CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Xelacef, 250 mg, tabletki powlekane



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Każda tabletka Xelacef 250 mg zawiera 250 mg cefuroksymu (Cefuroximum) w postaci cefuroksymu aksetylu.


Pełen wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka powlekana.


250 mg: tabletka powlekana barwy jasnoniebieskiej, w kształcie kapsułki, z wytłoczonym napisem „250” na jednej stronie i „P125" na drugiej stronie.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Xelacef jest wskazany w leczeniu zakażeń o nasileniu lekkim do umiarkowanego, wywołanych przez drobnoustroje wrażliwe na cefuroksym, takich jak:

- zakażenia górnych dróg oddechowych: ostre zapalenie ucha środkowego, zapalenie zatok, zapalenie migdałków i zapalenie gardła;

- ostre zapalenie oskrzeli, zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli;

- niepowikłane zakażenia dolnych dróg moczowych: zapalenie pęcherza moczowego;

- zakażenia skóry i tkanek miękkich: czyraczność, ropowica i liszajec;

- leczenie wczesnej fazy boreliozy – choroby z Lyme (stadium I) i zapobieganie jej późnym powikłaniom u dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat.


Należy uwzględnić oficjalne wytyczne dotyczące właściwego stosowania leków przeciwbakteryjnych.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


W celu umożliwienia indywidualnego dawkowania, produkt leczniczy Xelacef dostępny jest w postaci tabletek powlekanych 250 mg i 500 mg. Ogólne zalecenia dotyczące dawkowania cefuroksymu zależą od wrażliwości danego drobnoustroju i od miejsca zakażenia.


Tabletki Xelacef są powlekane w celu zamaskowania ich smaku: nie należy ich rozgryzać, łamać ani żuć.


Leczenie trwa zwykle 7 dni (od 5 do 10 dni). W leczeniu zapalenia gardła i migdałków, wywołanego przez Streptococcus pyogenes, wskazane jest podawanie leku przez co najmniej 10 dni. W leczeniu wczesnej fazy boreliozy lek należy podawać 20 dni. W celu uzyskania optymalnego wchłaniania, Xelacef należy podawać wkrótce po posiłku.


Dawkowanie zależy od ciężkości zakażenia. W leczeniu ciężkich zakażeń zaleca się stosowanie cefuroksymu w postaci do podawania pozajelitowego. W leczeniu zapalenia płuc i zaostrzenia przewlekłego zapalenia oskrzeli cefuroksym aksetylu jest skuteczny, jeśli zastosuje się go po początkowym parenteralnym podawaniu cefuroksymu sodu.


Schemat dawkowania


Dorośli i dzieci w wieku powyżej 12 lat

Dawkowanie

Zakażenia górnych dróg oddechowych

250 (do 500) mg dwa razy na dobę

Zakażenia dolnych dróg oddechowych

500 mg dwa razy na dobę

Niepowikłane zakażenia dolnych dróg moczowych

250 mg dwa razy na dobę

Zakażenia skóry i tkanek miękkich

250 do 500 mg dwa razy na dobę

Wczesna faza boreliozy

500 mg dwa razy na dobę przez 20 dni

Dzieci w wieku od 5 do 12 lat

Zakażenia wymienione powyżej, jeżeli dotyczą dzieci w tym wieku

125* do 250 mg dwa razy na dobę

Ostre zapalenie ucha środkowego

250 mg dwa razy na dobę

* Mogą być dostępne inne produkty lecznicze zawierające cefuroksym aksetylu, o mocy 125 mg.


Dzieci w wieku od 5 do 12 lat

U dzieci w wieku od 5 do 12 lat nie należy przekraczać dawki dobowej wynoszącej 500 mg cefuroksymu.


Dzieci w wieku poniżej 5 lat

Tabletki Xelacef nie są odpowiednie do stosowania u dzieci w wieku poniżej 5 lat. U pacjentów z tej grupy wiekowej zaleca się stosowanie zawiesiny doustnej. Brak doświadczenia u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy.


Schemat dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, osób dializowanych i pacjentów w podeszłym wieku

Szczególne środki ostrożności nie są konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub pacjentów w podeszłym wieku, jeżeli dawka dobowa nie przekracza 1000 mg. Cefuroksym aksetylu należy dawkować ostrożnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i klirensem kreatyniny poniżej 20 ml/min. U pacjentów poddawanych hemodializie konieczne jest podanie dodatkowej dawki cefuroksymu na koniec każdej dializy.


