CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA WŁASNA PRODUKTU LECZNICZEGO


Diagen, 30 mg tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Jedna tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 30 mg gliklazydu (Gliclazidum).


Substancje pomocnicze:

Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 73,5 mg jednowodnej laktozy.


Pełen wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu.


Tabletki są białe do prawie białych, owalne, lekko dwuwypukłe (długość:11 mm x szerokość 5,5 mm) o ściętych brzegach.



4. SZCZEGóŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Cukrzyca insulinoniezależna (typu 2) u osób dorosłych, kiedy przestrzeganie diety, ćwiczenia fizyczne oraz zmniejszenie masy ciała nie wystarczają do utrzymania prawidłowego stężenia glukozy we krwi.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Doustnie

Do stosowania tylko u osób dorosłych.

Zwykle zalecana dawka wynosi od 1 tabletki do 4 tabletek na dobę, tj. od 30 mg do 120 mg przyjmowanych doustnie, jednorazowo, w porze śniadania.

Tabletki (tabletkę) należy połykać w całości nie żuć ani nie rozgryzać.

W przypadku pominięcia jednej dawki nie należy jej zwiększać w dniu następnym.


Podobnie jak w przypadku innego produktu o działaniu hipoglikemizującym, dawka powinna być dostosowana indywidualnie w zależności od reakcji pacjenta (stężenie glukozy we krwi, HbA1C).


Dawka początkowa

Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg na dobę.

W przypadku uzyskania skutecznej kontroli glikemii dawkę tę można stosować w leczeniu podtrzymującym.

Jeśli glikemia nie jest odpowiednio kontrolowana, dawkę można stopniowo zwiększyć do 60, 90 lub 120 mg na dobę..Nie powinno się zwiększać dawki częściej, niż co najmniej po upływie

1 miesiąca, z wyjątkiem pacjentów, u których stężenie glukozy we krwi nie uległo zmniejszeniu po dwóch tygodniach leczenia. W takich przypadkach dawkę można zwiększyć pod koniec drugiego tygodnia leczenia.

Maksymalna zalecana dawka dobowa to120 mg.


Zmiana z tabletek gliklazydu 80 mg (postać o natychmiastowym uwalnianiu) na produkt Diagen 30 mg tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

1 tabletka produktu zawierającego 80 mg gliklazydu jest porównywalna z 1 tabletką o przedłużonym uwalnianiu Diagen, 30 mg. Zmiana może być przeprowadzona pod warunkiem monitorowania parametrów krwi.


Zamiana innego, doustnego produktu przeciwcukrzycowego na Diagen.

Diagen, może być stosowany w celu zastapienia innego doustnego produktu przeciwcukrzycowego.

Podczas zamiany na Diagen, należy wziąć pod uwagę dawkę i okres półtrwania uprzednio stosowanego produktu przeciwcukrzycowego.

Zastosowanie okresu przejściowego nie jest konieczne.

Należy zastosować dawkę początkową 30 mg i tak ją zmodyfikować, aby była dostosowana do reakcji stężenia glukozy we krwi pacjenta, tak jak to opisano powyżej.

Przechodząc z produktu hipoglikemizującego będącego pochodną sulfonylomocznika o przedłużonym okresie półtrwania, konieczny może być kilkudniowy okres przerwy w leczeniu, aby uniknąć addycyjnego efektu 2 produktów, który może spowodować hipoglikemię. Schemat dawkowania w takich sytuacjach powinien być taki sam jak na początku stosowania produktu Diagen , tzn. zastosować dawkę początkową 30 mg/dobę, a następnie stopniowo ją zwiększać w zależności od reakcji metabolicznej pacjenta.


Leczenie skojarzone z innymi doustnymi lekami przeciwcukrzycowymi

Diagen, może być stosowany z biguanidami, inhibitorami alfa-glukozydazy lub insuliną.

U pacjentów, ze stężeniem glukozy we krwi u których Diagen, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu niedostatecznie kontrolowanym z użyciem produktu Diagen, powinno być wprowadzone leczenie skojarzone z insuliną pod ścisłym nadzorem lekarskim.


U osób w podeszłym wieku (powyżej 65. lat)

Produkt Diagen, należy stosować zgodnie z tymi samymi zasadami dawkowania, , jakie są zalecane u pacjentów poniżej 65 lat.


U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek powinny być zastosowane takie same zasady dawkowania, jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek Pacjenci ci powinni pozostawać pod obserwacją. Dane te zostały potwierdzone w badaniach klinicznych.


Czynniki ryzyka wystąpienia hipoglikemii:

- pacjenci niedożywieni lub źle odżywieni,

- ciężkie lub niedostatecznie wyrównane zaburzenia endokrynologiczne (niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niedoczynność kory nadnerczy),

- zaprzestanie długotrwałego leczenia i (lub) leczenia dużymi dawkami kortykosteroidów,

- ciążka choroba naczyniowa (ciężka choroba wieńcowa, ciężka niewydolność tętnicy szyjnej, choroba naczyń obwodowych).

