CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Escitasan, 10 mg, tabletki powlekane



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNYCH


Escitasan 10 mg: Każda tabletka zawiera 10 mg escytalopramu (Escitalopramum) w postaci

szczawianu.


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka powlekana

Owalne (ok. 8,1 x 5,6 mm), białe tabletki powlekane z linią podziału po jednej stronie


Tabletka może być podzielona na dwie równe części.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


    1. Wskazania do stosowania


Leczenie depresyjnych epizodów dużej depresji.

Leczenie lęku napadowego z agorafobią lub bez agorafobii.

Leczenie fobii społecznej.

Leczenie zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne.


    1. Dawkowanie i sposób podawania


Nie wykazano bezpieczeństwa stosowania dawek dobowych wynoszących powyżej 20 mg.


Produkt leczniczy Escitasan podaje się w pojedynczej dawce dobowej i może być przyjmowany z posiłkiem lub niezależnie od posiłków.


Epizody dużej depresji

Zwykła dawka to 10 mg raz na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta, dawkę można

zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.


Działanie przeciwdepresyjne uzyskuje się zazwyczaj po 2 - 4 tygodniach stosowania produktu. Po

ustąpieniu objawów, leczenie należy kontynuować przez co najmniej 6 miesięcy, aby uzyskać

utrwalenie się odpowiedzi na leczenie.

Lęk napadowy z agorafobią lub bez agorafobii

W pierwszym tygodniu zaleca się dawkę początkową 5 mg, a następnie zwiększenie dawki do 10 mg

na dobę. Dawkę można następnie zwiększać, maksymalnie do 20 mg na dobę, w zależności od

indywidualnej reakcji pacjenta.


Maksymalną skuteczność osiąga się po około 3 miesiącach stosowania produktu. Leczenie trwa kilka

miesięcy.



Fobia społeczna

Zwykła dawka wynosi 10 mg raz na dobę. Na ogół poprawę stanu klinicznego uzyskuje się po 2-4

tygodniach leczenia. Dawka może zostać następnie zmniejszona do 5 mg lub zwiększona

maksymalnie do 20 mg na dobę, zależnie od indywidualnej reakcji pacjenta.


Fobia społeczna jest chorobą o przebiegu przewlekłym i zalecane jest kontynuowanie terapii przez

12 tygodni w celu uzyskania trwałej odpowiedzi na leczenie. Długoterminowa terapia osób

odpowiadających na leczenie była analizowana przez 6 miesięcy, można ją rozważyć indywidualnie w

celu zapobiegania nawrotom choroby; efekty prowadzonej terapii powinny być regularnie oceniane.


Fobia społeczna jest ściśle zdefiniowanym rozpoznaniem określonej choroby; nie należy jej mylić z

nadmierną nieśmiałością. Farmakoterapia jest wskazana wyłącznie wtedy, kiedy zaburzenie to w

istotny sposób utrudnia wykonywanie pracy zawodowej i kontakty społeczne.


Nie przeprowadzono oceny pozycji omawianego leczenia w odniesieniu do poznawczej terapii

behawioralnej. Farmakoterapia stanowi element kompleksowego postępowania terapeutycznego.


Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

Dawka początkowa wynosi 10 mg raz na dobę. W zależności od indywidualnej reakcji pacjenta,

dawkę można zwiększyć maksymalnie do 20 mg na dobę.


Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne to choroba przewlekła i pacjenci powinni być leczeni przez

odpowiedni okres tak, aby istniała pewność, że objawy ich choroby ustąpiły.


Pacjenci w podeszłym wieku (>65 lat)

W początkowym okresie leczenia należy rozważyć stosowanie połowy zwykle zalecanej dawki oraz

podawanie mniejszej dawki maksymalnej (patrz punkt 5.2).

Nie badano skuteczności stosowania produktu Escitasan w fobii społecznej u osób w podeszłym wieku.


Korzyści terapeutyczne i stosowana dawka powinny być regularnie oceniane (patrz punkt 5.1).


Dzieci i młodzież (< 18 lat)

Produkt Escitasan nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat

(patrz punkt 4.4).


Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek nie jest konieczna

modyfikacja dawki. Zaleca się zachowanie ostrożności u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności

nerek (CLCR poniżej 30 ml/min) (patrz punkt 5.2).


Zaburzenia czynności wątroby

W pierwszych dwóch tygodniach leczenia zaleca się stosowanie początkowej dawki 5 mg na dobęu

pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności wątroby. W zależności od

indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę. U pacjentów z ciężkim

zaburzeniem czynności wątroby zaleca się zachowanie wyjątkowej ostrożności, również podczas

dostosowywania dawki (patrz punkt 5.2).


Osoby wolno metabolizujące leki przy udziale izoenzymu CYP2C19

Dla pacjentów, o których wiadomo, że wolno metabolizują leki z udziałem izoenzymu CYP2C19,

zaleca się dawkę początkową 5 mg na dobę w pierwszych dwóch tygodniach leczenia. W zależności

od indywidualnej reakcji pacjenta dawkę można zwiększyć do 10 mg na dobę (patrz punkt 5.2).