4.3 Przeciwwskazania




4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Jeżeli po podaniu produktu Xelacef wystąpią reakcje nadwrażliwości, należy niezwłocznie przerwać stosowanie leku i wdrożyć odpowiednie leczenie.

Zachowanie szczególnej ostrożności jest wskazane u pacjentów, u których w przeszłości występowały reakcje nadwrażliwości na penicyliny lub inne antybiotyki beta-laktamowe.


Podobnie jak w przypadku innych antybiotyków o szerokim spektrum działania, długotrwałe stosowanie cefuroksymu aksetylu może prowadzić do wzrostu drobnoustrojów niewrażliwych (np. Candida, enterokoki i Clostridium difficile); może być konieczne przerwanie leczenia.

U pacjentów, u których w trakcie lub po zakończeniu stosowania produktu Xelacef rozwija się ciężka biegunka, należy brać pod uwagę ryzyko zagrażającego życiu rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego. Należy wówczas przerwać stosowanie produktu Xelacef i wdrożyć odpowiednie leczenie. Podawanie leków hamujących perystaltykę jelit jest przeciwwskazane (patrz punkt 4.8).

Podczas dwudziestodniowego leczenia boreliozy może zwiększyć się częstość występowania biegunki.


Długotrwałe stosowanie produktu Xelacef może prowadzić do nadmiernego rozwoju patogenów opornych na cefuroksym aksetylu. Bardzo ważne jest zapewnienie starannej kontroli stanu pacjenta. Jeśli w trakcie leczenia wystąpi nadkażenie, należy zastosować odpowiednie leczenie (patrz punkt 4.8).


Nie zaleca się stosowania produktu Xelacef u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami przewodu pokarmowego, przebiegającymi z wymiotami i biegunką, gdyż w takim wypadku nie można mieć pewności, że wchłanianie leku jest właściwe. Należy rozważyć podanie cefuroksymu w postaci pozajelitowej.


W następstwie stosowania cefuroksymu aksetylu w leczeniu boreliozy opisywano występowanie reakcji Jarischa-Herxheimera. Reakcja ta wynika bezpośrednio z bakteriobójczego działania cefuroksymu aksetylu na krętki Borrelia burgdorferi. Należy poinformować pacjenta o możliwości wystąpienia tej częstej, zwykle samoistnie ustępującej reakcji, spowodowanej działaniem antybiotyku w leczeniu boreliozy.


Nie zaleca się jednoczesnego stosowania leków zwiększających wartość pH w żołądku (patrz punkt 4.5).


Brak doświadczenia klinicznego ze stosowaniem cefuroksymu aksetylu u dzieci w wieku poniżej 3 miesięcy. Doświadczenie kliniczne w leczeniu wczesnej fazy boreliozy dotyczy wyłącznie dzieci w wieku powyżej 12 lat i dorosłych.


Do oznaczenia stężenia glukozy we krwi i w osoczu u pacjentów otrzymujących Xelacef zaleca się metody z glukooksydazą lub z heksokinazą. Cefuroksym nie zaburza próby pikrynianowej na kreatyninę (patrz punkt 4.5).


U niektórych dzieci podczas leczenia cefuroksymem sodu występowała niewielka lub umiarkowana utrata słuchu.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Jednoczesne stosowanie leków zwiększających wartość pH w żołądku zmniejsza biodostępność cefuroksymu aksetylu. Nie zaleca się jednoczesnego podawania tych leków (patrz punkt 4.4).


Ponieważ leki bakteriostatyczne mogą zakłócać bakteriobójcze działanie cefalosporyn, zaleca się unikanie podawania tetracyklin, makrolidów lub chloramfenikolu w skojarzeniu z cefuroksymem aksetylu.


Jednoczesne podawanie probenecydu może powodować większe i dłużej utrzymujące się stężenia cefuroksymu w surowicy i żółci.


Cefuroksym może zaburzać oznaczenia stężenia glukozy w moczu metodami wykorzystującymi odczynniki zawierające miedź (roztwór Benedicta lub Fehlinga, Clinitest). Do oznaczenia stężenia glukozy we krwi i osoczu u pacjentów otrzymujących cefuroksym aksetylu zalecane są metody z glukooksydazą lub heksokinazą (patrz punkt 4.4).


W wyniku stosowania cefuroksymu aksetylu może wystąpić fałszywie dodatni wynik testu Coombsa. Może to stanowić przeszkodę w wykonywaniu prób krzyżowych krwi (patrz punkt 4.8).


Należy zachować ostrożność podczas stosowania antybiotyków z grupy cefalosporyn w dużych dawkach u pacjentów otrzymujących silnie działające leki moczopędne, aminoglikozydy lub amfoterycynę, gdyż takie skojarzenia zwiększają ryzyko nefrotoksyczności.


