CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



  1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Celomix 7,5 mg, 7,5 mg tabletki



  1. SKŁAD ILOŚCIOWY I JAKOŚCIOWY


Meloksykam 7,5 mg


Produkt Celomix zawiera laktozę jednowodną.



Pełna lista substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1



  1. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletki.


Celomix 7,5 mg: tabletka jasnożółta, okrągła, obustronnie wypukła, o ściętych brzegach z wytłoczoną literą B i cyfrą 18 na jednej stronie i z gładką drugą stroną.



  1. DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania



4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Podanie doustne

Zaostrzenie choroby zwyrodnieniowej stawów: 7,5 mg na dobę (jedna tabletka 7,5 mg lub pół tabletki 15 mg). Jeśli to konieczne, w przypadku niedostatecznej skuteczności, dawka może być zwiększona do 15 mg na dobę (dwie tabletki 7,5 mg lub jedna tabletka 15 mg).


Reumatoidalne zapalenie stawów, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa: 15 mg raz na dobę (dwie tabletki 7,5 mg lub jedna tabletka 15 mg). (Patrz również „Szczególne grupy pacjentów”).

W zależności od skuteczności terapeutycznej, dawka może być zmniejszona do 7,5 mg raz na dobę (jedna tabletka 7,5 mg lub pół tabletki 15 mg).


NIE NALEŻY PRZEKRACZAĆ DAWKI 15 MG/DOBĘ.

Całkowitą dawkę dobową należy przyjmować jednorazowo, popijając wodą lub innym płynem w trakcie posiłku.


Działania niepożądane meloksykamu mogą być ograniczone do minimum poprzez zastosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy okres konieczny do ustąpienia objawów.

(patrz punkt 4.4).

Należy okresowo kontrolować ustąpienie objawów oraz odpowiedź na leczenie, szczególnie u pacjentów z chorobą zwyrodnieniową stawów.


Szczególne grupy pacjentów.


Pacjenci w podeszłym wieku oraz pacjenci ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych (patrz punkt 5.2):

U osób w podeszłym wieku zalecaną dawką w długotrwałym leczeniu reumatoidalnego zapalenia stawów i zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa jest 7,5 mg na dobę. Pacjenci ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia działań niepożądanych powinni rozpocząć leczenie od dawki 7,5 mg na dobę (patrz punkt 4.4).


Zaburzenia czynności nerek (patrz punkt 5.2):

U pacjentów dializowanych z ciężką niewydolnością nerek, nie należy przekraczać dawki 7,5 mg na dobę. U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (tj. pacjenci z klirensem kreatyniny większym niż 25 ml/min), nie jest konieczne zmniejszenie dawki. (W przypadku pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, którzy nie są dializowani, patrz punkt 4.3).


Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnym i umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby, nie jest konieczne zmniejszenie dawki. (W przypadku pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby, patrz punkt 4.3).


Dzieci

Produktu leczniczego Celomix nie należy stosować u dzieci w wieku poniżej 15 lat.


    1. Przeciwwskazania


Produkt leczniczy Celomix jest przeciwwskazany w następujących przypadkach:


    1. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Należy unikać jednoczesnego stosowania produktu leczniczego Celomix z NLPZ włączając selektywne inhibitory cyklooksygenazy-2.


Działania niepożądane meloksykamu mogą być ograniczone do minimum poprzez zastosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez najkrótszy okres konieczny do ustąpienia objawów. (patrz punkt 4.2 i poniżej: zagrożenia związane z wpływem na układ pokarmowy i na układ krążenia).


Pacjenci w podeszłym wieku: u pacjentów w podeszłym wieku działania niepożądane związane z leczeniem produktami leczniczymi z grupy NLPZ występują częściej, zwłaszcza krwawienia z przewodu pokarmowego i perforacje, które mogą prowadzić do zgonu (patrz punkt 4.2)


Krwawienie z przewodu pokarmowego, owrzodzenie i perforacja: krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenie i perforacja, które mogą być śmiertelne były obserwowane w każdym momencie leczenia NLPZ, z objawami ostrzegawczymi lub bez, lub poważnymi zdarzeniami dotyczącymi układu pokarmowego w wywiadzie.


Ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenia lub perforacji jest większe w przypadku stosowania dużych dawek leków z grupy NLPZ u pacjentów z owrzodzeniem przewodu pokarmowego w wywiadzie, szczególnie jeśli wystąpowały powikłania w postaci krwawień lub perforacji (patrz punkt 4.3) oraz u pacjentów w podeszłym wieku. U tych pacjentów leczenie należy rozpoczynać od najmniejszych skutecznych dawek.

U tych pacjentów, jak również u pacjentów, którzy równocześnie wymagają przyjmowania małych dawek kwasu acetylosalicylowego lub innych leków mogących zwiększać ryzyko zaburzeń dotyczących przewodu pokarmowego, należy rozważyć leczenie skojarzone z lekami ochronnymi (np. mizoprostolem lub inhibitorami pompy protonowej) (patrz poniżej oraz punkt 4.5).


Pacjenci, u których wykazano wcześniej działanie toksyczne na przewód pokarmowy, zwłaszcza w podeszłym wieku, powinni zgłaszać wszelkie objawy brzuszne (zwłaszcza krwawienia z przewodu pokarmowego), szczególnie w początkowych etapach leczenia.

Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów przyjmujących równocześnie leki, które mogą zwiększać ryzyko owrzodzenia lub krwawienia, takie jak doustne kortykosteroidy, leki przeciwzakrzepowe jak warfaryna, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny, leki antyagregacyjne, jak kwas acetylosalicylowy (patrz punkt 4.5).


W przypadku wystąpienia krwawienia lub owrzodzenia u pacjentów otrzymujących produkt leczniczy Celomix, leczenie należy przerwać.


NLPZ należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze stwierdzonymi w wywiadzie zaburzeniami przewodu pokarmowego (wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna), ponieważ ich stan może ulec zaostrzeniu (patrz punkt 4.8 Działania niepożądane).


Przed rozpoczęciem stosowania meloksykamu należy upewnić się, czy występujące u pacjenta zapalenie błony śluzowej przełyku lub żołądka, choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy w wywiadzie zostały całkowicie wykluczone. Należy zwracać uwagę na możliwość nawrotu tych zaburzeń podczas leczenia meloksykamem i mieć dostęp do przebiegu tych chorób.


W związku z leczeniem NLPZ bardzo rzadko donoszono o występowaniu ciężkich reakcji skórnych, z których niektóre kończyły się zgonem, obejmujących złuszczające zapalenie skóry, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (patrz punkt 4.8). Największe ryzyko wystąpienia tych reakcji istnieje w początkowym okresie leczenia, przy czym pierwsze objawy w większości przypadków pojawiają się w ciągu pierwszego miesiąca leczenia. Należy przerwać leczenie produktem leczniczym Celomix po pierwszym wystąpieniu wysypki skórnej, uszkodzenia błon śluzowych lub jakichkolwiek objawów nadwrażliwości.


Rzadko NLPZ mogą powodować śródmiąższowe zapalenie nerek, kłębuszkowe zapalenie nerek, martwicę rdzenia nerek, lub zespół nerczycowy.


Tak, jak w przypadkach większości leków z grupy NLPZ, zanotowano pojedyncze przypadki przemijającego zwiększenia aktywności aminotransferaz w surowicy, zwiększenie stężenia bilirubiny lub innych wskaźników czynności wątroby, jak również zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy krwi i azotu mocznikowego oraz innych nieprawidłowości wskaźników badań laboratoryjnych. Większość z nich to krótkotrwałe lub łagodne zaburzenia. Jeśli zaburzenie jest znaczące lub utrzymuje się, należy odstawić meloksykam i ponownie wykonać odpowiednie badania.


Należy odpowiednio kontrolować i wydawać właściwe zalecenia pacjentom ze stwierdzonym w wywiadzie nadciśnieniem tętniczym i (lub) łagodną lub umiarkowaną niewydolnością serca, ponieważ istnieją doniesienia dotyczące zatrzymania wody w organizmie i powstawania obrzęków po zastosowaniu leków z grupy NLPZ.