Objawy odstawienia obserwowane po zakończeniu leczenia

Należy unikać nagłego odstawienia leku. Kończąc leczenie produktem Escitasan dawkę należy stopniowo zmniejszać przez okres przynajmniej 1 - 2 tygodni, aby uniknąć wystąpienia objawów odstawiennych (patrz punkt 4.4 oraz 4.8). W przypadku wystąpienia objawów nietolerowanych przez pacjenta, będących następstwem zmniejszania dawki lub odstawienia leku, należy rozważyć wznowienie stosowania poprzednio przepisanej dawki. Następnie lekarz może kontynuować zmniejszanie dawki w bardziej stopniowy sposób.


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na escytalopram lub na którąkolwiek substancję pomocniczą produktu.


Jednoczesne leczenie z nieselektywnymi, nieodwracalnymi inhibitorami monoaminooksydazy (MAO)

jest przeciwwskazane z powodu ryzyka wystąpienie zespołu serotoninowego z pobudzeniem, drżenia,

hipertermii, itd. (patrz punkt 4.5).


Skojarzenie escitalopramu z odwracalnymi inhibitorami MAO-A (np. moklobemidem) lub z odwracalnymi nie selektywnymi inhibitorami MAO (linezolid) jest przeciwwskazane z powodu

ryzyka wywołania zespołu serotoninowego (patrz punkt 4.5)

4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Wymienione poniżej specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania odnoszą się do

grupy selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI – Selective Serotonin Reuptake Inhibitors).


Stosowanie u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat

Produkt Escitasan nie powinien być stosowany w leczeniu dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

W toku prób klinicznych zachowania samobójcze (próby samobójcze oraz myśli samobójcze) oraz

wrogość (szczególnie agresję, zachowania buntownicze i przejawy gniewu) obserwowano częściej u

dzieci i młodzieży leczonych lekami przeciwdepresyjnymi niż u grupy, której podawano placebo.

Jeśli, w oparciu o istniejącą potrzebę kliniczną podjęta jednak zostanie decyzja o leczeniu, pacjent

powinien być uważnie obserwowany pod kątem wystąpienia objawów samobójczych. Ponadto, brak

długoterminowych danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania u dzieci i młodzieży dotyczących wzrostu, dojrzewania oraz rozwoju poznawczego i rozwoju zachowania.


Lęk paradoksalny

U niektórych pacjentów z zaburzeniem lękowym z napadami lęku w początkowym okresie leczenia

środkami przeciwdepresyjnymi może nastąpić nasilenie objawów lękowych. Ta paradoksalna reakcja zazwyczaj ustępuje w ciągu dwóch tygodni kontynuowanego leczenia. Zaleca się stosowanie małej dawki początkowej, aby zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia stanów lękowych (patrz punkt 4.2).


Napady drgawkowe

Stosowanie leku należy przerwać u każdego pacjenta, u którego wystąpią drgawki. U pacjentów z

niestabilną padaczką należy unikać stosowania leków z grupy SSRI, a pacjenci z kontrolowaną

padaczką powinni pozostawać pod dokładną kontrolą. Leki z grupy SSRI należy odstawić w razie

zwiększenia częstości występowania napadów drgawkowych.


Mania

Należy zachować ostrożność podczas stosowania leków z grupy SSRI u pacjentów z manią lub

hipomanią w wywiadzie. Leki z grupy SSRI należy odstawić u każdego pacjenta, u którego wystąpi

faza maniakalna.


Cukrzyca

U chorych na cukrzycę leczenie środkami z grupy SSRI może wpływać na kontrolowane uprzednio

stężenie glukozy we krwi (hipoglikemia lub hiperglikemia). Wymagać to może zmiany dawkowania

insuliny oraz (lub) doustnych leków o działaniu hipoglikemizującym.


Samobójstwo/myśli samobójcze

Depresja wiąże się ze zwiększeniem zagrożenia występowania myśli samobójczych, samouszkodzenia

się i samobójstwa (zdarzeń związanych z samobójstwem). Zagrożenie to utrzymuje się aż do istotnej

remisji. Poprawa może nie nastąpić w pierwszych paru tygodniach leczenia lub przez dłuższy okres

terapii i pacjentów należy dokładnie monitorować aż do jej wystąpienia. Ogólne doświadczenia

kliniczne wskazują, że ryzyko samobójstwa może zwiększyć się we wczesnym okresie ustępowania

objawów choroby.

Inne zaburzenia psychiczne, w których stosuje się escytalopram, również mogą się wiązać ze

zwiększeniem ryzyka zdarzeń związanych z samobójstwem. Ponadto zaburzenia te mogą przebiegać z

dużym zaburzeniem depresyjnym. Podczas leczenia pacjentów z innymi zaburzeniami psychicznymi

należy zatem zachować te same środki ostrożności co podczas leczenia pacjentów z dużym

zaburzeniem depresyjnym.

Pacjenci ze zdarzeniami związanymi z samobójstwem w wywiadzie lub ze znacznie nasilonymi

myślami o samobójstwie przed rozpoczęciem leczenia są bardziej zagrożeni myślami lub próbami

samobójczymi, i dlatego powinni być dokładnie monitorowani podczas leczenia.

Meta-analiza badań klinicznych kontrolowanych placebo leków przeciwdepresyjnych u pacjentów dorosłych z zaburzeniami psychicznymi wykazuje zwiększone ryzyko występowania zachowań samobójczych w grupie leków przeciwdepresyjnych w porównaniu do grupy placebo u pacjentów poniżej 25 roku życia.

Z tego powodu, należy objąć ścisłą kontrolą na początku leczenia oraz w czasie zmiany dawki wszystkich pacjentów, a szczególnie tych z grupy wysokiego ryzyka.

