CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Donecleus, 5 mg, tabletki powlekane



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda tabletka powlekana zawiera 5 mg chlorowodorku donepezylu.

Substancja pomocnicza: tabletki powlekane 5 mg zawierają 92,5 mg laktozy (w postaci laktozy jednowodnej).


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka powlekana

Tabletki powlekane 5 mg są białe, okrągłe, dwuwypukłe z wytłoczonym „DZ 5” po jednej stronie.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Produkt leczniczy Donecleus jest wskazany w leczeniu objawowym łagodnej do średnio ciężkiej postaci otępienia w chorobie Alzheimera.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Dorośli /pacjenci w podeszłym wieku:

Dawka początkowa wynosi 5 mg na dobę (podawana raz na dobę). Produkt Donecleus należy przyjmować doustnie, wieczorem, tuż przed snem. Podawanie dawki 5 mg na dobę należy kontynuować przez co najmniej jeden miesiąc, co pozwoli na kliniczną ocenę skuteczności leczenia

i osiągnięcie stanu stacjonarnego stężenia chlorowodorku donepezylu. Po ocenie klinicznej leczenia przez miesiąc dawką 5 mg na dobę, dawkę produktu można zwiększyć do 10 mg na dobę (podawaną raz na dobę). Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 10 mg. Dawki powyżej 10 mg na dobę nie były oceniane w badaniach klinicznych.


Leczenie powinno być prowadzone przez lekarza mającego doświadczenie w rozpoznawaniu

i leczeniu otępienia w chorobie Alzheimera. Rozpoznanie powinno być dokonane zgodnie

z zatwierdzonymi wytycznymi (np. kryteria rozpoznawania otępienia wg DSM IV, ICD 10). Leczenie donepezylem należy podejmować tylko wówczas, gdy możliwa jest regularna kontrola przyjmowania leku przez pacjenta. Leczenie podtrzymujące należy kontynuować tak długo, jak długo utrzymuje się korzystne dla pacjenta działanie produktu. Należy regularnie oceniać korzyści terapeutyczne ze stosowania donepezylu.


W przypadku ustania korzystnego działania, należy rozważyć przerwanie leczenia. Nie jest możliwe przewidzenie indywidualnej wrażliwości pacjenta na terapię donepezylem.


Po przerwaniu leczenia obserwowano stopniowe zmniejszanie się korzystnych skutków działania donepezylu.


Pacjenci z niewydolnością nerek i wątroby

Ponieważ niewydolność nerek nie wpływa na klirens chlorowodorku donepezylu, u pacjentów

z niewydolnością nerek można stosować podobny schemat dawkowania, jak u pacjentów

z prawidłową czynnością nerek.


Z uwagi na możliwą zwiększoną ekspozycję na lek u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby (patrz punkt 5.2), zwiększanie dawki powinno odbywać się zgodnie

z indywidualną tolerancją pacjenta. Brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.


Dzieci i młodzież

Produkt Donecleus nie jest zalecany do stosowania u dzieci i młodzieży.


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na substancję czynną chlorowodorek donepezylu, pochodne piperydyny lub którąkolwiek substancję pomocniczą.

Ciąża, patrz punkt 4.6


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Stosowanie donepezylu u pacjentów z ciężkim otępieniem w chorobie Alzheimera, innymi rodzajami otępienia lub innymi rodzajami zaburzeń pamięci (np. pogorszenie funkcji poznawczych związane

z wiekiem) nie zostało zbadane.


Znieczulenie: donepezyl, jako inhibitor cholinesterazy, może nasilać zwiotczenie mięśni wywołane przez pochodne sukcynylocholiny stosowane do znieczulenia ogólnego.


Choroby sercowo-naczyniowe: z uwagi na działanie farmakologiczne, inhibitory cholinesterazy mogą działać wagotoniczne na częstość akcji serca (np. bradykardia). Powyższe działanie może być szczególnie istotne u pacjentów z zespołem chorego węzła zatokowego lub zaburzeniami przewodnictwa nadkomorowego, takimi jak blok zatokowo-przedsionkowy lub przedsionkowo-komorowy.