Z badań klinicznych i danych epidemiologicznych wynika, że stosowanie niektórych leków z grupy NLPZ (szczególnie w dużych dawkach i długotrwale) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zatorów tętnic (np. zawału serca lub udaru). Dane są niewystarczające, aby wykluczyć takie ryzyko w przypadku przyjmowania meloksykamu.


Pacjenci z niekontrolowanym nadciśnieniem tętniczym, zastoinową niewydolnością serca, stwierdzoną choroba niedokrwienną serca, chorobą naczyń obwodowych i (lub) chorobą naczyń mózgowych powinni być leczeni meloksykamem po dokładnym rozważeniu. Podobną rozwagę należy zachować przed rozpoczęciem długotrwałego leczenia u pacjentów z czynnikami ryzyka chorób układu krążenia (np. nadciśnieniem tętniczym, hiperlipidemią, cukrzycą i u pacjentów palących tytoń).


Czynnościowa niewydolność nerek: NLPZ w mechanizmie hamowania działania rozszerzającego naczynia prostaglandyn nerkowych, mogą indukować czynnościową niewydolność nerek przez zmniejszenie filtracji kłębuszkowej. To działanie niepożądane jest zależne od dawki. Na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki, zaleca się uważne monitorowanie diurezy i czynności nerek u pacjentów z następującymi czynnikami ryzyka:


Retencja sodu i wody: retencja sodu i wody z możliwością wystąpienia obrzęku, nadciśnienia tętniczego i pogorszenia nadciśnienia tętniczego oraz pogorszenia w niewydolności serca Konieczne jest monitorowanie kliniczne od początku leczenia w przypadku nadciśnienia tętniczego lub niewydolności serca. Może wystąpić zmniejszone działanie przeciwnadciśnieniowe (patrz punkt 4.5).


Hiperkaliemia: hiperkaliemia może głównie występować u pacjentów chorujących na cukrzycę lub w przypadku jednoczesnego leczenia o którym wiadomo, że stężenie potasu we krwi zwiększa się (patrz punkt 4.5). W takich przypadkach należy regularnie monitorować stężenie potasu.


Działania niepożądane są często gorzej tolerowane przez pacjentów w podeszłym wieku, o drobniejszej budowie ciała lub osłabionych, dlatego pacjenci ci powinni być pod ścisłą kontrolą. Tak, jak w przypadku innych leków z grupy NLPZ, wymagane jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów w podeszłym wieku, którzy zazwyczaj mają zaburzoną czynność nerek, wątroby i serca.


W przypadku niewystarczającego działania terapeutycznego, nie należy przekraczać zalecanej maksymalnej dawki dobowej ani nie należy jednocześnie stosować innych leków z grupy NLPZ, ponieważ może wystąpić zwiększenie działania toksycznego wobec braku dowodów dotyczących korzyści klinicznej. W przypadku braku poprawy po kilku dniach, należy ponownie ocenić kliniczną korzyść wynikającą z leczenia.


Po długotrwałym leczeniu (> 3 miesiące), w którym leki przeciwbólowe były stosowane co drugi dzień lub częściej może wystąpić ból głowy lub nasilenie bólu głowy. Ból głowy wywołany nadużyciem leków przeciwbólowych (ang. MOH - Medication Overuse Headache – ból głowy spowodowany nadużyciem produktu leczniczego) nie powinien być leczony przez zwiększenie dawki. W takich przypadkach w porozumieniu z lekarzem należy przerwać stosowanie leków przeciwbólowych.


Tak, jak w przypadku innych leków z grupy NLPZ, meloksykam może maskować objawy współistniejącej choroby zakaźnej.


Tak jak w przypadkach wszystkich leków hamujących cyklooksygenazę/ syntezę prostaglandyn, stosowanie meloksykamu może prowadzić do zaburzeń płodności, dlatego nie jest zalecany u kobiet planujących zajść w ciążę. U kobiet z zaburzeniami płodności, u których są prowadzone badania przyczyn niepłodności, należy rozważyć odstawienie meloksykamu.


Ostrożność jest wymagana, jeśli meloksykam jest stosowany u pacjentów z astmą czynną lub w wywiadzie, ponieważ NLPZ mogą u tych pacjentów wywołać skurcz oskrzeli.


