CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO





























1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Kwetinor 200 mg tabletki powlekane


2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda tabletka powlekana Kwetinor 200 mg zawiera 200 mg kwetiapiny (w postaci fumaranu kwetiapiny).

Substancje pomocnicze: laktoza jednowodna.
Każda tabletka powlekana Kwetinor 200 mg zawiera 56,00 mg laktozy jednowodnej.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.


3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka powlekana

Kwetinor 200 mg to okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane barwy białej, o średnicy około 12,1 mm, z rowkiem dzielącym po jednej stronie.


Tabletki można dzielić na połowy.


4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1 Wskazania do stosowania

Leczenie schizofrenii.
Leczenie epizodów maniakalnych o umiarkowanym i ciężkim nasileniu.

Leczenie epizodów ciężkiej depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.

Kwetinor nie jest wskazany w zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych lub depresji.

4.2 Dawkowanie i sposób podawania

Kwetinor może być przyjmowany z posiłkiem lub bez.

Dorośli:
W leczeniu schizofrenii Kwetinor powinien być podawany dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa przez pierwsze cztery dni leczenia wynosi: 50 mg (dzień 1.), 100 mg (dzień 2.), 200 mg

(dzień 3.) i 300 mg (dzień 4.).
Począwszy od 4. dnia dawka powinna wynosić od 300 do 450 mg na dobę (dawka zwykle skuteczna). Dawkę można dostosować w zakresie od 150 do 750 mg na dobę w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta.

W leczeniu epizodów maniakalnych w przebiegu choroby dwubiegunowej Kwetinor należy podawać dwa razy na dobę. Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi: 100 mg (dzień 1.), 200 mg (dzień 2.), 300 mg (dzień 3.) i 400 mg (dzień 4.).
Następnie dawka może być zwiększana maksymalnie o 200 mg na dobę do dawki dobowej 800 mg w szóstym dniu leczenia.
Dawka może być dostosowana w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji pacjenta, w zakresie od 200 do 800 mg na dobę. Zwykle dawka skuteczna wynosi od 400 do 800 mg na dobę.

W leczeniu epizodów depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej:
Kwetiapinę należy podawać raz na dobę, przed snem.

Całkowita dawka dobowa w pierwszych czterech dniach leczenia wynosi 50 mg kwetiapiny (dzień 1.), 100 mg kwetiapiny (dzień 2.), 200 mg kwetiapiny (dzień 3.) i 300 mg kwetiapiny (dzień 4.). Zalecana dawka dobowa wynosi 300 mg kwetiapiny.
W badaniach klinicznych, w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną w dawce 600 mg
nie zaobserwowano dodatkowych korzyści podczas krótkotrwałego leczenia w porównaniu do grupy pacjentów otrzymujących 300 mg kwetiapiny (patrz punkt 5.1).

Indywidualni pacjenci mogą korzystać z dawki 600 mg kwetiapiny. Dawki większe niż 300 mg kwetiapiny powinny być jednak ordynowane przez lekarzy doświadczonych w leczeniu choroby dwubiegunowej. U niektórych pacjentów, w przypadku wątpliwej tolerancji na lek należy rozważyć zmniejszenie dawki do minimum 200 mg kwetiapiny.


Osoby w podeszłym wieku
Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, kwetiapinę należy stosować ostrożnie u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza w początkowym okresie podawania leku. Może być konieczne wolniejsze zwiększanie dawki i podawanie mniejszej dawki dobowej, niż u młodszych pacjentów, w zależności od odpowiedzi klinicznej i tolerancji na lek danego pacjenta. Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku zmniejsza się o 30-50% w porównaniu do wartości u młodszych pacjentów.
Skuteczność i bezpieczeństwo nie zostały ocenione u pacjentów powyżej 65 lat z epizodami depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej.

Dzieci i młodzież:
Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności kwetiapiny u dzieci i młodzieży.

Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby
Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Dlatego kwetiapinę należy stosować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, zwłaszcza w początkowym okresie podawania leku. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby leczenie należy rozpoczynać od dawki 25 mg na dobę. Dawkę tę można zwiększać codziennie o 25 mg do 50 mg aż do osiągnięcia dawki skutecznej, zależnie od odpowiedzi klinicznej i tolerancji leczenia przez pacjenta.


W przypadku dawek, których nie można uzyskać podając produkt leczniczy Kwetinor o tej mocy, dostępny jest produkt leczniczy Kwetinor o innych mocach (25 mg, 100 mg, 150 mg, 300 mg).

4.3 Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na substancję czynną lub
którąkolwiek substancję pomocniczą produktu Kwetinor.
Jednoczesne stosowanie inhibitorów układu cytochromu P450 3A4, takich jak inhibitory proteaz stosowane w leczeniu HIV, azolowe leki przeciwgrzybicze, erytromycyna, klarytromycyna i nefazodon (patrz punkt 4.5).