Pacjentów (i ich opiekunów) należy poinformować o potrzebie monitorowania w kierunku pogorszenia klinicznego, wystąpienia zachowań i myśli samobójczych oraz niezwykłych zmian w zachowaniu i natychmiastowego zwrócenia się o poradę do lekarza, gdy tylko wystąpią takie objawy.


Akatyzja/niepokój psychoruchowy

Stosowanie leków z grupy SSRI/SNRI (SNRI – Serotonin-Norepinephrine Reuptake Inhibitors)

wiąże się z rozwojem akatyzji, charakteryzującej się nieprzyjemnie odczuwalnym stanem niepokoju i

potrzebą poruszania się, którym często towarzyszy niezdolność siedzenia lub stania bez ruchu.

Wystąpienie akatyzji jest najbardziej prawdopodobne w pierwszych tygodniach leczenia. Zwiększenie

dawki może być szkodliwe u pacjentów, u których wystąpią te objawy.


Hiponatremia

W rzadkich przypadkach informowano o występowaniu hiponatremii podczas leczenia środkami z

grupy SSRI. Hiponatremia jest zapewne spowodowana przez zespół nieprawidłowego wydzielania

hormonu antydiuretycznego (wazopresyny) - SIADH i na ogół ustępuje po odstawieniu leku. Należy

zachować ostrożność u zagrożonych pacjentów, tzn. osób w podeszłym wieku, z marskością wątroby

lub jednocześnie leczonych środkami, które powodują hiponatremię.


Krwotoki

Podczas stosowania leków z grupy SSRI informowano o krwawieniu w obrębie skóry w postaci

wybroczyn i plamicy. U pacjentów leczonych środkami z grupy SSRI należy zachować ostrożność,

zwłaszcza wtedy, jeśli równocześnie stosuje się u nich doustne leki przeciwzakrzepowe, leki

wpływające na czynność płytek krwi (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne oraz pochodne

fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy i

niesteroidowe leki przeciwzapaln, tyklopidynę oraz dipyrydamol) oraz u pacjentów z rozpoznaną

skazą krwotoczną.


Leczenie elektrowstrząsami

Doświadczenia kliniczne dotyczące równoczesnego stosowania leków z grupy SSRI i leczenia

elektrowstrząsami są ograniczone, i dlatego zaleca się zachowanie ostrożności.


Zespół serotoninowy

Należy zachować ostrożność stosując escytalopram w skojarzeniu z lekami o działaniu

serotoninergicznym, takimi jak sumatryptan lub inne tryptany, tramadol i tryptofan.

W rzadkich przypadkach informowano o wystąpieniu zespołu serotoninowego u pacjentów

stosujących równocześnie leki z grupy SSRI oraz środki lecznicze o działaniu serotoninergicznym.

Na wystąpienie tego zespołu wskazuje jednoczesne wystąpienie takich objawów, jak pobudzenie,

drżenia mięśniowe, drgawki kloniczne mięśni i hipertermia. W razie wystąpienia takiego zespołu

objawów, lek z grupy SSRI i lek o działaniu serotoninergicznym należy natychmiast odstawić oraz

rozpocząć leczenie objawowe.


Dziurawiec zwyczajny

Stosowanie w skojarzeniu leków z grupy SSRI i preparatów ziołowych zawierających dziurawiec

zwyczajny (Hypericum perforatum) może doprowadzić do zwiększenia częstości występowania

działań niepożądanych (patrz punkt 4.5).


Objawy odstawienia obserwowane po przerwaniu leczenia

Objawy odstawienia po przerwaniu leczenia są częste, zwłaszcza jeśli odstawienie leku jest nagłe

(patrz punkt 4.8). W badaniach klinicznych zdarzenia niepożądane obserwowane po odstawieniu leku

wystąpiły u około 25% pacjentów leczonych escytalopramem i 15% pacjentów przyjmujących

placebo.


Ryzyko objawów odstawienia może zależeć od wielu czynników, takich jak czas trwania leczenia i

dawka oraz szybkość zmniejszania dawki. Najczęściej zgłaszanymi reakcjami są zawroty głowy,

zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i wrażenie porażenia prądem elektrycznym), zaburzenia snu

(w tym bezsenność i wyraziste sny), pobudzenie lub niepokój, nudności oraz (lub) wymioty, drżenie,

splątanie, pocenie się, bóle głowy, biegunka, kołatanie serca, chwiejność emocjonalna, drażliwość

oraz zaburzenia widzenia. Na ogół objawy te mają łagodne i umiarkowane nasilenie, choć u

niektórych pacjentów mogą być silnie wyrażone.

Zazwyczaj objawy występują w ciągu kilku pierwszych dni po odstawieniu leku, choć istnieją bardzo

rzadkie doniesienia o takich objawach u pacjentów, którzy przypadkowo pominęli dawkę leku.

Na ogół objawy te ustępują samoistnie, zazwyczaj w ciągu 2 tygodni, choć u niektórych osób mogą

utrzymywać się dłużej (2-3 miesiące lub dłużej). W przypadku odstawiania leku zaleca się zatem

stopniowe zmniejszanie dawki escytalopramu przez okres kilku tygodni lub miesięcy, w zależności od

potrzeb pacjenta (patrz „Objawy odstawienia obserwowane po zakończeniu leczenia”, punkt 4.2).