Produktu nie należy stosować u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.


    1. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Interakcje farmakodynamiczne:


Inne leki z grupy NLPZ, w tym salicylany:

Podawanie jednocześnie niektórych leków z grupy NLPZ może zwiększyć ryzyko owrzodzeń i krwawień w obrębie przewodu pokarmowego w wyniku działania synergicznego. Nie zaleca skojarzonego stosowania meloksykamu z innymi lekami z grupy NLPZ (patrz punkt 4.4).


Leki moczopędne, inhibitory ACE i antagoniści angiotensyny II:

Stosowanie NLPZ może zmniejszyć działanie leków moczopędnych i innych leków przeciwnadciśnieniowych. U niektórych pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (np. u pacjentów odwodnionych lub w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek) jednoczesne podawanie inhibitora ACE lub antagonistów angiotensyny II i leków, które hamują cyklooksygenazę może powodować dalsze pogorszenie czynności nerek, w tym może wystąpić ostra niewydolność nerek, która jest zwykle odwracalna. Dlatego też, skojarzone leczenie należy stosować z ostrożnością, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Pacjentów należy odpowiednio nawodnić a czynność nerek powinna być monitorowana po rozpoczęciu leczenia i okresowo w trakcie (patrz punkt 4.4).


Inne leki przeciwnadciśnieniowe (np. leki beta-adrenolityczne):

Podobnie jak w przypadku poprzedniej grupy leków, może wystąpić zmniejszenie działania hipotensyjnego leków beta-adrenolitycznych (w wyniku zahamowania syntezy prostaglandyn działających rozkurczająco na naczynia).


Cyklosporyny:

Leki z grupy NLPZ mogą zwiększać działanie nefrotoksyczne cyklosporyny z powodu wpływu na prostaglandyny nerkowe. Podczas skojarzonego leczenia należy kontrolować czynność nerek. Zaleca się szczegółową kontrolę czynności nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku.


Wkładki wewnątrzmaciczne:

Istnieją doniesienia, że leki z grupy NLPZ zmniejszają skuteczność wkładek wewnątrzmacicznych. Doniesienia o zmniejszaniu skuteczności wkładek wewnątrzmacicznych w wyniku stosowania leków z grupy NLPZ znane były już wcześniej, mimo to dalsze obserwacje w tym kierunku są niezbędne.


Kortykosteroidy:

Zwiększone ryzyko owrzodzenia przewodu pokarmowego lub krwawień (patrz punkt 4.4).


Leki przeciwzakrzepowe:

Leki z grupy NLPZ mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych takich jak warfaryna (patrz punkt 4.4). Wymagane jest uważne monitorowanie międzynarodowego współczynnika znormalizowanego (ang. INR - International Normalized Ratio) jeśli niemożliwe jest uniknięcie leczenia skojarzonego.


Leki hamujące działanie płytek oraz z grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny( SSRI):

Zwiększone ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego (patrz punkt 4.4).


Interakcje farmakokinetyczne (wpływ meloksykamu na farmakokinetykę innych leków):


Lit:

Odnotowano, że leki z grupy NLPZ zwiększają stężenie litu w krwi (w wyniku zmniejszonego wydalania litu przez nerki), które może osiągnąć wartości toksyczne. Nie zaleca się jednocześnie podawania litu i leków z grupy NLPZ (patrz punkt 4.4). W przypadku konieczności zastosowania leczenia skojarzonego stężenie litu w osoczu powinno być ściśle kontrolowane na początku leczenia, podczas dostosowywania dawki i po zakończeniu leczenia meloksykamem.


Metotreksat:

Leki z grupy NLPZ mogą zmniejszać wydzielanie kanalikowe metotreksatu, powodując zwiększenie jego stężenia w osoczu. Dlatego terapia skojarzona lekami z grupy NLPZ nie jest zalecana u pacjentów otrzymujących duże dawki metotreksatu (ponad 15mg/tydzień) (patrz punkt 4.4).