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Samobójstwa/ myśli samobójcze lub pogorszenie kliniczne:
Depresja w przebiegu choroby dwubiegunowej jest związana ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia myśli samobójczych, samouszkodzeń i samobójstw (
zdarzenia związane z próbami samobójczymi). Ryzyko to utrzymuje się do czasu uzyskania istotnej klinicznie remisji. Poprawa może nie wystąpić przez kilka pierwszych lub więcej tygodni leczenia i w związku z tym pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską do czasu wystąpienia poprawy. Doświadczenie kliniczne wskazuje, że ryzyko samobójstw może wzrastać we wczesnej fazie poprawy klinicznej.
W
badaniach klinicznych u pacjentów z ciężką depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej obserwowano zwiększone ryzyko zdarzeń związanych z próbami samobójczymi u młodych, dorosłych pacjentów, poniżej 25 lat, którzy byli leczeni kwetiapiną w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo (3,0% vs 0% odpowiednio).

Senność:
Stosowanie kwetiapiny jest związane z występowaniem senności i podobnych objawów, takich jak uspokojenie (patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych u pacjentów z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej objawy te występowały zazwyczaj podczas pierwszych trzech dni leczenia i miały zazwyczaj łagodne lub umiarkowane nasilenie. Pacjenci z depresją w przebiegu choroby dwubiegunowej, u których występuje senność o ciężkim nasileniu, mogą wymagać częstszych wizyt przez okres minimum 2 tygodni od pojawienia się senności lub do czasu poprawy objawów; konieczne może być rozważenie przerwania leczenia.

Układ sercowo-naczyniowy:
Kwetiapinę należy ostrożnie stosować u pacjentów z rozpoznaną chorobą układu sercowo-naczyniowego, chorobą naczyniową mózgu, a także w przypadku innych stanów predysponujących do niskiego ciśnienia tętniczego. Kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne, szczególnie w początkowym okresie zwiększania dawki, dlatego należy rozważyć podawanie mniejszej dawki lub wolniejsze zwiększanie dawki.

Napady padaczki
W badaniach klinicznych nie wykazano różnicy częstości występowania napadów padaczki u pacjentów leczonych kwetiapiną lub otrzymujących placebo. Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność podczas leczenia pacjentów z padaczką w wywiadzie (patrz punkt 4.8).

Objawy pozapiramidowe
W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, stosowanie kwetiapiny było związane ze zwiększoną częstością objawów pozapiramidowych (ang. EPS - Extrapyramidal Syndrome) w porównaniu do placebo u pacjentów leczonych z powodu depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej (patrz punkt 4.8).

Dyskinezy późne
W razie wystąpienia objawów przedmiotowych i podmiotowych dyskinez późnych należy rozważyć zmniejszenie dawki leku lub przerwanie leczenia (patrz punkt 4.8).

Złośliwy zespół neuroleptyczny
Występowanie złośliwego zespołu neuroleptycznego jest związane z leczeniem lekami przeciwpsychotycznymi, w tym również kwetiapiną (patrz punkt 4.8 Działania niepożądane). Objawy kliniczne tego zespołu obejmują hipertermię, zaburzenia stanu psychicznego, sztywność mięśni, zaburzenia czynności układu autonomicznego oraz zwiększoną aktywność fosfokinazy kreatynowej. W razie ich wystąpienia należy przerwać leczenie kwetiapiną i zastosować odpowiednie leczenie.

Ciężka neutropenia:
Niezbyt często w badaniach klinicznych obserwowano występowanie ciężkiej neutropenii (liczba neutrofili <0,5 x 109/l). Większość przypadków ciężkiej neutropenii wystąpiła kilka miesięcy po rozpoczęciu leczenia kwetiapiną. Brak dowodów na zależność od dawki. Potencjalne czynniki ryzyka to mała liczba leukocytów przed rozpoczęciem leczenia oraz wywołana przez leki neutropenia w wywiadzie. Należy przerwać leczenie kwetiapiną, jeśli liczba neutrofili wynosi <1,0 x 109/l. Należy obserwować pacjenta w celu wykrycia wczesnych objawów infekcji i kontrolować ilość neutrofili (aż ich liczba zwiększy się ponad 1,5 x 109/l) (patrz punkt 5.1).


Interakcje
Patrz również punkt 4.5.
Jednoczesne stosowanie kwetiapiny z
silnymi induktorami enzymów wątrobowych takimi jak karbamazepina lub fenytoina znacząco zmniejsza stężenie kwetiapiny w osoczu, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną. U pacjentów otrzymujących leki indukujące enzymy wątrobowe leczenie kwetiapiną można rozpocząć tylko, gdy lekarz uzna, że korzyści z zastosowania leku przeważają ryzyko odstawienia leku indukującego enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby zmiany leku indukującego enzymy wątrobowe dokonywać stopniowo i, jeśli jest to konieczne, zastąpić go lekiem nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu).


Hiperglikemia
W bardzo rzadkich przypadkach podczas leczenia kwetiapiną obserwowano hiperglikemię lub zaostrzenie objawów stwierdzonej wcześniej cukrzycy. Zaleca się monitorowanie stanu klinicznego u pacjentów z cukrzycą i zagrożonych wystąpieniem cukrzycy (patrz punkt 4.8).

Lipidy
W badaniach klinicznych związanych z podawaniem kwetiapiny obserwowano zwiększenie stężenia triglicerydów i cholesterolu (patrz punkt 4.8). W razie zwiększenia stężenia lipidów należy postępować zgodnie z przyjętą praktyką kliniczną.