Choroba niedokrwienna serca

Ze względu na ograniczone doświadczenie kliniczne zaleca się zachowanie ostrożności w przypadku

pacjentów z chorobą niedokrwienną serca (patrz punkt 5.3).


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Interakcje farmakodynamiczne


Przeciwwskazane leczenie skojarzone:


Nieselektywne inhibitory MAO

U pacjentów leczonych środkiem z grupy SSRI w skojarzeniu z nieselektywnym inhibitorem

monoaminooksydazy (MAO) oraz u pacjentów, którzy niedawno przerwali leczenie środkiem z grupy

SSRI i rozpoczęli leczenie inhibitorem MAO, donoszono o wystąpieniu ciężkich reakcji (patrz punkt

4.3). W niektórych przypadkach u pacjentów wystąpił zespół serotoninowy (patrz punkt 4.8).


Przeciwwskazane jest stosowanie escytalopramu w skojarzeniu z nieselektywnymi inhibitorami MAO.

Stosowanie escytalopramu można rozpocząć 14 dni po zaprzestaniu stosowania nieodwracalnego

inhibitora MAO i przynajmniej jeden dzień po zaprzestaniu stosowania moklobemidu, będącego

odwracalnym inhibitorem MAO. Między odstawieniem escytalopramu a rozpoczęciem leczenia

nieselektywnym inhibitorem MAO należy zachować co najmniej 7-dniową przerwę.


Odwracalny, selektywny inhibitor MAO-A (moklobemid)

Ze względu na zagrożenie wystąpieniem zespołu serotoninowego nie jest zalecane stosowanie

escytalopramu w skojarzeniu z inhibitorem MAO-A (patrz punkt 4.4). Jeśli takie leczenie skojarzone

jest konieczne, należy je rozpocząć podając minimalną zalecaną dawkę, a pacjent powinien

pozostawać pod stałą kontrolą kliniczną.



Odwracalny nie-selektywny inhibitor MAO (linezolid)

Linezolid należący do antybiotyków jest odwracalnym nie-selektywnym inhibitorem MAO, nie powinien być podawany pacjentom leczonym escytalopramem. Jeśli skojarzenie jest konieczne, należy zastosować najmniejszą możliwa dawkę pod ścisłą kontrolą medyczną (patrz punkt 4.3).

Nieodwracalny selektywny inhibitor MAO-B (selegilina)

Podczas stosowania escytalopramu w skojarzeniu z selegiliną (nieodwracalny inhibitor

MAO-B), należy zachować ostrożność ze względu na zagrożenie wystąpieniem zespołu

serotoninowego. Stosowanie selegiliny w dawkach do 10 mg na dobę w skojarzeniu z racemicznym

cytalopramem było bezpieczne.


Leczenie skojarzone wymagające zachowania środków ostrożności:


Leki o działaniu serotoninergicznym

Podawanie w skojarzeniu z lekami o działaniu serotoninergicznym (np. tramadol, sumatryptan oraz

inne tryptany) może prowadzić do zespołu serotoninowego.


Leki obniżające próg drgawkowy

Leki z grupy SSRI mogą obniżać próg drgawkowy. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas

stosowania w skojarzeniu z innymi lekami, które mogą obniżać próg drgawkowy (np. lekami

przeciwdepresyjnymi (lekami trójpierścieniowymi, lekami z grupy SSRI), lekami neuroleptycznymi

(pochodnymi fenotiazyny, pochodnymi tioksantenu i pochodnymi butyrofenonu), meflochiną,

bupropionem i tramadolem).


Lit, tryptofan

Informowano o nasileniu działania w przypadkach stosowania leków z grupy SSRI w skojarzeniu z

litem lub tryptofanem. Z tego względu należy zachować ostrożność podejmując skojarzone leczenie

środkami z grupy SSRI oraz wymienionymi lekami.


Dziurawiec zwyczajny

Stosowanie w skojarzeniu leków z grupy SSRI i preparatów ziołowych zawierających dziurawiec

zwyczajny (Hypericum perforatum) może doprowadzić do zwiększenia częstości występowania

działań niepożądanych (patrz punkt 4.4).


Krwotoki

Stosowanie escytalopramu w skojarzeniu z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi może wpływać

na ich działanie. W czasie wprowadzania leczenia escytalopramem lub jego odstawiania u pacjentów

leczonych doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi należy prowadzić dokładną kontrolę parametrów

krzepnięcia krwi (patrz punkt 4.4).


Alkohol

Nie należy oczekiwać interakcji farmakodynamicznych lub farmakokinetycznych escytalopramu z

alkoholem. Jednakże, podobnie jak w przypadku innych leków psychotropowych, równoczesne

spożycie alkoholu nie jest zalecane.


Interakcje farmakokinetyczne


Wpływ innych leków na właściwości farmakokinetyczne escytalopramu


Metabolizm escytalopramu zachodzi głównie z udziałem izoenzymu CYP2C19. Izoenzymy

CYP3A4 i CYP2D6 mogą również przyczyniać się do metabolizowania escytalopramu, choć w

mniejszym stopniu. Wydaje się, że metabolizm głównego metabolitu S-DCT (demetylowanego

escytalopramu) jest częściowo katalizowany przez CYP2D6.


Podawanie escytalopramu w skojarzeniu z 30 mg omeprazolu raz na dobę (inhibitor CYP2C9)

spowodowało umiarkowane (o około 50%) zwiększenie stężenia escytalopramu w osoczu.