Istnieją doniesienia o omdleniach i drgawkach. Podczas badania pacjentów należy wziąć pod uwagę możliwość bloku serca lub zahamowania zatokowego.


Choroby przewodu pokarmowego: pacjenci o zwiększonym ryzyku rozwoju wrzodów trawiennych, np. z chorobą wrzodową w wywiadzie lub przyjmujący jednocześnie niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), powinni być monitorowani w kierunku objawów choroby wrzodowej. Badania kliniczne z donepezylem nie wykazały jednak zwiększenia, w porównaniu z placebo, częstości zapadania na chorobę wrzodową przewodu pokarmowego ani krwawienia z przewodu pokarmowego.


Choroby układu moczowo-płciowego: chociaż nie było to obserwowane w badaniach klinicznych

z donepezylem, cholinomimetyki mogą powodować niedrożność ujścia pęcherza moczowego.


Choroby neurologiczne: napady drgawkowe: cholinomimetyki uważane są za możliwą przyczynę uogólnionych drgawek. Jednak napady drgawkowe mogą być również objawem choroby Alzheimera. Cholinomimetyki mogą nasilać lub wywoływać objawy pozapiramidowe.


Choroby płuc: z uwagi na działanie cholinomimetyczne należy zachować ostrożność w przypadku przepisywania inhibitorów cholinesterazy pacjentom z astmą lub obturacyjną chorobą płuc

w wywiadzie.


Nie należy podawać donepezylu jednocześnie z innymi inhibitorami acetylocholinesterazy, agonistami lub antagonistami układu cholinergicznego.



Ciężka niewydolność wątroby: brak danych dotyczących stosowania leku u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby.


Nietolerancja laktozy: pacjenci z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub złym wchłanianiem glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu.


Umieralność w badaniach klinicznych dotyczących otępienia naczyniopochodnego

Przeprowadzono trzy badania kliniczne trwające 6 miesięcy, w których oceniano indywidualne spełnienie kryteriów diagnostycznych NINDS/AIREN (National Institute of Neurological Disorders and Stroke/Association International pour la Recherche et l'Enseignement en Neurosciences) prawdopodobnego lub możliwego otępienia naczyniopochodnego (ang. vascular dementia VaD). Kryteria NINDS/AIREN są opracowane w celu identyfikacji pacjentów, u których demencja spowodowana jest jedynie przyczyną naczyniową oraz wykluczenia pacjentów z choroba Alzheimera. W pierwszym badaniu wskaźnik umieralności wynosił 2/198 (1,0%) w grupie chlorowodorku donepezylu 5 mg, 5/206 (2,4%) w grupie chlorowodorku donepezylu 10 mg i 7/199 (3,5%) w grupie placebo. W drugim badaniu wskaźnik umieralności wynosił 4/208 (1,9%) w grupie chlorowodorku donepezylu 5 mg, 3/315 (1,4%) w grupie chlorowodorku donepezylu 10 mg i 1/193 (0,5%) w grupie placebo. W trzecim badaniu wskaźnik umieralności wynosił 11/648 (1,7%) w grupie chlorowodorku donepezylu 5 mg i 0/326 (0 %) w grupie placebo. Wskaźnik umieralności w trzech badaniach dotyczących VaD był liczbowo wyższy w grupie chlorowodorku donepezylu (1,7%) niż w grupie placebo (1,1%), jednak różnica ta nie była statystycznie znamienna. Większość zgonów u pacjentów stosujących zarówno chlorowodorek donepezylu, jak i placebo była wynikiem różnych zdarzeń naczyniowych, których należy spodziewać się w grupie pacjentów w podeszłym wieku z towarzyszącą choroba naczyniową. Analiza wszystkich poważnych, nie zakończonych zgonem lub śmiertelnych zdarzeń naczyniowych nie wykazała różnicy w częstości ich występowania w grupie chlorowodorku donepezylu w stosunku do grupy placebo.