Wydłużenie odstępu QT
Dane z badań klinicznych i ze stosowania kwetiapiny zgodnie z Charakterystyką Produktu Leczniczego nie potwierdziły związku kwetiapiny z przetrwałym wydłużeniem odstępu QT. Jednakże w przypadku przedawkowania (patrz punkt 4.9) odnotowano wydłużenia odstępu QT. Podobnie jednak jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym. Należy zachować ostrożność, jeśli kwetiapina jest stosowana jednocześnie z innymi lekami wydłużającymi odstęp QTc, lekami neuroleptycznymi, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT, zastoinową niewydolnością serca, przerostem mięśnia serca, hipokaliemią lub hipomagnezemią (patrz punkt 4.5).

Ostre objawy odstawienne
Po nagłym przerwaniu stosowania kwetiapiny zaobserwowano ostre objawy odstawienne, takie jak nudności, bóle głowy, biegunkę, zawroty głowy, drażliwość, wymioty i bezsenność. Wskazane jest stopniowe odstawianie leku przez okres przynajmniej jednego do dwóch tygodni (patrz punkt 4.8).

Pacjenci w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych
Kwetinor nie jest wskazany
do leczenia pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu chorób otępiennych.


W randomizowanych badaniach klinicznych, kontrolowanych placebo u pacjentów z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej, po zastosowaniu niektórych atypowych leków przeciwpsychotycznych obserwowano 3-krotne zwiększenie ryzyka powikłań dotyczących układu naczyniowego mózgu. Mechanizm takiego działania nie jest znany. Nie można wykluczyć ryzyka dla innych leków przeciwpsychotycznych i w innych grupach pacjentów. Należy zachować ostrożność podczas stosowania produktu Kwetinor u pacjentów z czynnikami ryzyka udaru.


Meta-analiza atypowych leków przeciwpsychotycznych wykazała, że u pacjentów w podeszłym wieku z objawami psychotycznymi w przebiegu choroby otępiennej występuje większe ryzyko zgonu w porównaniu do grupy otrzymującej placebo. Jednak w dwóch 10-tygodniowych badaniach kontrolowanych placebo przeprowadzonych w takiej samej grupie pacjentów (n = 710, średnia wieku 83 lata, grupa wiekowa 56-99 lat) śmiertelność w grupie leczonej kwetiapiną wynosiła 5,5% w porównaniu z 3,2% w grupie placebo. Przyczyny śmierci pacjentów były różne, odpowiadały spodziewanym dla tej populacji. Na podstawie tych danych nie można ustalić związku przyczynowego pomiędzy zgonami pacjentów, a stosowaniem kwetiapiny.


Laktoza
Kwetinor zawiera laktozę jednowodną.
Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadką dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zaburzeniami wchłaniania glukozy i galaktozy.

Dodatkowe informacje
Dane dotyczące stosowania jednocześnie kwetiapiny z kwasem walproinowym lub litem w ostrych epizodach manii o umiarkowanym i ciężkim nasileniu są ograniczone, jednak leczenie skojarzone było dobrze tolerowane (patrz punkt 4.8 i 5.1). Z danych wynika że w 3. tygodniu występuje działanie addycyjne.


Jedna z substancji pomocniczych produktu Kwetinor 25 mg, żółcień pomarańczowa (E110) może powodować reakcje alergiczne.

4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Biorąc pod uwagę wpływ kwetiapiny na ośrodkowy układ nerwowy, Kwetinor należy stosować ostrożnie w skojarzeniu z innymi lekami działającymi na ośrodkowy układ nerwowy i z alkoholem.

Głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest CYP 3A4. W badaniach nad interakcjami przeprowadzonymi u zdrowych ochotników stosowanie kwetiapiny (w dawce 25 mg) i ketokonazolu, inhibitora CYP3A4 powodowało 5-krotne do 8-krotnego zwiększenie AUC dla kwetiapiny. Na tej podstawie jednoczesne stosowanie kwetiapiny i inhibitorów CYP3A4 jest przeciwwskazane. Nie zaleca się także stosowania kwetiapiny jednocześnie z sokiem grejpfrutowym.

W badaniach klinicznych z zastosowaniem dawek wielokrotnych, prowadzonych w celu ustalenia farmakokinetyki kwetiapiny podawanej przed leczeniem i podczas leczenia karbamazepiną (lek indukujący enzymy wątrobowe), jednoczesne podanie karbamazepiny znacząco zwiększało klirens kwetiapiny. Powodowało to zmniejszenie ekspozycji układowej na kwetiapinę (mierzonej jako AUC) średnio do 13% ekspozycji występującej po podaniu samej kwetiapiny; u niektórych pacjentów obserwowano jeszcze silniejszy efekt. W wyniku tej interakcji stężenie kwetiapiny w osoczu może być mniejsze, co może wpływać na skuteczność leczenia kwetiapiną.

Równoczesne podawanie kwetiapiny i fenytoiny (innego leku indukującego enzymy mikrosomalne) powodowało znaczne zwiększanie klirensu kwetiapiny o około 450%. U pacjentów leczonych lekami indukującymi enzymy wątrobowe leczenie można rozpocząć, jeśli w opinii lekarza korzyść z zastosowania leku przewyższa ryzyko wynikające z przerwania leczenia lekiem indukującym enzymy wątrobowe. Ważne jest, aby jakiekolwiek zmiany stosowania leku indukującego enzymy wątrobowe były stopniowe, a jeśli zachodzi taka potrzeba, był on zastąpiony innym lekiem nie wpływającym na enzymy wątrobowe (np. walproinian sodu) (patrz punkt 4.4).

Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu z lekiem przeciwdepresyjnym imipraminą (inhibitorem CYP 2D6) lub fluoksetyną (inhibitorem CYP 3A4 i CYP 2D6).

Parametry farmakokinetyczne kwetiapiny nie zmieniają się istotnie po jednoczesnym zastosowaniu z lekami przeciwpsychotycznymi, tj. rysperydonem lub haloperydolem. Jednoczesne podawanie kwetiapiny i tiorydazyny powoduje zwiększenie klirensu kwetiapiny o około 70%.

Farmakokinetyka kwetiapiny nie uległa zmianom podczas jednoczesnego stosowania z cymetydyną.

Farmakokinetyka litu nie uległa zmianom podczas jednoczesnego stosowania z kwetiapiną.

W przypadku jednoczesnego stosowania kwasu walproinowego i kwetiapiny farmakokinetyka nie zmienia się w stopniu klinicznie istotnym.

Nie przeprowadzono badań interakcji z lekami często stosowanymi w leczeniu chorób układu sercowo-naczyniowego.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, należy zachować ostrożność stosując kwetiapinę z lekami, które mogą powodować zaburzenia elektrolitowe lub wydłużać odstęp QTc.

4.6 Ciąża i laktacja

Nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności kwetiapiny u kobiet w ciąży. Dotychczas nic nie wskazuje na szkodliwość w badaniach na zwierzętach, jednak nie badano możliwego wpływu na oko płodu. Kwetiapinę można stosować w okresie ciąży tylko wówczas, gdy korzyści dla matki są większe niż potencjalne ryzyko dla płodu. Obserwowano objawy odstawienne u noworodków, których matki przyjmowały kwetiapinę.


Nie wiadomo, w jakim stopniu kwetiapina przenika do mleka matki. Dlatego też kobietom w okresie laktacji zaleca się unikanie karmienia piersią podczas stosowania leku Kwetinor.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Kwetiapina wywiera wpływ na czynność układu nerwowego, zatem może zaburzać wykonywanie czynności, które wymagają pełnej sprawności psychicznej. Należy poinformować pacjentów, aby nie prowadzili pojazdów i nie obsługiwali urządzeń mechanicznych w ruchu, dopóki nie jest znana indywidualna wrażliwość pacjenta na lek.

4.8 Działania niepożądane

Najczęściej zgłaszane działania niepożądane podczas leczenia kwetiapiną to: senność, zawroty głowy, suchość błony śluzowej jamy ustnej, łagodne osłabienie, zaparcia, tachykardia, niedociśnienie ortostatyczne i objawy niestrawności.

Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych, w trakcie leczenia kwetiapiną mogą wystąpić zwiększenie masy ciała, omdlenia, złośliwy zespół neuroleptyczny, leukopenia, neutropenia i obrzęki obwodowe.

Częstość występowania działań niepożądanych związanych z leczeniem kwetiapiną przedstawiono zgodnie z układem zalecanym przez Radę Międzynarodowych Organizacji Nauk Medycznych (CIOMS III Working Group; 1995).

Częstość występowania działań niepożądanych: bardzo często (≥ 1 / 10), często (≥ 1 / 100 do <1 / 10), niezbyt często (≥ 1 / 1000 do <1 / 100), rzadko (≥ 1 / 10 000 do <1 / 1000) i bardzo rzadko

(<1 / 10,000).


Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często: leukopenia
1
Niezbyt często: eozynofilia, małopłytkowość
Nieznana: neutropenia
1


Zaburzenia układu immunologicznego
Niezbyt często: nadwrażliwość
Bardzo rzadko: reakcje anafilaktyczne
6


Zaburzenia endokrynologiczne
Często: Hiperprolaktynemia
16


Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Często: Zwiększenie apetytu
Bardzo rzadko: Cukrzyca
1, 5, 6


Zaburzenia psychiczne
Często: przykre sny i koszmary senne.


Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często: zawroty głowy
4, 17, 2, 17 senność, bóle głowy
Często: omdlenia 4, 17 , objawy pozapiramidowe 1, 13
Niezbyt często: napady padaczkowe
1, zespół niespokojnych nóg, dyzartria
Bardzo rzadko: późne dyskinezy
6


Zaburzenia serca
Często: tachykardia 4


Zaburzenia widzenia
Często: niewyraźne widzenie


Zaburzenia naczyniowe
Często: niedociśnienie ortostatyczne
4, 17


Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia
Często: Zapalenie błony śluzowej nosa


Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo często: suchość błony śluzowej jamy ustnej
Często: zaparcia, niestrawność
Niezbyt często: dysfagia
8


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko: żółtaczka
6
Bardzo rzadko: zapalenie wątroby
6


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo rzadko: obrzęk naczynioruchowy
6, zespół Stevensa-Johnsona 6


Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Rzadko: priapizm, mlekotok


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
Bardzo często: objawy odstawienne 1, 10
Często: łagodne osłabienie, obrzęki obwodowe, drażliwość
Rzadko: złośliwy zespół neuroleptyczny
1


Badania
Bardzo często: Zwiększenie stężenia triglicerydów w surowicy 11, zwiększenie stężenia cholesterolu całkowitego (głównie frakcji LDL)12
Często: zwiększenie masy ciała
9, zwiększenie aktywności aminotransferaz w surowicy (AlAT, AspAT) 3, zmniejszenie liczby neutrofili i wzrost poziomu glukozy we krwi na poziomie

hiperglikemii 7
Niezbyt często: Zwiększenie poziomu gamma-GT 3, spadek liczba płytek 14
Rzadko: zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej we krwi
15
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

1 Patrz punkt 4.4.
2 Może wystąpić senność, zwłaszcza w pierwszych dwóch tygodniach leczenia; zazwyczaj ustępuje ona w trakcie dalszego leczenia kwetiapiną.