Należy także uwzględnić ryzyko interakcji pomiędzy NLPZ, a metotreksatem u pacjentów stosujących małe dawki metotreksatu, zwłaszcza z zaburzoną czynnością nerek. Jeśli terapia skojarzona jest konieczna, należy monitorować liczbę krwinek i czynność nerek .

Szczególną uwagę należy zwrócić w sytuacji, gdy leki z grupy NLPZ i metotreksat podawane są jednocześnie w ciągu trzech dni, ponieważ stężenie metotreksatu w osoczu może zwiększyć się i osiągnąć wartości toksyczne.


Pomimo tego, że farmakokinetyka metotreksatu (15 mg/tydzień) nie zmieniła się pod wpływem jednoczesnego stosowania meloksykamu, to należy uwzględnić, że leki z grupy NLPZ mogą zwiększyć toksyczność hematologiczną metotreksatu (patrz wyżej). (Patrz punkt 4.8).


Interakcje farmakokinetyczne (wpływ innych leków na farmakokinetykę meloksykamu):


Cholestyramina:

Cholestyramina przyspiesza proces wydalania meloksykamu w wyniku zaburzania krążenia wątrobowo-jelitowego, co powoduje zwiększenie klirensu meloksykamu o 50% i skrócenie okresu półtrwania do 13±3 godzin. Ta interakcja ma znaczenie kliniczne.


Nie ustalono interakcji typu lek-lek o znaczeniu klinicznym dla równocześnie podawanych leków zobojętniających, cymetydyny i digoksyny.


    1. Ciąża i laktacja


Ciąża:

Hamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpłynąć na przebieg ciąży i (lub) rozwój zarodka lub płodu. Dane pochodzące z badań epidemiologicznych sugerują zwiększenie ryzyka poronień, wrodzonych wad serca i wrodzonych wad ściany brzusznej po stosowaniu inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnym okresie ciąży. Bezwzględne ryzyko wystąpienia wad rozwojowych serca zwiększa się z mniej niż 1% do około 1,5%. Ryzyko zwiększa się wraz ze zwiększeniem dawki i okresem leczenia. Wykazano, że podanie zwierzętom inhibitorów syntezy prostaglandyny prowadziło do zwiększenia przypadków strat przed- i poimplantacyjnych, jak również zwiększoną śmiertelność zarodka lub płodu. Ponadto, u zwierząt którym podawano inhibitory syntezy prostaglandyn w okresie ciąży związanej z rozwojem narządów stwierdzono zwiększenie częstości występowania innych wad rozwojowych, łącznie z wadami serca. W okresie pierwszego i drugiego trymestru ciąży inhibitory syntezy prostaglandyn powinny być stosowane jedynie w przypadkach bezwzględnej konieczności. Jeśli inhibitory syntezy prostaglandyn przyjmowane są przez kobiety planujące zajść w ciążę lub w czasie pierwszego lub drugiego trymestru, należy stosować jak najmniejszą dawkę i jak najkrótszy okres leczenia.


W okresie trzeciego trymestru ciąży, wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą narazić płód na:


narażenia matki i noworodka na:


Z tych powodów stosowanie meloksykamu w trzecim trymestrze ciąży jest przeciwwskazane.


Laktacja:

Nie istnieje szczególne doświadczenie dotyczące meloksykamu, leki z grupy NLPZ przenikają do mleka kobiet karmiących piersią. Ze względów bezpieczeństwa, podawanie produktu jest przeciwwskazane u kobiet w okresie karmienia piersią.


    1. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania maszyn. Opierając się na profilu farmakodynamicznym i obserwowanych działaniach niepożądanych, meloksykam ma niewielki, albo nie ma żadnego wpływu na te zdolności. Niemniej jednak zaleca się unikanie prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jeśli wystąpią zaburzenia widzenia lub senność, zawroty głowy albo inne objawy dotyczące ośrodkowego układu nerwowego.


4.8 Działania niepożądane


a) Opis ogólny

Najczęściej obserwowane działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego. Mogą wystąpić owrzodzenie, perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego czasami śmiertelne, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 4.4). Po podaniu produktu donoszono o nudnościach, wymiotach, biegunce, wzdęciach, zaparciach, niestrawności, bólu brzucha, smolistych stolcach, krwawych wymiotach, wrzodziejącym zapaleniu jamy ustnej, zaostrzeniu zapalenia jelita grubego i choroby Leśniowskiego-Crohna (patrz punkt 4.4 – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania). Zapalenie błony śluzowej żołądka obserwowano z mniejszą częstością.