W sumarycznych badaniach klinicznych dotyczących choroby Alzheimera (n = 4146) oraz

w sumarycznych badaniach dotyczących choroby Alzheimera oraz innych postaci otępienia, w tym otępienia naczyniopochodnego (całkowita liczba n = 6888), współczynnik umieralności w grupie placebo w znaczeniu numerycznym był większy, niż w grupie otrzymującej chlorowodorek donepezylu.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Chlorowodorek donepezylu ani żaden z jego metabolitów nie hamuje metabolizmu teofiliny, warfaryny, cymetydyny i digoksyny u ludzi. Jednoczesne stosowanie digoksyny lub cymetydyny nie wpływa na metabolizm chlorowodorku donepezylu. Badania in vitro wykazały, że izoenzymy 3A4 cytochromu P450 oraz w niniejszym stopniu izoenzymy 2D6 biorą udział w metabolizmie donepezylu. Badania in vitro wykazały, że ketokonazol oraz chinidyna, hamujące odpowiednio izoenzymy CYP3 A4 oraz 2D6, hamują metabolizm donepezylu. Zatem powyższe oraz pozostałe inhibitory CYP3A4, takie jak itrakonazol oraz erytromycyna, oraz inhibitory CYP2D6, takie jak fluoksetyna, mogą hamować metabolizm donepezylu. W badaniu u zdrowych ochotników, ketokonazol zwiększał średnie stężenia donepezylu o około 30%. Leki pobudzające obydwa izoenzymy, takie jak ryfampicyna, fenytoina, karbamazepina oraz alkohol zmniejszają stężenie donepezylu. Ponieważ stopień działania hamującego oraz pobudzającego nie jest znany, należy zachować ostrożność w przypadku podawania leków w takich skojarzeniach. Chlorowodorek donepezylu może zaburzać działanie leków o działaniu anrycholinergicznym. Może wystąpić synergizm działania w przypadku jednoczesnego stosowania sukcynylocholiny, innych leków hamujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe lub agonistów cholinergicznych albo leków beta-adrenolitycznych wpływających na układ przewodzący serca.


4.6 Ciąża i laktacja


Ciąża: brak odpowiednich danych klinicznych dotyczących stosowania donepezylu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, stwierdzono natomiast toksyczny wpływ na okres okołourodzeniowy i pourodzeniowy (patrz punkt 5.3 ). Potencjalne ryzyko dla człowieka nie jest znane. Nie wolno stosować produktu Donecleus podczas ciąży.


Laktacja: donepezyl jest wydzielany do mleka u szczurów. Brak danych dotyczących wydzielania chlorowodorku donepezylu do ludzkiego mleka, nie prowadzono również badań z udziałem karmiących kobiet. Kobiety przyjmujące donepezyl nie powinny karmić piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Donepezyl ma niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwana urządzeń mechanicznych.

Otępienie może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Ponadto donepezyl może powodować uczucie zmęczenia, zawroty głowy oraz kurcze mięśni, szczególnie na początku leczenia lub po zwiększeniu dawki. Możliwość dalszego prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych przez pacjentów przyjmujących donepezyl powinna być rutynowo oceniana przez lekarza prowadzącego.


4.8 Działania niepożądane


Najczęstszymi działaniami niepożądanymi są: biegunka, kurcze mięśni, zmęczenie, nudności, wymioty i bezsenność.

Działania niepożądane, obserwowane w więcej niż pojedynczych przypadkach przedstawiono poniżej według klasyfikacji układów narządowych oraz częstości występowania. Częstość występowania działań niepożądanych określono następująco: bardzo często (≥1/10), często (≥1/100 do <1/10), niezbyt często (≥1/1000 do <1/100) oraz rzadko (≥1/10000 do <1/1000).