3 U niektórych pacjentów otrzymujących kwetiapinę obserwowano bezobjawowe zwiększenie aktywności aminotransferaz (AIAT, AspAT) lub gamma-GT w surowicy. Nieprawidłowości te zazwyczaj ustępowały w trakcie dalszego leczenia kwetiapiną.
4 Podobnie jak w przypadku innych leków przeciwpsychotycznych wykazujących działanie polegające na blokowaniu receptora adrenergicznego α
1, kwetiapina może powodować niedociśnienie ortostatyczne, powiązane z zawrotami głowy, tachykardią, a u niektórych pacjentów z omdleniem, zwłaszcza w początkowym okresie zwiększania dawki leku (patrz punkt 4.4).
5 W bardzo rzadkich przypadkach podczas leczenia kwetiapiną obserwowano hiperglikemię lub zaostrzenie występującej wcześniej cukrzycy.
6 Obliczenia częstości występowania niepożądanych działań leku wzięto tylko z badań postmarketingowych.
7 Stężenie glukozy we krwi na czczo
126 mg/dL (≥ 7,0 mmol / l) lub stężenie glukozy nie na czczo 200mg/dL (≥ 11,1 mmol / l) przynajmniej w jednym badaniu.
8 Wzrost dysfagii przy podawaniu kwetiapiny w porównaniu z placebo obserwowano jedynie w badaniach klinicznych zaburzeń afektywnych dwubiegunowych.
9 Występuje głównie w pierwszych tygodniach leczenia.
10 Poniższe objawy abstynencyjne zaobserwowano w badaniach kontrolowanych z placebo: bezsenność, nudności, ból głowy, biegunka, wymioty, zawroty głowy i rozdrażnienie. Częstość występowania tych reakcji uległa znacznemu zmniejszeniu po 1 tygodniu po odstawieniu.
11 Stężenie triglicerydów ≥ 200 mg / dl (
2,258 mmol / l), przynajmniej w jednym badaniu.
12 Stężenie cholesterolu ≥ 240 mg / dl (
6,2064 mmol / l), przynajmniej w jednym badaniu.
13 Patrz tekst poniżej.
14 Liczba płytek ≤ 100 x 109 / l, przynajmniej w jednym badaniu.

15 Na podstawie badań działań niepożądanych związanych ze zwiększeniem się aktywności kinazy keratynowej, niezwiązanych ze złośliwym zespołem neuroleptycznym.
16. Stężenia prolaktyny (pacjenci > 18 roku życia):> 20 μg / l (> 896,56 pmol / l) mężczyźni; > 30 μg / l (> 1304,34 pmol / l) kobiety.
17.Może prowadzić do omdleń.

Podczas leczenia lekami neuroleptycznymi obserwowano przypadki wydłużenia odstępu QTc, przedsionkowych zaburzeń rytmu, nagłych niespodziewanych zgonów, zatrzymania akcji serca, częstoskurczu komorowego typu
torsades de pointes. Uważa się, że są one charakterystyczne dla tej grupy leków.

W krótkotrwałych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i placebo, u pacjentów ze schizofrenią lub epizodem manii w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych była zbliżona do placebo (schizofrenia: 7,8% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 8,0% w grupie przyjmującej placebo; epizod manii w przebiegu choroby dwubiegunowej: 11,2% w grupie przyjmującej kwetiapinę i 11,4% w grupie przyjmującej placebo). W krótkotrwałych badaniach klinicznych z zastosowaniem kwetiapiny i kontrolowanych placebo, u pacjentów z epizodem depresji w przebiegu choroby dwubiegunowej łączna częstość występowania objawów pozapiramidowych w grupie otrzymującej kwetiapinę wynosiła 8,9% w porównaniu do 3,8% dla placebo, jednak częstość poszczególnych działań niepożądanych (np. akatyzji, zespołu pozapiramidowego, drżeń, dyskinez, dystonii, niepokoju, samowolnych skurczów mięśni, nadaktywności psychomotorycznej i sztywności mięśni) była ogólnie nieduża i nie przekraczała 4% w żadnej z badanych grup.

Leczenie kwetiapiną było związane z występującym już po podaniu małych dawek zmniejszeniem stężeń hormonów tarczycy, zwłaszcza stężenia całkowitej tyroksyny T4 i wolnej tyroksyny fT4. Zmniejszenie stężenia całkowitej i wolnej tyroksyny było najwyraźniejsze podczas pierwszych dwóch do czterech tygodni leczenia kwetiapiną, a w okresie długotrwałego leczenia nie obserwowano dalszego zmniejszania stężeń tych hormonów. Niemal we wszystkich przypadkach odstawienie kwetiapiny powodowało powrót stężeń całkowitej i wolnej T4 do wartości prawidłowych, niezależnie od czasu trwania leczenia. Niewielkie zmniejszenie stężenia całkowitej trijodotyroniny T3 i odwróconej trijodotyroniny rT3 obserwowano jedynie po zastosowaniu większych dawek leku. Stężenie TBG nie ulegało zmianie; zasadniczo nie obserwowano także wtórnego zwiększenia stężenia TSH i nic nie wskazuje na to, aby kwetiapina powodowała istotną klinicznie niedoczynność tarczycy.