Podawanie escytalopramu w skojarzeniu z 400 mg cymetydyny dwa razy na dobę (umiarkowanie

silny inhibitor enzymów) spowodowało umiarkowane (o około 70%) zwiększenie stężenia

escytalopramu w osoczu.


Należy zatem zachować ostrożność podczas stosowania w skojarzeniu z inhibitorami CYP2C19

(np. omeprazolem, ezomeprazolem, fluwoksaminą, lanzoprazolem, tyklopidyną) lub cymetydyną.

Konieczne może być zmniejszenie dawki escytalopramu na podstawie wyników monitorowania

działań niepożądanych podczas leczenia skojarzonego.


Wpływ escytalopramu na właściwości farmakokinetyczne innych leków


Escytalopram jest inhibitorem izoenzymu CYP2D6. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas

podawania escytalopramu w skojarzeniu z lekami, które są metabolizowane głównie z udziałem tego

enzymu i mają mały wskaźnik terapeutyczny, np. flekainid, propafenon i metoprolol (stosowane w

niewydolności serca) lub niektóre leki działające na OUN, metabolizowane głównie z udziałem

CYP2D6, np. leki przeciwdepresyjne, takie jak dezypramina, klomipramina i nortryptylina lub leki

przeciwpsychotyczne, takie jak rysperydon, tiorydazyna i haloperydol. Może być konieczne

dostosowanie dawki.


Podawanie w skojarzeniu z dezypraminą lub metoprololem spowodowało w obydwu przypadkach

dwukrotne zwiększenie stężenia w osoczu tych dwóch substratów CYP2D6.

Badania in vitro wykazały, że escytalopram może również wykazywać słabe działanie hamujące na

izoenzym CYP2C19. Zaleca się zachowanie ostrożności podczas podawania w skojarzeniu leków

metabolizowanych z udziałem CYP2C19.


4.6 Ciąża i laktacja


Ciąża

Dostępne dane kliniczne dotyczące stosowania escytalopramu w okresie ciąży są ograniczone.

W badaniach nad toksycznym działaniem escytalopramu na rozrodczość, przeprowadzonych na

szczurach, zaobserwowano działanie toksyczne na zarodek i płód, ale nie stwierdzono zwiększonej

częstości wad wrodzonych (patrz punkt 5.3).

Produktu Escitasan nie należy stosować w okresie ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne oraz jedynie po dokładnym rozważeniu zagrożeń i korzyści.


Noworodka należy poddać obserwacji, jeśli matka kontynuuje stosowanie produktu Escitasan w

późniejszych stadiach ciąży, zwłaszcza w trzecim trymestrze. W okresie ciąży należy unikać

nagłego odstawienia leku.


Po stosowaniu przez matkę leku z grupy SSRI/SNRI w późniejszych stadiach ciąży, u noworodka

wystąpić mogą następujące objawy: zaburzenia oddechowe, sinica, bezdech, napady drgawek,

wahania ciepłoty ciała, trudności w karmieniu, wymioty, hipoglikemia, wzmożone napięcie

mięśniowe, zmniejszone napięcie mięśniowe, hiperrefleksja, drżenia, drżączka, drażliwość, letarg,

ciągły płacz, senność i trudności w zasypianiu. Objawy te mogą być wynikiem działania

serotoninergicznego lub reakcji odstawienia. W większości przypadków powikłania pojawiają się

natychmiast lub wkrótce (<24 h) po porodzie.


Laktacja

Przypuszcza się, że escytalopram wydziela się do mleka matki. Z tego względu nie zaleca się

karmienia piersią podczas stosowania leku.


    1. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Wykazano, że escytalopram nie wpływa na sprawność intelektualną ani psychofizyczną, ale wszelkie leki psychoaktywne mogą zmieniać zdolność osądu lub sprawność. Pacjentów należy ostrzec przed ryzykiem wpływu leku na ich zdolność prowadzenia samochodu i obsługi urządzeń mechanicznych.


    1. Działania niepożądane


Działania niepożądane występują najczęściej w pierwszym lub drugim tygodniu leczenia, a ich

nasilenie i częstość występowania na ogół ulegają zmniejszeniu wraz z kontynuacją leczenia.


Znane reakcje niepożądane na leki z grupy SSRI, zgłaszane również w przypadku stosowania

escytalopramu w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych lub jako zdarzenia spontaniczne po

wprowadzeniu leku do obrotu, przedstawiono poniżej według klasyfikacji układów narządowych oraz

częstości występowania.


Dane o częstości występowania pochodzą z badań klinicznych, nie skorygowano ich z

uwzględnieniem stosowania placebo.


Częstość występowania określono jako:

bardzo często (>1/10),

często (>1/100 do <10),

niezbyt często (>1/1000 do < 1/100),

rzadko (>10 000 do <1/1000),

bardzo rzadko (<1/10 000) lub nieznana (nie można jej oszacować na podstawie dostępnych danych).