Zaleca się, stosowanie minimalnej dawki początkowej 30 mg na dobę.


Dzieci i młodzież

Brak danych oraz badań klinicznych dotyczących stosowania u dzieci.


4.3 Przeciwwskazania


- Stwierdzona nadwrażliwość na gliklazyd, inne pochodne sulfonylomocznika, sulfonamidy lub którąkolwiek z substancji pomocniczych produktu,

- cukrzyca typu 1,

- stan przedśpiączkowy lub śpiączka cukrzycowa, ketoza i kwasica cukrzycowa,

- ciężka niewydolność nerek lub wątroby (w tych przypadkach zaleca się stosowanie insuliny),

- leczenie mikonazolem (patrz punkt 4.5),

- okres karmienia piersią (patrz punkt 4.6).


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


Pochodne sulfonylomocznika stosowane w leczeniu pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej mogą prowadzić do niedokrwistości hemolitycznej. Ponieważ gliklazyd należy do tej grupy leków należy zachować ostrożność w jego stosowaniu u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej i rozważyć leczenie alternatywne.


Hipoglikemia

To leczenie powinno być stosowane jedynie u pacjentów regularnie odżywiających się (dotyczy śniadania). Jest ważne, aby regularnie spożywać węglowodany ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii, jeśli posiłek jest przyjęty późno, jeśli spożyta jest nieodpowiednia ilość pokarmu lub posiłek zawiera mało węglowodanów. Hipoglikemia częściej pojawia się podczas stosowania diet niskokalorycznych, w następstwie długotrwałego lub forsownego wysiłku fizycznego, picia alkoholu lub w przypadku, gdy zastosowano leczenie skojarzone lekami przeciwcukrzycowymi.

Hipoglikemia może wystąpić w następstwie stosowania pochodnych sulfonylomocznika (patrz punkt 4.8). Niektóre przypadki ciężkiej i przedłużonej hipoglikemii mogą wymagać leczenia szpitalnego i podawania glukozy przez kilka dni.

Aby zmniejszyć ryzyko hipoglikemii, należy ostrożnie dobierać pacjentów oraz ustalać dawkę,

a pacjentów należy odpowiednio poinformować.

Czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii:


Niewydolność nerek i wątroby

Farmakokinetyka i(lub) farmakodynamika gliklazydu może być zmieniona u pacjentów z niewydolnością wątroby lub ciężką niewydolnością nerek. U tych pacjentów hipoglikemia może się przedłużać, co może wymagać odpowiedniego postępowania.


Informowanie pacjenta

Należy poinformować pacjenta i jego rodzinę o ryzyku hipoglikemii, o jej objawach, leczeniu i czynnikach predysponujących do jej wystąpienia.

Pacjent powinien być poinformowany o istotnej roli, jaką spełniają zalecenia dietetyczne, regularne

uprawianie ćwiczeń oraz regularne oznaczanie stężenia glukozy we krwi.


Słaba kontrola glikemii

Na kontrolę glikemii u pacjenta przyjmującego produkty przeciwcukrzycowe mogą mieć wpływ następujące czynniki: gorączka, uraz, infekcja, zabieg chirurgiczny. W niektórych przypadkach konieczne może być stosowanie insuliny.

Skuteczność hipoglikemiczna doustnych leków przeciwcukrzycowych, w tym gliklazydu,z czasem ulega osłabieniu: : może to wynikać ze stopniowego nasilenia cukrzycy lub ze zmniejszenia reakcji na leczenie. Zjawisko to określa się mianem wtórnego niepowodzenia terapeutycznego, w odróżnienia od pierwotnego, kiedy to substancja aktywna jest nieskuteczna w leczeniu pierwszego rzutu. Przed rozpoznaniem u pacjenta wtórnego niepowodzenia terapeutycznego należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki oraz modyfikację diety.


Badania laboratoryjne

W ocenie kontroli glikemii zaleca się oznaczanie stężenia hemoglobiny glikozylowanej (lub stężenia glukozy w osoczu na czczo). Pomocna może być również samokontrola stężenia glukozy przez pacjenta.


Substancje pomocnicze

Diagen zawiera laktozę. Pacjenci z takimi rzadkimi schorzeniami wrodzonymi, jak nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lapp lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy nie powinni przyjmować tego produktu.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Następujące substancje mogą zwiększać ryzyko hipoglikemii


Równoczesne stosowanie przeciwwskazane


Równoczesne stosowanie niezalecane

Jest zalecane stosowanie innego produktu przeciwzapalnego lub ostrzec pacjenta i podkreślić znaczenie samokontroli. W razie potrzeby należy zmodyfikować dawkę w czasie i po zakończeniu leczenia lekiem przeciwzapalnym.

Należy unikać spożywania alkoholu i leków zawierających alkohol.