4.9 Przedawkowanie

Zgłoszono przypadek zgonu po ostrym przedawkowaniu kwetiapiny w dawce 13,6 grama w badaniu klinicznym, oraz po dopuszczeniu kwetiapiny do obrotu, po przyjęciu dawki 6 gramów kwetiapiny. Zgłoszono także przypadek przeżycia po przedawkowaniu 30 gramów kwetiapiny. Po dopuszczeniu kwetiapiny do obrotu otrzymano zgłoszenia zgonu, śpiączki lub wydłużenia odstępu QTc po przedawkowaniu kwetiapiny.

Pacjenci z chorobami układu sercowo-naczyniowego w wywiadzie narażeni są na bardziej nasilone objawy w razie przedawkowania (patrz punkt 4.4).

Na ogół objawy przedmiotowe i podmiotowe są takie same jak nasilone znane działania farmakologiczne leku, to jest senność i uspokojenie, tachykardia i niedociśnienie.

Brak specyficznej odtrutki dla kwetiapiny. W razie ciężkiego zatrucia należy uwzględnić możliwość zażycia kilku leków. Pacjent powinien być leczony na oddziale intensywnej terapii. Zaleca się uzyskanie i utrzymywanie drożności dróg oddechowych, aby zapewnić odpowiednie natlenowanie i wentylację. Należy monitorować i podtrzymywać czynność układu sercowo-naczyniowego. Należy rozważyć płukanie żołądka (po intubacji, jeśli pacjent jest nieprzytomny) i podanie węgla aktywowanego jednocześnie ze środkiem przeczyszczającym, ponieważ nie badano stosowania środków zmniejszających wchłanianie.


Pacjent powinien pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską aż do powrotu do zdrowia.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpsychotyczne, diazepiny, oksazepiny i tiazepiny

Kod ATC: N05A H04


Mechanizm działania:
Kwetiapina jest atypowym lekiem przeciwpsychotycznym. Kwetiapina i jej aktywny metabolit N-dealkilowana kwetiapina działają na wiele receptorów neuroprzekaźników. Kwetiapina i N-dealkilowana kwetiapina mają powinowactwo do receptorów serotoninowych (5HT2) w mózgu oraz receptorów dopaminowych (D1 i D2). Uważa się, że za przeciwpsychotyczne działanie kliniczne i małą częstość pozapiramidowych działań niepożądanych kwetiapiny odpowiada bardziej wybiórcze działanie na receptory 5HT2 i średnie na receptory D2. Dodatkowo N-dealkilowana kwetiapina ma duże powinowactwo do czynnika transportującego norepinefrynę (NET). Kwetiapina

i N-dealkilowana kwetiapina mają powinowactwo do receptorów histaminowych i α1-adrenergicznych oraz mniejsze powinowactwo do receptorów α2-adrenergicznych i serotoninowych 5HT1A. Powinowactwo kwetiapiny do muskarynowych receptorów cholinergicznych lub receptorów benzodiazepinowych jest nieznaczne.


Działanie farmakodynamiczne:
Kwetiapina wykazuje aktywność w testach aktywności przeciwpsychotycznej, takich jak test odruchu unikania. Kwetiapina hamuje także działanie agonistów dopaminy, co można zbadać testami behawioralnymi lub elektrofizjologicznymi. Zwiększenie stężenia metabolitów dopaminy jest neurochemicznym wskaźnikiem blokady receptorów D2.

Z badań przedklinicznych oceniających ryzyko wywołania objawów pozapiramidowych, wynika iż kwetiapina, w odróżnieniu od standardowych leków przeciwpsychotycznych, ma właściwości atypowe. Kwetiapina nie wywołuje nadwrażliwości dopaminowego receptora D2 po długotrwałym podawaniu. Kwetiapina wykazuje jedynie słabe działanie kataleptyczne w dawkach skutecznie blokujących receptor dopaminowy D2. Wykazuje selektywność wobec układu limbicznego poprzez tworzenie blokady depolaryzacyjnej neuronów mezolimbicznych, lecz nie nigrostriatalnych, zawierających dopaminę, w następstwie długotrwałego zażywania. W następstwie ostrego i długotrwałego podawania kwetiapina w minimalnym stopniu wywołuje objawy dystonii u małp z rodzaju Cebus uwrażliwionych na działanie neuroleptyków podawaniem haloperydolu.

Wyniki tych badań sugerują, że kwetiapina powinna wywoływać objawy pozapiramidowe w minimalnym stopniu. Postawiono również hipotezę, że leki o mniejszej skłonności wywoływania objawów pozapiramidowych mogą również wywoływać mniej późnych dyskinez (patrz punkt 4.8).


Nie wiadomo w jakim stopniu działanie farmakologiczne kwetiapiny zależy od N-dealkilowanego metabolitu.