Bardzo często (>1/10)


Często (>1/100 do <10)


Niezbyt często (>1/1000 do < 1/100)


Rzadko (>10 000 do <1/1000)


Bardzo rzadko (<1/10 000) lub częstość nieznana (nie można jej oszacować na podstawie dostępnych danych)


Badania diagnostyczne


Zwiększenie masy ciała

Zmniejszenie masy ciała


Nieprawidłowe wyniki prób czynnościowych wątroby

Zaburzenia serca



Częstoskurcz

Bradykardia


Zaburzenia krwi i układu chłonnego





Trombocytopenia

Zaburzenia układu nerwowego


Bezsenność, senność, zawroty głowy, parestezje, drżenie

Zaburzenia smaku, zaburzenia snu, omdlenia

Zespół serotoninowy

Dyskineza, zaburzenia ruchowe, drgawki

Zaburzenia oka



Rozszerzenie źrenic. Zaburzenia widzenia



Zaburzenia ucha i błędnika



Szumy uszne



Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia


Zapalenie zatok, ziewanie

Krwawienia z nosa



Zaburzenia żołądka i jelit

Nudności

Biegunka, zaparcia, wymioty, suchość w ustach

Krwawienie z przewodu pokarmowego (obejmujące krwawienie z odbytnicy)



Zaburzenia nerek i dróg moczowych





Zatrzymanie moczu

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej


Zwiększona potliwość

Pokrzywka, łysienie, wysypka, świąd


Siniaki, obrzęki naczynioruchowe

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej


Bóle stawów i bóle mięśni




Zaburzenia endokrynologiczne





Nieadekwatne wydzielanie hormonu antydiuretycznego

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania


Zmniejszenie apetytu, zwiększenie apetytu



Hiponatremia

Zaburzenia naczyniowe





Niedociśnienie ortostatyczne

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania


Zmęczenie, gorączka

Obrzęk



Zaburzenia układu immunologicznego




Reakcje anafilaktyczne


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych





Zapalenie wątroby

Zaburzenia układu rozrodczego i piersi


Mężczyźni: zaburzenia wytrysku, impotencja

Kobiety: krwotok maciczny, krwotok miesiączkowy


Mlekotok

Mężczyźni: priapizm

Zaburzenia psychiczne


Niepokój, niepokój ruchowy, nieprawidłowe marzenia senne, zmniejszone libido; kobiety: brak orgazmu

Bruksizm, pobudzenie, nerwowość, napady paniki, stan splątania

Agresja, depersonalizacja, omamy, zdarzenia związane z samobójstwem (patrz punkt 4.4)

Mania, zachowania i myśli samobójcze1


1 Przypadki myśli i zachowań samobójczych obserwowano w czasie leczenia escitalopramem oraz krótko po przerwaniu leczenie (patrz punkt 4.4)


Informowano o następujących reakcjach niepożądanych leków z grupy SSRI: niepokój

psychoruchowy/akatyzja (patrz punkt 4.4) oraz jadłowstręt.


Po wprowadzeniu leku do obrotu informowano o przypadkach wydłużenia odstępu QT, głównie u

pacjentów z występującą wcześniej chorobą serca. Nie ustalono związku przyczynowego.


Objawy odstawienia obserwowane po odstawieniu leku

Odstawienie leków z grupy SSRI/SNRI (zwłaszcza nagłe) często prowadzi do objawów odstawienia. Najczęściej zgłaszanymi reakcjami są zawroty głowy, zaburzenia czuciowe (w tym parestezje i wrażenie porażenia prądem elektrycznym), zaburzenia snu (w tym bezsenność i wyraziste sny), pobudzenie lub niepokój, nudności oraz (lub) wymioty, drżenia, splątanie, pocenie się, bóle

głowy, biegunka, kołatanie serca, chwiejność emocjonalna, drażliwość oraz zaburzenia widzenia.

Na ogół objawy te mają łagodne lub umiarkowane nasilenie i ustępują samoistnie, choć u niektórych

pacjentów mogą być ciężkie oraz (lub) utrzymywać się dłużej. W przypadku, gdy stosowanie

escytalopramu nie jest już dłużej wymagane, zaleca się stopniowe odstawianie leku przez

zmniejszanie dawki (patrz punkt 4.2 i 4.4).


    1. Przedawkowanie


Toksyczność

Dane kliniczne na temat przedawkowania escytalopramu są ograniczone i w wielu przypadkach dotyczą jednoczesnego przedawkowania innych leków. W większości przypadków informowano o łagodnym nasileniu objawów lub niewystępowaniu objawów. Rzadko informowano o zgonach w wyniku przedawkowania samego escytalopramu. W większości przypadków dochodziło do przedawkowania przyjętych jednocześnie leków. Przyjęte dawki od 400 do 800 mg samego escytalopramu nie powodowało ciężkich objawów.


Objawy

Do objawów obserwowanych w zgłaszanych przypadkach przedawkowania escytalopramu zalicza się

głównie objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego (od zawrotów głowy, drżenia i pobudzenia

po rzadkie przypadki zespołu serotoninowego, drgawek i śpiączki), układu pokarmowego

(nudności/wymioty) i układu sercowo-naczyniowego (niedociśnienie tętnicze, częstoskurcz,

wydłużenie odstępu QT i niemiarowość) oraz zaburzenia gospodarki elektrolitowej i wodnej

(hipokaliemia, hiponatremia).


Leczenie

Nie ma swoistego antidotum. Należy udrożnić drogi oddechowe i utrzymywać ich drożność oraz

zapewnić dostateczną podaż tlenu i prawidłową czynność układu oddechowego. Należy rozważyć

zastosowanie płukania żołądka oraz podanie węgla aktywowanego. Płukanie żołądka należy wykonać

możliwie jak najszybciej po doustnym przyjęciu leku. Zaleca się monitorowanie czynności serca i

objawów czynności życiowych oraz stosowanie ogólnego leczenia objawowego podtrzymującego

czynności organizmu.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwdepresyjne, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego

serotoniny.