Częstość działań niepożądanych wymieniona poniżej oparta jest na podobnych działaniach niepożądanych w badaniach klinicznych. Dane opierają się na badaniach klinicznych obejmujących 3750 pacjentów, którym podawano dawkę dobową 7,5 mg lub 15 mg meloksykamu w tabletkach lub kapsułkach przez okres do 18 miesięcy (średni okres leczenia 127 dni).

Włączono działania niepożądane, które ujawniły się w wyniku otrzymanych raportów w odniesieniu do produktu po wprowadzeniu do obrotu.


Działania niepożądane uszeregowano według częstości występowania, stosując następującą konwencję:

Bardzo często (≥1/10), Często (≥1/100 do <1/10), Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100), Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000), Bardzo rzadko (<1/10 000).


b) Tabela działań niepożądanych


Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często: Niedokrwistość

Niezbyt często: Zaburzenia wskaźników morfologii krwi: leukocytopenia, trombocytopenia, agranulocytoza (patrz punkt c).


Zaburzenia układu immunologicznego

Rzadko: Reakcje anafilaktyczne lub rzekomoanafilaktyczne


Zaburzenia psychiczne

Rzadko: Zmiany nastroju, bezsenność i koszmary senne


Zaburzenia układu nerwowego

Często: Uczucie pustki w głowie, ból głowy

Niezbyt często: Zawroty głowy z zaburzeniami równowagi pochodzenia błędnikowego, szumy uszne, senność

Rzadko: Dezorientacja


Zaburzenia oka

Rzadko: Zaburzenia widzenia, w tym widzenie nieostre


Zaburzenia serca

Niezbyt często: Kołatanie serca


Zaburzenia naczyniowe

Niezbyt często: Zwiększenie ciśnienia krwi (patrz punkt 4.4), zaczerwienienie twarzy


Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia

Rzadko: Wystąpienie napadów astmy u niektórych pacjentów z nadwrażliwością na kwas acetylosalicylowy lub inne leki z grupy NLPZ


Zaburzenia żołądka i jelit

Często: Niestrawność, nudność, wymioty, ból brzucha, zaparcia, wzdęcia z oddawaniem gazów, biegunka

Niezbyt często: Krwawienia z przewodu pokarmowego, owrzodzenie żołądka i (lub) dwunastnicy, zapalenie przełyku, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej

Rzadko: Perforacja wrzodu, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie jelita grubego.


Owrzodzenie , perforacja lub krwawienie z przewodu pokarmowego mogą mieć ciężki przebieg zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku (patrz punkt 4.4).


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Rzadko: Zapalenie wątroby


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często: Świąd, wysypka

Niezbyt często: Pokrzywka

Rzadko: obrzęk naczynioruchowy, nadwrażliwość na światło

Bardzo rzadko: Objawy pęcherzowe w tym zespół Stevensa-Johnsona i toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka.


Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Niezbyt często: zatrzymanie sodu i wody, hiperkaliemia (patrz punkt 4.4 i 4.5)

Rzadko: Ostra czynnościowa niewydolność nerek u pacjentów z czynnikami ryzyka (patrz punkt 4.4)


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Często: Obrzęk, w tym obrzęk kończyn dolnych


Badania diagnostyczne

Niezbyt często: Przemijające zaburzenia testów czynnościowych wątroby (np. zwiększenie aktywności aminotransferaz lub stężenia bilirubiny)

Niezbyt często: Nieprawidłowości w wynikach badań laboratoryjnych testów czynnościowych nerek (zwiększone stężenie kreatyniny lub mocznika).


c) Informacje dotyczące jednostkowych przypadków ciężkich i (lub) często występujących działań niepożądanych


Obserwowano pojedyncze przypadki agranulocytozy u pacjentów leczonych jednocześnie meloksykamem i innymi lekami o potencjalnym działaniu mielotoksycznym (patrz punkt 4.5).


d) Działania niepożądane, których nie obserwowano jeszcze w związku z omawianym produktem, lecz które uważa się zwykle za mające związek z innymi lekami z tej grupy.