Podczas doustnego stosowania antybiotyków razem z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, może wystąpić zmniejszone wchłanianie metabolitów steroidowych (mniejsze wchłanianie zwrotne estrogenów) z powodu możliwości zaburzenia składu flory jelitowej. Dlatego ze względu na możliwe zmniejszenie skuteczności, zaleca się stosowanie dodatkowych metod antykoncepcji.


4.6 Ciąża i laktacja


Ciąża

Dane dotyczące stosowania cefuroksymu aksetylu w czasie ciąży są niewystarczające do oceny ewentualnej jego szkodliwości. Dotychczas przeprowadzone badania na zwierzętach nie wykazały dowodów na uszkadzające działanie. Cefuroksym przenika przez łożysko. Produktu Xelacef nie należy stosować podczas ciąży, chyba że lekarz uzna to za istotne.


Karmienie piersią

Cefuroksym jest w niewielkim stopniu wydzielany do mleka kobiecego i dlatego należy unikać karmienia piersią podczas leczenia.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Ponieważ produkt leczniczy może powodować zawroty głowy, należy ostrzec pacjentów o zachowaniu ostrożności podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń mechanicznych.


4.8 Działania niepożądane


W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.


Częstość jest określona przy użyciu poniższej konwencji:

często (≥1/100, <1/10)

niezbyt często (≥1/1 000, <1/100)

rzadko (≥1/10 000, <1/1 000)

bardzo rzadko (<1/10 000)

częstość nieznana (nie może być określona na podstawie dostępnych danych).


Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Rzadko: rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego.

Tak jak w przypadku innych antybiotyków, przedłużone stosowanie może prowadzić do wtórnego nadkażenia, spowodowanego przez niewrażliwe drobnoustroje, np. Candida spp., Enterococcus spp. i Clostridium difficile (patrz punkt 4.4).


Zaburzenia krwi i układu chłonnego

Często: eozynofilia.

Niezbyt często: trombocytopenia; leukopenia i (lub) neutropenia.

Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna.


Zaburzenia układu immunologicznego

Często: reakcja Jarisch-Herxheimera po leczeniu cefuroksymem aksetylu choroby z Lyme (patrz punkt 4.4).

Rzadko: zespół choroby posurowiczej.

Bardzo rzadko: anafilaksja.


Zaburzenia psychiczne

Bardzo rzadko: nerwowość, dezorientacja, omamy.


Zaburzenia układu nerwowego

Często: ból głowy, zawroty głowy.

Bardzo rzadko: niepokój.


Zaburzenia żołądka i jelit

Często: choroby żołądka i jelit, w tym biegunka, nudności i wymioty. Częstość występowania biegunki zależy od podawanej dawki i może zwiększyć się do 10% podczas podawania tabletek. Częstość jest nawet wyższa (około 13%) podczas przedłużonego 20-dniowego leczenia wczesnej fazy boreliozy.


Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych

Bardzo rzadko: zapalenie wątroby, żółtaczka.


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej

Często: wysypki skórne, pokrzywka, świąd.

Bardzo rzadko: rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka.


Zaburzenia nerek i dróg moczowych

Często: zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika w surowicy, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Niezbyt często: ostre śródmiąższowe zapalenie nerek.


Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Rzadko: gorączka polekowa.


Badania diagnostyczne

Często: przemijające zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych (AspAT, AlAT, LDH) i stężenia bilirubiny.

Rzadko: zmniejszenie stężenia hemoglobiny.

W zależności od metody, można zaobserwować fałszywie dodatnie lub fałszywie ujemne wyniki testu wykrywającego glukozę we krwi lub w moczu. Można temu zapobiec, stosując metodę enzymatyczną.

Podczas leczenia cefalosporynami mogą wystąpić fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa. Do oznaczenia stężenia kreatyniny należy użyć alkalicznego pikrynianu (metoda Jaffe).


4.9 Przedawkowanie


Przedawkowanie cefalosporyn może powodować podrażnienie mózgu prowadzące do drgawek. Po przedawkowaniu ilość cefuroksymu w surowicy można zmniejszyć metodą dializy otrzewnowej lub hemodializy.