Kod ATC: N 06 AB 10.


Mechanizm działania

Escytalopram jest selektywnym inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny (5-HT) o dużym

powinowactwie do pierwotnego miejsca wiązania. Wiąże się również z allosterycznym miejscem na

transporterze serotoniny, ale powinowactwo jest 1000 razy mniejsze.


Escytalopram nie ma powinowactwa do wielu receptorów, w tym 5-HT1A, 5-HT2, DA D1 i D2, receptorów adrenergicznych .1, .2 i ß, histaminowych H1, muskarynowych cholinergicznych, benzodiazepinowych i opioidowych lub to powinowactwo jest niewielkie.


Hamowanie wychwytu zwrotnego 5-HT jest jedynym prawdopodobnym mechanizmem działania

wyjaśniającym farmakologiczne i kliniczne działanie escytalopramu.


Skuteczność kliniczna


Duże epizody depresyjne

Escytalopram okazał się skuteczny w krótkoterminowym leczeniu dużych epizodów depresyjnych w

trzech z czterech krótkoterminowych (8-tygodniowych) badań z podwójnie ślepą próbą,

kontrolowanych placebo. W długoterminowym badaniu dotyczącym profilaktyki nawrotów,

274 pacjentów, którzy odpowiedzieli na escytalopram w dawce 10 mg lub 20 mg na dobę podczas początkowej 8-tygodniowej fazy otwartej, zostało zrandomizowanych do kontynuacji leczenia

escytalopramem w tej samej dawce lub placebo, w czasie do 36 tygodni.

W tym badaniu u pacjentów, u których kontynuowano podawanie escytalopramu, czas do nawrotu

choroby w przeciągu następujących 36 tygodni był znacząco dłuższy, w stosunku do czasu u tych,

którzy otrzymywali placebo.


Fobia społeczna

Escytalopram okazał się skuteczny zarówno w trzech krótkoterminowych (12-tygodniowych)

badaniach oraz u osób odpowiadających na leczenie w 6-miesięcznym badaniu dotyczącym

zapobieganiu nawrotom fobii społecznej. W 24-tygodniowym badaniu, którego celem było ustalenie

sposobu dawkowania, wykazano skuteczność escytalopramu w dawce 5 mg, 10 mg i 20 mg.


Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne

W randomizowanym badaniu klinicznym z podwójnie ślepą próbą, pacjenci otrzymujący

escytalopram w dawce 20 mg na dobę po 12 tygodniach wyodrębnili się pod względem całkowitej punktacji w skali Y-BOCS od grupy otrzymującej placebo. Po 24 tygodniach, pacjenci otrzymujący escytalopram w dawkach 10 i 20 mg na dobę wykazywali przewagę w porównaniu do pacjentów otrzymujących placebo.


Zapobieganie nawrotom wykazano dla escytalopramu w dawkach 10 i 20 mg na dobę u pacjentów,

którzy wykazali pożądaną reakcję na escytalopram w trwającej 16 tygodni fazie otwartej i byli

poddawani leczeniu w trwającej 24 tygodnie randomizowanej, kontrolowanej placebo fazie próby

podwójnie ślepej.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie:

Escytalopram wchłania się nieomal całkowicie, niezależnie od spożycia pokarmu (średni czas do

uzyskania maksymalnego stężenia wartość Tmax wynosi 4 godziny po podaniu dawki wielokrotnej).

Należy się spodziewać, że bezwzględna biodostępność escytalopramu wyniesie około 80%, podobnie

jak racemicznego cytalopramu.


Dystrybucja:

Pozorna objętość dystrybucji (Vd,ß/F) po podaniu doustnym wynosi około 12 do 26 l/kg mc.

Escytalopram i jego główne metabolity wiążą się z białkami osocza w mniej niż 80%.


Biotransformacja:

Escytalopram jest metabolizowany w wątrobie do metabolitu demetylowanego oraz

didemetylowanego. Obydwa metabolity są farmakologicznie czynne. Jest również możliwe, że azot

ulega utlenieniu tworząc metabolit w postaci N-tlenku. Zarówno lek macierzysty, jak i metabolity są

częściowo wydalane w postaci glukuronidów. Po wielokrotnym podaniu dawki średnie stężenia

metabolitu demetylowanego i didemetylowanego wynoszą zazwyczaj odpowiednio 28-31% i <5%

stężenia escytalopramu. Biotransformacja escytalopramu do metabolitu demetylowanego zachodzi

głównie z udziałem izoenzymu CYP2C19. Możliwy jest również pewien udział izoenzymów CYP3A4

oraz CYP2D6.


Eliminacja:

Okres półtrwania wyznaczony w fazie eliminacji (t1 ß) po wielokrotnym podaniu dawki wynosi około

30 godzin, a klirens osoczowy po podaniu doustnym (Cloral) wynosi około 0,6 l/min. Okres półtrwania głównych metabolitów jest znamiennie dłuższy. Zakłada się, że escytalopram i jego główne metabolity są eliminowane zarówno drogą wątrobową (metaboliczną) jak i nerkową, a zasadnicza część dawki wydalana jest w postaci metabolitów w moczu.