Organiczne uszkodzenia nerek prowadzące prawdopodobnie do ostrej niewydolności nerek: donoszono o pojedynczych przypadkach śródmiąższowego zapalenia nerek, ostrej martwicy kanalikowej, zespołu nerczycowego oraz martwicy brodawek nerkowych (patrz punkt 4.4).


Obrzęk, nadciśnienie tętnicze i niewydolność serca obserwowano w związku z leczeniem lekami z grupy NLPZ.


Dane z badań klinicznych i epidemiologicznych sugerują, że stosowanie niektórych leków z grupy NLPZ (zwłaszcza w dużych dawkach i w leczeniu długotrwałym) może być związane z niewielkim zwiększeniem ryzyka zatorów tętnic (np. zawał serca lub udar). (Patrz punkt 4.4).


    1. Przedawkowanie


Objawy ostrego przedawkowania leków z grupy NLPZ są zwykle ograniczone do letargu, senności, nudności, wymiotów i bólów w nadbrzuszu, które zwykle przemijają po zastosowaniu leczenia wspomagającego. Mogą wystąpić krwawienia z przewodu pokarmowego.


Ciężkie zatrucie może objawiać się nadciśnieniem tętniczym, ostrą niewydolnością nerek, zaburzeniami czynności wątroby, depresją oddechową, śpiączką, drgawkami, zapaścią sercowo-naczyniową i zatrzymaniem czynności serca.


Istnieją doniesienia o wystąpieniu reakcji rzekomoanafilaktycznych po podaniu terapeutycznych dawek leków z grupy NLPZ i mogą one również wystąpić w wyniku przedawkowania.


Pacjenci po przedawkowaniu lekami z grupy NLPZ powinni być leczeni objawowo i podtrzymująco. W badaniach klinicznych wykazano przyspieszoną eliminację meloksykamu w wyniku doustnego podania cholestyraminy w dawce 4 g trzy razy w ciągu doby.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: niesteroidowe leki przeciwzapalne, oksykamy

Kod ATC: M01AC06


Meloksykam jest niesteroidowym lekiem przeciwzapalnym (NLPZ) z grupy oksykamów, o działaniu przeciwzapalnym, przeciwbólowym i przeciwgorączkowym.

Działanie przeciwzapalne meloksykamu zostało potwierdzone na klasycznych modelach zapalenia. Tak jak w przypadku innych leków z grupy NLPZ jego dokładny mechanizm działania nie jest znany. Jednakże znany jest przynajmniej jeden wspólny dla wszystkich leków z grupy NLPZ (włącznie z meloksykamem) sposób działania: hamowanie biosyntezy prostaglandyn, znanych mediatorów zapalenia.


    1. Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

Meloksykam jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego, co znajduje odzwierciedlenie w dużej całkowitej biodostępności wynoszącej 89% po podaniu doustnym (kapsułki). Wykazano, że tabletki, zawiesina doustna i kapsułki są biorównoważne.

Po podaniu pojedynczej dawki, maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest po 2 godzinach dla zawiesiny i w ciągu 5 do 6 godzin dla innych postaci doustnych (kapsułki lub tabletki).


Po wielokrotnym podaniu stan stacjonarny osiąga się w ciągu 3 do 5 dni. Dawkowanie raz na dobę powoduje stosunkowo małe wahania stężeń w osoczu pomiędzy 0,4 do 1,0 µg/ml dla dawek 7,5 mg i 0,8 do 2,0 µg/ml dla dawek 15 mg (odpowiednio Cmin i Cmax w stanie stacjonarnym). Maksymalne stężenie meloksykamu w osoczu w stanie równowagi osiągane jest po 5 do 6 godzin od podania tabletki, kapsułki i zawiesiny doustnej. Podawanie meloksykamu dłużej niż rok wywołuje stężenie podobne do stężeń obserwowanych podczas osiągnięcia stanu stacjonarnego. Równoczesne spożywanie pokarmów nie zaburza wchłaniania meloksykamu po podaniu doustnym.