5 WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: cefalosporyny drugiej generacji, kod ATC: J01DC02


Mechanizm działania

Cefuroksym aksetylu wykazuje działanie bakteriobójcze in vivo dzięki związkowi macierzystemu – cefuroksymowi. Wszystkie cefalosporyny (antybiotyki beta-laktamowe) hamują syntezę ściany komórkowej i są wybiórczymi inhibitorami syntezy peptydoglikanów. Początkowy etap działania polega na przyłączeniu leku do receptorów komórkowych, zwanych białkami wiążącymi penicyliny (PBP, ang. Penicillin-Binding Proteins). Po przyłączeniu antybiotyku beta-laktamowego do tych receptorów następuje zahamowanie reakcji przeniesienia fragmentu peptydowego i zablokowanie syntezy peptydoglikanu. Końcowym etapem jest liza komórki bakteryjnej.


Mechanizm oporności

Oporność bakterii na cefuroksym może być wynikiem jednego lub kilku z następujących mechanizmów:

- hydroliza przez beta-laktamazy; cefuroksym może być skutecznie hydrolizowany przez poszczególne beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL) i przez kodowany chromosomalnie enzym (AmpC), który może być indukowany lub jego zdolność syntezy może zostać trwale przywrócona u niektórych gatunków tlenowych bakterii Gram-ujemnych;

- zmniejszone powinowactwo białek wiążących penicyliny do cefuroksymu;

- nieprzepuszczalność zewnętrznej błony komórkowej, ograniczająca dostęp cefuroksymu do białek wiążących penicyliny w drobnoustrojach Gram-ujemnych;

- wypływ leku z komórki w mechanizmie pompy jonowej.


Metycylinooporne gronkowce (MRS) wykazują oporność na wszystkie obecnie dostępne antybiotyki beta-laktamowe, w tym cefuroksym.

Penicylinooporne szczepy Streptococcus pneumoniae wykazują oporność krzyżową na cefalosporyny, takie jak cefuroksym, poprzez modyfikację białek wiążących penicyliny.

Szczepy H. influenzae nie wytwarzające beta laktamaz, oporne na ampicylinę (BLNAR), pomimo wrażliwości na ten antybiotyk in vitro należy uznać za oporne na cefuroksym.

Szczepy Enterobacteriaceae, zwłaszcza Klebsiella spp. i Escherichia coli, wytwarzające beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum substratowym (ESBL), mogą być klinicznie oporne na cefalosporyny pomimo stwierdzanej in vitro wrażliwości i należy uznać je za oporne.


Stężenia graniczne

Europejski Komitet ds. Oznaczania Wrażliwości Drobnoustrojów (EUCAST 2006 v. 1.1) określił następujące graniczne wartości minimalnego stężenia hamującego (MIC) cefuroksymu aksetylu:



Wrażliwe

Oporne

Enterobacteriaceae1, 2

8,0 µg/ml

R 8,0 µg/ml

Staphylococcus spp.

3

3

Streptococcus A, B, C, G

4

4

S. pneumoniae

0,25 µg/ml

>0,5 µg/ml

H. influenzae

0,12 µg/ml

1,0 µg/ml

M. catarrhalis

0,12 µg/ml

2,0 µg/ml

1 Wartości graniczne stężeń cefalosporyny w przypadku pałeczek Enterobacteriaceae będą wykazywać zmniejszoną wrażliwość, powodowaną przez większość ważnych beta-laktamaz w Enterobacteriaceae. Rzadko szczepy wytwarzające ESBL będą odnotowane jako wrażliwe. W celach kontroli zakażenia, epidemiologicznych i obserwacyjnych, laboratoria mogą zastosować specjalne testy do wykrywania i potwierdzenia wytwarzania ESBL.

2 Dotyczy tylko niepowikłanych zakażeń dróg moczowych.

3 Wrażliwość bakterii Staphylococcus na cefalosporyny wywnioskowano na podstawie wrażliwości na metycylinę.

4 Wrażliwość bakterii Streptococcus grupy A, B, C i G można wywnioskować na podstawie ich wrażliwości na benzopenicyliny.


Wrażliwość

Przewaga występowania oporności wybranych gatunków drobnoustrojów może być różna w zależności od położenia geograficznego oraz zmienna w czasie, dlatego wskazane jest korzystanie z miejscowych informacji o oporności, zwłaszcza podczas leczenia ciężkich zakażeń.

Jeśli na podstawie wyżej wspomnianych informacji nie można jednoznacznie ustalić wrażliwości drobnoustrojów wywołujących niektóre zakażenia, należy zwrócić się o poradę do eksperta.


gatunki Zwykle wrażliwe

Bakterie tlenowe Gram-dodatnie

Staphylococcus aureus (wrażliwe na metycylinę)

Gronkowce koagulazo-ujemne (wrażliwe na metycylinę)

Streptococcus agalactiae

Streptococcus pneumoniae

Streptococcus pyogenes


Bakterie tlenowe Gram-ujemne

Escherichia coli

Haemophilus influenzae

Klebsiella spp.