Farmakokinetyka ma charakter liniowy. Stan stacjonarny stężenia w osoczu osiągany jest po około

tygodniu. Średnie stężenia w stanie stacjonarnym wynoszące 50 nmol/l (zakres od 20 do 125 nmol/l)

osiągane są podczas podawania dawki dobowej wynoszącej 10 mg.


Pacjenci w podeszłym wieku (> 65 lat)

Wydaje się, że eliminacja escytalopramu zachodzi wolniej u pacjentów w podeszłym wieku w

porównaniu z młodszymi pacjentami. Wartość pola pod krzywą stężenie - czas (AUC) jest o około

50 % większa u osób w podeszłym wieku w porównaniu z młodymi zdrowymi ochotnikami (patrz

punkt 4.2).


Zaburzenia czynności wątroby

U pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (kryterium A i B

według klasyfikacji Childa i Pugha) okres półtrwania escytalopramu był około dwa razy dłuższy, a

ekspozycja około 60% większa niż u osób z prawidłową czynnością wątroby (patrz punkt 4.2).


Zaburzenia czynności nerek

W przypadku podawania racemicznego cytalopramu u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek

(CLCR 10-53 ml/min) obserwowano dłuższy okres półtrwania oraz niewielkie zwiększenie ekspozycji.

Nie badano stężeń w osoczu metabolitów, ale mogą być one zwiększone (patrz punkt 4.2).


Polimorfizm

Zaobserwowano, że u osób wolno metabolizujących leki przy udziale izoenzymu CYP2C19, stężenie

escytalopramu w osoczu było dwa razy większe niż u osób o szybkim metabolizmie. U osób z

wolniejszym metabolizmem leków przy udziale izoenzymu CYP2D6 nie zaobserwowano istotnej

zmiany ekspozycji (patrz punkt 4.2).


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


W przypadku escytalopramu nie wykonano pełnego zestawu konwencjonalnych badań nieklinicznych, ponieważ przeprowadzone na szczurach badania toksykologiczno-kinetyczne i toksykologiczne escytalopramu i cytalopramu wykazały podobny profil. Wszystkie informacje dotyczące cytalopramu można zatem odnieść do escytalopramu.


W porównawczych badaniach toksykologicznych na szczurach escytalopram i cytalopram działały toksycznie na serce, w tym wywoływały zastoinową niewydolność serca, po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Toksyczne działanie na serce wydaje się mieć raczej związek z maksymalnymi stężeniami w osoczu niż z ogólną ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia w osoczu, gdy brak działań niepożądanych, były 8 razy większe od osiąganych podczas stosowania klinicznego, a wartość AUC dla escytalopramu była zaledwie 3 do 4 razy większa niż ekspozycja podczas stosowania klinicznego. W przypadku cytalopramu wartości AUC dla S-enancjomeru były 6 do 7 razy większe niż ekspozycja podczas stosowania klinicznego.

Wyniki te są zapewne związane z silnym wpływem na aminy biogenne, tzn. wtórne do pierwotnego

działania farmakologicznego, skutkując efektem hemodynamicznym (redukcja przepływu krwi w

naczyniach wieńcowych) oraz niedokrwieniem. Jednakże dokładny mechanizm działania

kardiotoksycznego nie jest jasny. Doświadczenia kliniczne w stosowaniu cytalopramu oraz

doświadczenia uzyskane na podstawie badań klinicznych z escytalopramem nie wskazują, aby wyniki

te korelowały z działaniem obserwowanym podczas stosowania klinicznego.


Po dłuższym podawaniu escytalopramu i cytalopramu u szczurów obserwowano zwiększenie

zawartości fosfolipidów w niektórych tkankach, np. płucach, najądrzach i wątrobie. Zwiększenie

zawartości fosfolipidów w najądrzach i wątrobie stwierdzono podczas ekspozycji na lek podobnej jak

u ludzi. Działanie to przemijało po zaprzestaniu podawania leku. Kumulację fosfolipidów

(fosfolipidozę) u zwierząt obserwowano w związku z wieloma lekami o właściwościach amfifilnych

kationów. Nie wiadomo, czy zjawisko to ma jakieś znaczenie u człowieka.


W badaniu toksycznego oddziaływania na rozwój u szczurów działanie embriotoksyczne (zmniejszenie masy ciała płodów i przemijające opóźnienie kostnienia) obserwowano po narażeniu wyrażonym wartością AUC większą od narażenia obserwowanego podczas zastosowania klinicznego. Nie stwierdzono zwiększonej częstości wad rozwojowych. Badania w okresie około- i pourodzeniowym wykazały zmniejszenie przeżywalności w okresie laktacji, podczas narażenia wyrażonego wartością AUC większego od narażenia obserwowanego podczas zastosowania klinicznego.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Rdzeń kapsułki:

Celuloza mikrokrystaliczna

Kroskarmeloza sodowa

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian


Otoczka:

Opadry White Y-1-7000:

Hypromeloza 6 cP

Tytanu dwutlenek (E 171)

Makrogol 400


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


3 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.


    1. Rodzaj i zawartość opakowania


Blistry OPA/Aluminium/PVC-Aluminium

7, 10, 14, 15, 20, 28, 30, 49, 50, 56, 60, 84, 90, 98, 100, 200, 500 tabletek

30 x 1, 49 x 1, 100 x 1 tabletek (opakowanie jednostkowe)


Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Lannacher Heilmittel Ges.m.b.H.

Schlossplatz 1

8502 Lannach

Austria



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Pozwolenie nr: 17033


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-06-22




10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-06-22


14