie zwiększenie wartości BMD kręgosłupa odcinku lędźwiowym w porównaniu z wartością początkową, wynosiło 5,1% (95% przedział ufności: 4,8 – 5,4%) w grupie przyjmującej 70 mg raz w tygodniu i 5,4% (95% przedział ufności: 5,0 – 5,8%) w grupie przyjmującej 10 mg/dobę. Średnie zwiększenie wartości BMD szyjki kości udowej wyniosło 2,3% i 2,9% a całego stawu biodrowego 2,9% i 3,1% u pacjentów przyjmujących odpowiednio 70 mg raz w tygodniu i 10 mg/dobę. W obu grupach leczniczych stwierdzono także podobne zwiększenie gęstości mineralnej kości w innych częściach kośćca.


Wpływ alendronianu na BMD i częstość występowania złamań u kobiet po menopauzie, badano w dwóch podobnie skonstruowanych, wstępnych badaniach oceniających skuteczność leku (n = 994) oraz w badaniu Fracture Intervention Trial (ang FIT: n = 6459).


We wstępnych badaniach skuteczności zwiększenie wartości BMD po zastosowaniu alendronianu w dobowej dawce 10 mg w porównaniu z placebo po upływie trzech lat wynosiło 8,8%, 5,9% i 7,8% odpowiednio w kręgosłupie, szyjce kości udowej i krętarzu. Wartość BMD dla całego kośćca również zwiększyła się w sposób istotny. Odsetek pacjentów, u których wystąpiło jedno lub więcej złamań kręgów, był o 48% mniejszy (3,2% w grupie leczonej alendronianem i 6,2% w grupie placebo). W trwającym dwa lata przedłużeniu tych badań zaobserwowano dalsze zwiększenie BMD kręgów i krętarza kości udowej. Natomiast gęstość mineralna szyjki kości udowej i całkowita gęstość mineralna kośćca utrzymywały się na tym samym poziomie.

Badanie FIT składało się z dwóch badań kontrolowanych placebo, w których alendronian podawano raz na dobę (w dawce 5 mg na dobę przez dwa lata i 10 mg na dobę przez dodatkowy rok lub dwa lata).

5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie


W porównaniu z referencyjną dawką dożylną, średnia dostępność biologiczna alendronianu u kobiet, podawanego na czczo, po całonocnej przerwie w jedzeniu i piciu i na dwie godziny przed standardowym śniadaniem, wynosiła 0,64% dla dawek leku w zakresie od 5 do 70 mg. Gdy alendronian był podawany jedną godzinę lub 30 minut przed standardowym śniadaniem, dostępność biologiczna zmniejszała się szacunkowo do 0,46% i 0,39%.

W badaniach dotyczących leczenia osteoporozy alendronian był skuteczny, jeżeli podawano go co najmniej 30 minut przed pierwszym posiłkiem lub napojem danego dnia. Pokazano, że dostępność biologiczna alendronianu jest bliska zeru, gdy alendronian jest podawany w trakcie standardowego śniadania lub w ciągu dwóch godzin po standardowym śniadaniu. Podawanie alendronianu jednocześnie z kawą lub sokiem pomarańczowym zmniejszało dostępność biologiczną o około 60%.

U zdrowych osób prednizolon przyjmowany doustnie (20 mg trzy razy na dobę przez pięć dni) nie powodował klinicznie istotnych zmian w dostępności biologicznej alendronianu po podaniu doustnym (średni wzrost dostępności biologicznej wahał się w zakresie od 20 do 44%).

Dystrybucja


Badania przeprowadzone na szczurach wykazały, że alendronian po podaniu dożylnym w dawce 1 mg/kg początkowo przenika do tkanek miękkich, a następnie ulega szybkiej redystrybucji do kości lub jest wydalany w moczu. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, z wyłączeniem kości, wynosi u ludzi co najmniej 28 litrów. Stężenie leku w osoczu po doustnym podaniu dawek terapeutycznych jest za małe, aby lek mógł być wykryty metodami analitycznymi (<5 ng/ml). Lek wiąże się z białkami osocza u ludzi w około 78%.

Metabolizm


Brak danych wskazujących, że alendronian jest metabolizowany u zwierząt lub u ludzi.

Eliminacja


Po dożylnym podaniu pojedynczej dawki alendronianu znakowanego izotopem węgla 14C, około 50% dawki izotopu wydalane jest w moczu w ciągu 72 godzin, natomiast w kale stwierdzana jest mała aktywność promieniotwórcza lub całkowity jej brak. Po podaniu pojedynczej 10 mg dawki dożylnej, klirens nerkowy alendronianu wynosił 71 ml/min, a klirens ogólnoustrojowy nie przekraczał 200 ml/min. W ciągu 6 godzin od podania dożylnego, stężenie w osoczu spadło o ponad 95%. Ocenia się, że ostateczny okres półtrwania u ludzi przekracza 10 lat, co odzwierciedla uwalnianie alendronianu z kości. Ponieważ badania na szczurach wykazały, że alendronian nie jest wydalany przez układy transportowe kwasów ani zasad w nerkach, przypuszcza się, że nie zaburza on wydalania innych leków usuwanych przez te układy transportowe w organizmie człowieka.

Charakterystyka u pacjentów


Badania przedkliniczne pokazały, że lek, który nie zgromadził się w kościach, jest szybko usuwany w moczu. W badaniach na zwierzętach, którym długotrwale podawano dożylnie lek do łącznej dawki 35 mg/kg, nie stwierdzono wysycenia wychwytu leku przez tkankę kostną. Chociaż nie dysponujemy odpowiednimi danymi klinicznymi, prawdopodobnie, podobnie jak u zwierząt, usuwanie alendroninu przez nerki może być zmniejszone u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Z tego powodu można spodziewać się większego nagromadzenia alendronianu w kościach u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 4.2 Dawkowanie i sposób podawania).


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Konwencjonalne badania dotyczące toksyczności ogólnej, genotoksyczności i rakotwórczości nie wskazują na istnienie żadnego szczególnego zagrożenia dla ludzi. Badania przeprowadzone na samicach szczura wykazały, że leczenie alendronianem w okresie ciąży wiąże się z utrudnieniem porodu, co było związane z hipokalcemią. Badania, w których samicom szczura podawano duże dawki alendronianu, wykazały częstsze występowanie niepełnego kostnienia u płodów. Znaczenie tych obserwacji dla ludzi jest nieznane.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Rdzeń tabletki:

celuloza mikrokrystaliczna krzemowana,

kroskarmeloza sodowa,

magnezu stearynian.

Otoczka:

hypromeloza,

makrogol 6000,

tytanu dwutlenek (E171)

talk.


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


3 lata.


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Przechowywać w temperaturze poniżej 30ºC.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Tabletki powlekane znajdują się w w blistrze PVC/PE/PVDC/Aluminium w takturowym pudełku zawierającym 2, 4,8,12 lub 40 tabletek powlekanych.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące utylizacji


Brak szczególnych środków ostrożności.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Mepha Lda.

Lagoas Park

Edificio 5-A, Piso 2

2740-298 Porto Salvo

Portugalia



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 2010-08-10



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-08-10



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU

CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-08-10