Skuteczność kliniczna:
W trzech kontrolowanych badaniach klinicznych z placebo, u pacjentów ze schizofrenią, stosujących różne dawki kwetiapiny, nie było różnic między grupami leczonymi kwetiapiną a placebo pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków o działaniu przeciwcholinergicznym. Kontrolowane placebo badanie z zastosowaniem ustalonych dawek kwetiapiny od 75 do 750 mg na dobę nie wykazało zwiększenia częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków o działaniu przeciwcholinergicznym.

W czterech kontrolowanych badaniach klinicznych z placebo, w których oceniano dawki kwetiapiny do 800 mg na dobę w leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii - dwóch w monoterapii i dwóch w leczeniu skojarzonym z litem i walproinianem sodu, nie zaobserwowano różnic pomiędzy grupami pacjentów leczonych kwetiapiną i placebo pod względem częstości wywoływania objawów pozapiramidowych lub jednoczesnego stosowania leków o działaniu przeciwcholinergicznym.

W badaniu klinicznym kontrolowanym placebo u pacjentów z psychozą starczą częstość występowania działań niepożądanych ze strony układu naczyniowego mózgu liczona na 100 pacjento-lat nie była większa w grupie pacjentów leczonych kwetiapiną niż w grupie otrzymującej placebo.

W leczeniu umiarkowanych do ciężkich epizodów manii, w dwóch, kwetiapina wykazała większą skuteczność w porównaniu z placebo w zmniejszeniu objawów manii w 3 i 12 tygodniu leczenia. Brak danych z badań długoterminowych pokazujących skuteczność kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom epizodów maniakalnych lub depresyjnych. Dane na temat skojarzonego stosowania kwetiapiny z walproinianem sodu lub litem w umiarkowanych do ciężkich epizodach maniakalnych przez 3 i 6 tygodni są ograniczone; aczkolwiek skojarzone leczenie było dobrze tolerowane. Dane wskazały na dodatkowy efekt w 3. tygodniu. Drugie badanie nie wykazało dodatkowego działania w tygodniu 6. Brak danych dotyczących skojarzonego podawania leku ponad 6 tygodni.

Średnia dawka kwetiapiny w ostatnim tygodniu leczenia u pacjentów dobrze odpowiadających na leczenie wynosiła około 600 mg na dobę, a u około 85% pacjentów była w zakresie od 400 do 800 mg na dobę.


W czterech badaniach klinicznych u pacjentów z objawami depresji o umiarkowanym i ciężkim nasileniu, w przebiegu choroby dwubiegunowej typu I i II, leczenie kwetiapiną w dawce 300 mg i 600 mg było znamiennie lepsze niż placebo odnośnie wartości wyniku: średniej poprawy według skali MADRS i odpowiedzi zdefiniowanej jako przynajmniej 50% poprawy całkowitego wyniku według skali MADRS w porównaniu do wartości uzyskanych na początku badania. Nie stwierdzono różnicy w wielkości odpowiedzi pomiędzy grupą pacjentów otrzymujących kwetiapinę w dawce 300 mg i 600 mg.

W przedłużonej obserwacji w dwóch z powyższych badań wykazano, że długotrwałe leczenie kwetiapiną w dawce 300 mg i 600 mg, w porównaniu do placebo, było skuteczne w odniesieniu do objawów depresji, ale nie w odniesieniu do objawów maniakalnych.

W dwóch badaniach klinicznych dotyczących przeciwdziałania nawrotom zmienionego nastroju stosowano kwetiapinę w połączeniu z lekami stabilizującymi nastrój (normotymicznymi). U pacjentów z nastrojem maniaklanym, depresyjnym lub mieszanym, połączenie kwetiapiny i normotymiku wykazało większą skuteczność w porównaniu ze stosowaniem samego leku normotymicznego pod względem wydłużenia czasu do nawrotu zmienionego nastroju (maniakalnego, depresyjnego lub mieszanego). Kwetiapinę podawano w dawce od 400 mg do 800 mg na dobę w dwóch dawkach podzielonych, w leczeniu skojarzonym z solami litu lub kwasem walproinowym.

Badania kliniczne wykazały skuteczność kwetiapiny podawanej dwa razy na dobę, mimo że farmakokinetyczny okres półtrwania kwetiapiny wynosi około 7 godzin. Zostało to dodatkowo potwierdzone przez dane z badań z zastosowaniem emisyjnej tomografii pozytronowej (ang. PET -
positron emission tomography), które wykazały obecność połączeń kwetiapiny z receptorami 5HT2 i D2 do 12 godzin po podaniu kwetiapiny. Nie oceniano bezpieczeństwa i skuteczności dawek większych niż 800 mg na dobę.

Badania długookresowe skuteczności kwetiapiny w zapobieganiu nawrotom choroby nie były zweryfikowane w badaniach klinicznych metodą ślepej próby. W badaniach, w których podawano oznakowany preparat pacjentom ze schizofrenią, kwetiapina była skuteczna w utrzymaniu klinicznej poprawy podczas kontynuacji leczenia u pacjentów wykazujących odpowiedź kliniczną w początkowym okresie leczenia, wskazując na długookresową skuteczność.

W badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, z zastosowaniem kwetiapiny w monoterapii u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥1,5x109/l, częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofili ≥1,5x109/l) wnosiła 1,72% u pacjentów leczonych kwetiapiną w porównaniu do 0,73% pacjentów leczonych placebo. We wszystkich badaniach klinicznych (kontrolowanych placebo, otwartych, z kontrolą innego leku, u pacjentów z wyjściową liczbą neutrofili ≥1,5x109/l)

częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby krwinek obojętnochłonnych <0,5x109/l wynosiła 0,21% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0% u pacjentów otrzymujących placebo, natomiast częstość wystąpienia przynajmniej raz liczby neutrofili między ≥0,5 i <1,0x109/l wynosiła 0,75% u pacjentów leczonych kwetiapiną i 0,11% u pacjentów otrzymujących placebo.

5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Kwetiapina po podaniu doustnym jest dobrze wchłaniana i metabolizowana w dużym stopniu. Przyjmowanie z pożywieniem nie ma znaczącego wpływu na biodostępność kwetiapiny. Kwetiapina wiąże się w około 83% z białkami osocza. Maksymalne stężenie molowe N-dealkilowanej kwetiapiny w stanie stacjonarnym wynosi 35% wartości uzyskiwanej dla kwetiapiny. Okres półtrwania w fazie eliminacji kwetiapiny i N-dealkilowanej kwetiapiny wynosi odpowiednio około 7 i 12 godzin.


Farmakokinetyka kwetiapiny i N-dealkilowanej kwetiapiny jest liniowa i zależna od dawki. Farmakokinetyka kwetiapiny nie różni się u mężczyzn i kobiet.


Średni klirens kwetiapiny u osób w podeszłym wieku jest mniejszy o 30 do 50% w porównaniu z osobami dorosłymi w wieku od 18 do 65 lat.


Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min/1,73 m2), jednak poszczególne wartości klirensu mieściły się w prawidłowym zakresie. Mniej niż 5% niezmienionej kwetiapiny i jej czynnego metabolitu, N-dealkilowanej kwetiapiny, jest wydalane z moczem.


Kwetiapina jest w znacznym stopniu metabolizowana w wątrobie. Po podaniu znakowanej radioaktywnie kwetiapiny w postaci niezmienionej wydalane jest z moczem i kałem mniej niż 5% podanej substancji. Około 73% radioaktywności wydalane jest w moczu a 21% w kale. Średni klirens kwetiapiny w osoczu był zmniejszony o około 25% u pacjentów z niewydolnością wątroby (stabilna marskość poalkoholowa). Ponieważ kwetiapina jest głównie metabolizowana w wątrobie, u osób z zaburzeniami czynności wątroby stężenie w osoczu może być zwiększone. W tej grupie pacjentów może być konieczna zmiana dawki (patrz punkt 4.2).


Badania in vitro wykazały, że głównym izoenzymem układu enzymatycznego cytochromu P450 biorącym udział w metabolizmie kwetiapiny jest izoenzym CYP 3A4. N-dealkilowana kwetiapina powstaje i jest metabolizowana głównie przez CYP3A4.


Ustalono, że kwetiapina i kilka jej metabolitów są słabymi inhibitorami aktywności ludzkiego cytochromu P450 1A2, 2C9, 2C19, 2D6 i 3A4. Zahamowanie cytochromu CYP zachodzi wyłącznie w stężeniach około 5 do 50 razy większych niż obserwowane u ludzi w zakresie dawek od 300 mg do 800 mg na dobę. W związku z tymi wynikami badań in vitro, jest mało prawdopodobne, aby jednoczesne stosowanie kwetiapiny z innymi lekami powodowało klinicznie istotne zahamowanie metabolizmu innego leku za pośrednictwem cytochromu P450. Z badań przeprowadzonych na zwierzętach wynika, że kwetiapina może pobudzać enzymy cytochromu P450. Jednak w celowanym badaniu interakcji u pacjentów z psychozami nie obserwowano zwiększenia aktywności cytochromu P450 po podaniu kwetiapiny.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


W przeprowadzonych in vivo i in vitro badaniach nie obserwowano genotoksycznego działania kwetiapiny. U zwierząt laboratoryjnych po dawkach mogących mieć znaczenie kliniczne obserwowano zaburzenia, które dotychczas nie zostały potwierdzone w długotrwałych badaniach.

U szczurów obserwowano zmianę pigmentacji tarczycy, u małp Cynomolgus hipertrofię komórek pęcherzykowych gruczołu tarczowego, zmniejszenie stężenia T3, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmniejszenie liczby białych i czerwonych krwinek, u psów zmętnienie rogówki i zaćmę.


Dane te należy wziąć pod uwagę rozważając korzyści i ryzyko leczenia dla pacjenta.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Rdzień tabletki

Hypromeloza 2910 (E464)

Wapnia wodorofosforan dwuwodny

Laktoza jednowodna

Skrobia kukurydziana

Karboksymetyloskrobia sodowa

Magnezu stearynian

Celuloza mikrokrystaliczna pH 102

Talk

Krzemionka koloidalna bezwodna


Otoczka

Hydroksypropyloceluloza (E463)

Hypromeloza 2910 (E464)

Talk

Tytanu dwutlenek (E171)


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


3 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry PVC/Aluminium


Wielkości opakowań:


30, 60 lub 100 tabletek w tekturowym pudełku.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Przedsiębiorstwo Farmaceutyczne LEK-AM Sp. z o.o.

ul. Ostrzykowizna 14 A

05-170 Zakroczym

Tel.: +48 22 785 20 69

Fax: +49 22 785 20 69 wew.106



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pozwolenie nr 17018


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-06-22



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-06-22




15