Moraxella catarrhalis

Proteus mirabilis

Proteus rettgeri


Bakterie beztlenowe

Peptococcus spp.

Peptostreptococcus spp.


Inne drobnoustroje

Borrelia burgdorferi


GATUNKI, WŚRÓD KTÓRYCH MOŻE WYSTĄPIĆ PROBLEM OPORNOŚĆI NABYTEJ

Acinetobacter spp.

Citrobacter spp.

Enterobacter spp.

Morganella morganii


GATUNKI OPORNE

Bacteroides fragilis

Clostridium difficile

Enterococcus spp.

Listeria monocytogenes

Proteus vulgaris

Pseudomonas spp.

Serratia spp.



5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie

Po podaniu doustnym cefuroksym aksetylu wchłania się z przewodu pokarmowego i jest szybko hydrolizowany w błonie śluzowej jelita oraz we krwi, co powoduje uwalnianie substancji czynnej – cefuroksymu – do krwiobiegu. Wchłanianie jest optymalne, gdy cefuroksym aksetylu podaje się wkrótce po posiłku (50-60%). W tych warunkach cefuroksym aksetylu osiąga maksymalne stężenie w surowicy po 2-3 godzinach.


Dystrybucja

Cefuroksym jest rozmieszczany w organizmie w wielu tkankach i płynach ustrojowych, w tym przenika do płynu opłucnowego, plwociny, kości, płynu maziówkowego i cieczy wodnistej, ale stężenia terapeutyczne w płynie mózgowo-rdzeniowym osiąga tylko w przypadku zapalenia opon mózgowych. Około 50% cefuroksymu w krążeniu występuje w postaci związanej z białkami osocza. Cefuroksym przenika przez łożysko i jest wykrywany w mleku matki.


Metabolizm

Cefuroksym nie jest metabolizowany.


Wydalanie

Większość podanej dawki cefuroksymu jest wydalana w postaci niezmienionej. Około 50% jest wydalane w procesie przesączania kłębuszkowego i około 50% w procesie wydzielania do kanalików nerkowych w ciągu 24 godzin, przy czym większość jest eliminowana w ciągu 6 godzin; w moczu występują duże stężenia. Niewielkie ilości cefuroksymu wydalane są z żółcią.

Probenecyd konkuruje z cefuroksymem w procesie wydzielania do kanalików nerkowych, co prowadzi do większych i dłużej utrzymujących się stężeń cefuroksymu w osoczu. Osoczowy okres półtrwania wynosi od 60 do 90 minut i jest dłuższy u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek oraz u noworodków.


Dializa powoduje zmniejszenie stężeń cefuroksymu w surowicy.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Badania nad przewlekłą toksycznością po podaniu wielokrotnym, przeprowadzone na szczurach i psach, nie wykazały żadnych istotnych zmian patologicznych po podawaniu dużych dawek przez okres 6 miesięcy.

Badania toksycznego wpływu na reprodukcję przeprowadzone na szczurach nie wykazały działań niepożądanych wpływających na płodność ani rozwój okołoporodowy i poporodowy. Badane myszy nie wykazały objawów embriotoksyczności ani fetotoksyczności. Badania dotyczące działania mutagennego i rakotwórczego nie wykazały istotnych klinicznie właściwości mutagennych ani rakotwórczych.


6 DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Rdzeń tabletki

Skrobia żelowana, kukurydziana

Kroskarmeloza sodowa

Sodu laurylosiarczan

Celuloza mikrokrystaliczna

Krzemionka koloidalna bezwodna

Olej roślinny uwodorniony


Otoczka

Opadry Blue:

Hypromeloza 6 cP

Tytanu dwutlenek (E171)

Glikol propylenowy

Błękit brylantowy (E133), lak

Indygotyna (E132), lak


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


2 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Blister z folii PVC/Aclar, w tekturowym pudełku.

Pojemnik HDPE z wieczkiem z PE z zabezpieczeniem gwarancyjnym.


Wielkości opakowań

Blistry: 10, 12, 14, 16, 20 i 50 tabletek powlekanych.

Pojemnik na tabletki: 20 i 60 tabletek powlekanych.


Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Bez szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Actavis Group PTC ehf

Reykjavíkurvegi 76-78

220 Hafnarfjörður

Islandia



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

16825




9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2010-07-07




10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2010-07-07

9