Klasyfikacja układów i narządowów

Bardzo często

Często

Niezbyt często

Rzadko

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze


Przeziębienie



Zaburzenia metabolizmu i odżywiania


Jadłowstręt



Zaburzenia psychiczne


Omamy** Pobudzenie**

Agresywne zachowanie**



Zaburzenia układu nerwowego


Omdlenia* Zawroty głowy Bezsenność

Drgawki*

Objawy

pozapiramidowe

Zaburzenia serca



Bradykardia

Blok zatokowo-przedsionkowy Blok przedsionkowo-komorowy

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe

Biegunka

Nudności

Wymioty

Zaburzenia żołądkowe

Krwotok żołądkowo-jelitowy

Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych




Zaburzenia czynności wątroby, w tym zapalenie wątroby***

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej


Wysypka

Świąd



Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości


Kurcze mięśni



Zaburzenia nerek i dróg moczowych


Nietrzymanie moczu



Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Ból głowy

Zmęczenie

Bóle



Badania diagnostyczne



Niewielkie zwiększenie aktywności mięśniowej kinazy w surowicy


Urazy i zatrucia


Wypadki



Zaburzenia metabolizmu i odżywiania


Anoreksja




*U pacjentów badanych w kierunku omdleń lub napadów padaczkowych należy wziąć pod uwagę możliwość bloku serca lub zahamowania zatokowego (patrz punkt 4.4).

**Omamy, pobudzenie oraz zachowanie agresywne ustępowały po zmniejszeniu dawki lub przerwaniu leczenia.

***W przypadku niewyjaśnionego zaburzenia czynności wątroby należy rozważyć odstawienie produktu Donecleus.


4.9 Przedawkowanie


Szacowana średnia dawka śmiertelna chlorowodorku donepezylu po jednokrotnym podaniu doustnym u myszy i szczurów wynosi odpowiednio 45 mg/kg i 32 mg/kg masy ciała lub około 225- i 160-krotność maksymalnej zalecanej dawki u ludzi wynoszącej 10 mg na dobę. U zwierząt obserwowano zależne od dawki objawy pobudzenia cholinergicznego, obejmujące zmniejszenie spontanicznej ruchliwości, leżenie na brzuchu, chwiejny chód, łzawienie, drgawki kloniczne, zapaść oddechową, ślinienie, zwężenie źrenic, drżenie pęczkowe mięśni oraz obniżoną temperaturę ciała.


Przedawkowanie inhibitorów cholinesterazy może prowadzić do przełomu cholinergicznego, objawiającego się silnymi nudnościami, wymiotami, ślinieniem, poceniem, bradykardią, niedociśnieniem, depresją oddechową, zapaścią i drgawkami. Możliwe jest również postępujące osłabienie mięśni, mogące prowadzić do śmierci w razie osłabienia mięśni oddechowych. Podobnie jak w każdym przypadku przedawkowania należy podjąć leczenie podtrzymujące. Jako antidotum na przedawkowanie produktu Donecleus można podać leki antycholinergiczne - aminy trzeciorzędowe, takie jak atropina. Zaleca się dożylne podawanie siarczanu atropiny w stopniowo zwiększanych dawkach, aż do osiągnięcia działania: dawka początkowa 1,0 do 2,0 mg dożylnie, kolejne dawki

w zależności od reakcji klinicznej.


Obserwowano atypowe zmiany ciśnienia tętniczego krwi oraz częstości pracy serca w przypadku podawania innych leków cholinomimetycznych w skojarzeniu z czwartorzędowymi lekami antycholinergicznymi, takimi jak glikopirolan. Możliwość usuwania donepezylu i (lub) jego metabolitów przez dializę (hemodializę, dializę otrzewnową lub hemofiltrację) nie została zbadana.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciw otępieniu; antycholinesteraza.

Kod ATC: N06DA02.


Chlorowodorek donepezylu jest wybiórczym, odwracalnym inhibitorem acetylocholinesterazy, głównego enzymu rozkładającego acetylocholinę w mózgu, in vitro chlorowodorek donepezylu jest ponad 1000-krotnie silniejszym inhibitorem tego enzymu niż butyrylocholinesterazy, enzymu obecnego głównie poza ośrodkowym układem nerwowym.