Dystrybucja

Meloksykam bardzo silnie wiąże się z białkami osocza, głównie albuminami (99%). Meloksykam przenika do mazi stawowej, gdzie osiąga wartość połowy stężeń w osoczu. Objętość dystrybucji jest mała i wynosi średnio 11 litrów. Zmienność międzyosobnicza kształtuje się na poziomie 30% do 40%.


Metabolizm

Meloksykam jest metabolizowany głównie w wątrobie. Cztery farmakodynamiczne nieaktywne metabolity wykryto w moczu. Głównie metabolit, 5'–karboksymeloksykam (60% dawki), powstaje w wyniku utleniania metabolitu pośredniego, 5'–hydroksymethylmelosykamu, który również jest wydalany w niewielkiej ilości (9% dawki). Badania in vitro wykazują, że CYP 2C9, z niewielkim udziałem izoenzymu CYP 3A4, odgrywają ważną rolę w tym szlaku metabolicznym. Aktywność peroksydazowa pacjenta jest prawdopodobnie odpowiedzialna za powstawanie dwóch innych metabolitów, które stanowią odpowiednio 16% i 4% podanej dawki.


Wydalanie

Meloksykam jest przede wszystkim wydalany w formie metabolitów, w równym stopniu z kałem i w moczu. Mniej niż 5% wydalane jest z kałem i śladowa ilość w moczu w formie niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 20 godzin. Średni całkowity klirens osoczowy wynosi 8 ml/min.


Liniowość lub nieliniowość

Meloksykam wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach 7,5 mg do 15 mg po podaniu doustnym i domięśniowym.


Szczególne grupy pacjentów


Niewydolność wątroby lub nerek:

Zarówno niewydolność wątroby, jak i łagodna i umiarkowana niewydolność nerek nie mają istotnego wpływu na farmakokinetykę meloksykamu. W schyłkowej niewydolności nerek zwiększa się objętość dystrybucji, co może powodować zwiększenie stężenia wolnego meloksykamu, dlatego nie wolno przekraczać dobowej dawki 7,5 mg (patrz punkt 4.2).


Pacjenci w podeszłym wieku:

Średni klirens osoczowy w stanie stacjonarnym jest nieznacznie mniejszy u pacjentów w podeszłym wieku niż u młodszych pacjentów.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


W badaniach przedklinicznych profil toksykologiczny meloksykamu jest taki sam, jak dla innych leków z grupy NLPZ: owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego, martwica brodawek nerkowych podczas długotrwałego stosowania dużych dawek u dwóch gatunków zwierząt.


Badania wpływu na reprodukcję u szczurów wykazują zmniejszoną owulację, hamowanie zagnieżdżania się zarodka i działania toksyczne dla matki i płodu (zwiększona resorpcja), podczas podania doustnego dawek 1 mg/kg i większych. Badania toksycznego wpływu na reprodukcję u szczurów i królików nie wykazały teratogennego działania po dawkach doustnych do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików.


Dawki stosowane w badaniach przekraczały dawki terapeutyczne (7,5 mg do 15 mg) 5- i 10-krotnie, wyrażone w mg/kg (osoba ważąca 75 kg). Podobnie, jak w przypadku wszystkich inhibitorów syntezy prostaglandyn, obserwowano działanie fetotoksyczne w końcowym okresie ciąży. Nie zanotowano objawów działania mutagennego ani w badanich in vitro ani in vivo. Nie zaobserwowano ryzyka działania rakotwórczego u szczurów i myszy w dawkach znacząco przekraczających te stosowane w badaniach klinicznych.



  1. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Sodu cytrynian

Laktoza jednowodna

Celuloza mikrokrystaliczna

Krospowidon

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


3 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Bez specjalnych zaleceń.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Blistry PVC/PVDC/Al; opakowania po 1, 2, 7, 10, 14, 15, 20, 28, 30, 50, 60, 100, 140, 280, 300, 500, lub 1000 tabletek.

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Actavis Hungary Kft.

4032 Debrecen

Bartha Boldizsár u.7

Węgry



8. NUMER(Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


14611



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


29.04.2008

16.09.2010



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

16.09.2010


11