W badaniach klinicznych u pacjentów z chorobą Alzheimera, zastosowanie chlorowodorku donepezylu w dawce jednorazowej 5 mg lub 10 mg na dobę powodowało w stanie stacjonarnym zahamowanie aktywności acetylocholinesterazy (mierzonej w błonach erytrocytów) odpowiednio

o 63,6% oraz 77,3%, zmierzonej po podaniu. Wykazano, że hamowanie acetylocholinesterazy (AChE) w erytrocytach przez chlorowodorek donepezylu jest skorelowane ze zmianami w czułej skali ADAS-Cog mierzącej wybrane elementy aktywności poznawczej.

Nie badano wpływu chlorowodorku donepezylu na zmianę przebiegu podstawowej choroby neurologicznej. Nie można więc uważać, że chlorowodorek donepezylu ma jakikolwiek wpływ na postęp choroby.

Skuteczność leczenia lekiem Donecleus była badana w czterech badaniach klinicznych kontrolowanych placebo, 2 badaniach trwających po 6 miesięcy oraz 2 badaniach trwających rok.


W sześciomiesięcznym badaniu klinicznym na koniec leczenia donepezylem przeprowadzono badanie z zastosowaniem trzech metod oceny skuteczności: skali ADAS-Cog (mierzącej zdolności poznawcze), skali CIBIC - Clinician Interview Based Impression of Change with Caregiver Input (mierzącej ogólne funkcjonowanie) oraz Activities of Daily Living Subscale of the Clinical Dementia Rating Scale (mierzącej zdolność funkcjonowania w życiu społecznym i rodzinnym oraz oceniające zainteresowania i możliwość samodzielnego funkcjonowania).


Pacjenci spełniający poniższe kryteria byli zaliczani do grupy pacjentów odpowiadających na leczenie.

Pacjenci odpowiadający na leczenie =



Pacjenci odpowiadający na leczenie (%)


Pacjenci, którzy przystąpili do leczenia

n=365

Pacjenci, którzy ukończyli badanie

n=352

Grupa placebo

10%

10%

Grupa donepezyl 5 mg

18%*

18%*

Grupa donepezyl 10 mg

2l%*

22%**

*p<0,5

** p<0,01


Chlorowodorek donepezylu w sposób statystycznie istotny i zależny od dawki zwiększa odsetek pacjentów zaliczonych do grupy odpowiadającej na leczenie.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

Maksymalne stężenia leku w osoczu obserwowano w ciągu 3-4 godzin po podaniu doustnym. Stężenia w osoczu oraz pole pod krzywą zwiększają się proporcjonalnie do dawki. Końcowy okres półtrwania wynosi około 70 godzin, tym samym wielokrotne podanie pojedynczych dawek dobowych prowadzi do stopniowego osiągania stanu stacjonarnego. Stan stacjonarny osiągany jest w ciągu około 3 tygodni po rozpoczęciu leczenia. Po osiągnięciu stanu stacjonarnego, stężenia chlorowodorku donepezylu

w osoczu i związane z tym właściwości farmakodynamiczne wykazują niewielką zmienność w ciągu dnia.

Pokarm nie wpływa na wchłanianie chlorowodorku donepezylu.


Dystrybucja

Chlorowodorek donepezylu wiąże się z białkami osocza w około 95%. Stopień wiązania czynnego metabolitu 6-O-demetylodonepezylu z białkami osocza nie jest znany. Dystrybucja chlorowodorku donepezylu do różnych tkanek ciała nie została dokładnie poznana. Jednak w badaniu przeprowadzonym u zdrowych ochotników - mężczyzn o zbliżonej masie ciała, po 24 godzinach od jednokrotnego podania 5 mg chlorowodorku donepezylu znaczonego I4C, około 28% znakowanego promieniotwórcze) związku pozostało niewydalone. Oznacza to, że chlorowodorek donepezylu i (lub) jego metabolity mogą pozostawać w organizmie przez ponad 10 dni.


Metabolizm/Wydalanie

Chlorowodorek donepezylu jest wydalany zarówno w postaci niezmienionej z moczem, jak

i metabolizowany przez układ cytochromu P450 do wielu metabolitów, z których nie wszystkie zostały zidentyfikowane. Po jednokrotnym podaniu dawki 5 mg chlorowodorku donepezylu znaczonego I4C, poziom radioaktywności w osoczu, wyrażony jako procent podanej dawki, był obecny głównie w postaci niezmienionej jako chlorowodorek donepezylu (30%), 6-O-demetylodonepezyl (11% -jedyny metabolit o działaniu podobnym do chlorowodorku donepezylu),

N-tlenek cis-donepezylu (9%), 5-0-demetylodonepezyl (7%) oraz glukuronid 5-O-demetylodonepezylu (3%). Około 57% całkowitej podanej radioaktywności stwierdzono w moczu

(l7% jako donepezyl w postaci niezmienionej) oraz 14,5% w kale, co wskazuje na biotransformację

i wydalanie z moczem jako główne drogi eliminacji. Brak danych wskazujących na krążenie jelitowo-wątrobowe chlorowodorku donepezylu i (lub) któregokolwiek z jego metabolitów.


Stężenia donepezylu w osoczu zmniejszają się wraz z okresem półtrwania wynoszącym około 70 godzin.


Płeć, rasa oraz palenie tytoniu w wywiadzie nie mają klinicznie istotnego wpływu na stężenia chlorowodorku donepezylu w osoczu. Nie prowadzono odpowiednich badań nad farmakokinetyką donepezylu u zdrowych osób w wieku podeszłym ani pacjentów z chorobą Alzheimera lub z demencją naczyniową. Jednakże średnie stężenia leku w osoczu pacjentów były zbliżone do tych u młodych zdrowych ochotników.


Stężenia donepezylu w stanie stacjonarnym u pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością wątroby były zwiększone; średnie wartości AUC były większe o 48% i średnie wartości Cmax o 39% (patrz punkt 4.2).


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Szeroko zakrojone badania na zwierzętach doświadczalnych wykazały, że substancja wywiera niewiele działań innych niż zamierzone działania farmakologiczne spójne z jej działaniem pobudzającym układ cholinergiczny (patrz punkt 4.9). W badaniach mutacji komórek bakterii

i ssaków donepezyl nie wykazywał właściwości mutagennych. W badaniach in vitro obserwowano działania klastogenne w przypadku stężeń powodujących toksyczność oraz ponad 3000-krotnie większych niż stężenia w osoczu w stanie stacjonarnym. W teście mikrojądrowym in vivo u myszy nie obserwowano żadnych działań klastogennych ani genotoksycznych. W długoterminowych badaniach rakotwórczości nie stwierdzono działania onkogennego u szczurów ani myszy.


Chlorowodorek donepezylu nie wpływał na płodność u szczurów, nie wykazywał działania teratogennego u szczurów oraz królików, jednak podawany ciężarnym szczurom w dawkach

50-krotnie większych niż dawki stosowane u ludzi wykazywał niewielki wpływ na częstość porodów martwych płodów oraz wczesną przeżywalność młodych (patrz punkt 4.6).



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Rdzeń tabletki:

Laktoza jednowodna

Skrobia kukurydziana

Celuloza mikrokrystaliczna

Magnezu stearynian


Otoczka tabletki:

Opadry II 85F18378 White:

Alkohol poliwinylowy

Makrogol 3350

Talk

Tytanu dwutlenek (E 171)


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


3 lata.


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.


    1. Rodzaj i zawartość opakowania


Blister PVC/Aluminium.

Pojemnik HDPE z wieczkiem z LDPE.

Wielkości opakować:

Blister: 7, 28, 30, 50, 50 x 1, 56, 60, 84, 98 lub 120 tabletek powlekanych.

Pojemnik: 28, 30, 100 lub 250 tabletek powlekanych.


Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


    1. Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego do stosowania i usuwania jego pozostałości


Brak specjalnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Nucleus ehf., Box 55, Naustanesi, 116 Reykjavík, Islandia



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(-Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Donecleus, 5 mg, tabletki powlekane: 17051

9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2010-08-26


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2010-08-26


9