Równoczesne stosowanie z ostrożnością

Może dojść do nasilenia działania zmniejszającego stężenie glukozy we krwi i w niektórych przypadkach, do hipoglikemii w przypadkach stosowania jednego z następujących leków: inne leki przeciwcukrzycowe (insulina, akarboza, biguanidy), leki beta-adrenolityczne, flukonazol, inhibitory konwertazy angiotensyny (kaptopryl, enalapryl), antagoniści receptora H2, inhibitory monoaminooksydazy, sulfonamidy i niesteroidowe leki przeciwzapalne.


Następujące substancje mogą zwiększać stężenia glukozy we krwi


Równoczesne stosowanie niezalecane

Jeśli nie można zrezygnować ze sosowania tej substancji czynnej, należy ostrzec pacjenta i podkreślić znaczenie kontroli stężenia glukozy we krwi i w moczu. Konieczna może być modyfikacja dawki leku przeciwcukrzycowego w czasie i po zakończeniu leczenia danazolem.


Równoczesne stosowanie z ostrożnością

Należy ostrzec pacjenta i podkreślić znaczenie kontroli stężenia glukozy we krwi. Konieczna może być modyfikacja dawki leku przeciwcukrzycowego w czasie i po zakończeniu leczenia lekiem neuroleptycznym.

Należy ostrzec pacjenta i podkreślić znaczenie kontroli stężenia glukozy we krwi, szczególnie na początku leczenia. Konieczna może być modyfikacja dawki leku przeciwcukrzycowego w czasie i po zakończeniu leczenia glikokortykosteroidami.

Zwiększone stężenie glukozy we krwi z uwagi na pobudzenie receptorów beta-2-adrenergicznych.

Należy podkreślić znaczenie kontroli stężenia glukozy we krwi. W razie potrzeby należy zastosować insulinę.


Równoczesne stosowanie po rozważeniu ryzyka

Pochodne sulfonylomocznika mogą nasilać działanie przeciwzakrzepowe w razie jednoczesnego stosowania Konieczna może być modyfikacja dawki leku przeciwzakrzepowego.


4.6 Ciąża i laktacja


Ciąża

Nie ma doświadczenia ze stosowaniem gliklazydu u kobiet w czasie ciąży, choć istnieją nieliczne dane dotyczace innych pochodnych sulfonylomocznika.

W badaniach na zwierzętach gliklazyd nie wykazywał działania teratogennego.

Przed zajściem w ciążę należy uzyskać dobrą kontrolę cukrzycy, aby zmniejszyć ryzyko wad wrodzonych związanych z niewyrównaną cukrzycą.

Doustne leki hipoglikemizujące nie są odpowiednim leczeniem. Lekiem pierwszego wyboru w leczeniu cukrzycy u kobiet w czasie ciąży jest insulina.

Zaleca się odstawienie doustnych leków hipoglikemizujących i rozpoczęcie insulinoterapii przed próbą zajścia w ciążę, lub niezwłocznie po jej stwierdzeniu.


Laktacja

Nie ustalono, czy gliklazyd lub jego metabolity przenikają do mleka. Zważywszy na ryzyko hipoglikemii u noworodka stosowanie produktu jest przeciwwskazane u kobiet karmiących piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń mechanicznych


Pacjent powinien znać objawy hipoglikemii i powinien zachować ostrożność w czasie prowadzenia pojazdu lub obsługiwania urządzeń mechanicznych, szczególnie na początku leczenia.


4.8 Działania niepożądane


Na podstawie doświadczenia z gliklazydem i innymi pochodnymi sulfonylomocznika należy wspomnieć o niżej wymienionych działaniach niepożądanych.

Częstość występowania zdarzeń niepożądanyhc zdefiniowano w następujący sposób:

- Bardzo częste (≥1/10)

- Częste (1/100 do <1/10)

- Niezbyt częste (1/1000 do <1/100)>

- Rzadkie (1/10000 to <1/1000)>

- Bardzo rzadkie (<1/10000) , o nieznanej częstości występowania (niemożliwej do oszacowanoa na podstawie dostępnych danych)


Hipoglikemia

Podobnie jak inne pochodne sulfonylomocznika, preparat Diagen może powodować hipoglikemię, jeśli posiłki są nieregularne a w szczególności, gdy są pomijane. Do możliwych objawów hipoglikemii należą: bóle głowy, silny głód, nudności, wymioty, zmęczenie, zaburzenia snu, pobudzenie, agresja, osłąbiona koncentracja, pogorszenie uwagi i spowolnienie reakcji, depresja, splątanie, zaburzenia widzenia i mowy, afazja, drżenie, niedowłady, zaburzenia czucia, zawroty głowy, uczucie bezsilności, utrata samokontroli, majaczenie, drgawki, płytki oddech, bradykardia, senność i utrata przytomności, co może prowadzić do śpiączki i zgonu.

Dodatkowo mogą wystąpić objawy pobudzenia adrenergicznego: poty, wilgotność skóry, lęk, tachykardia, wzrost ciśnienia tętniczego, kołatanie serca, bóle w klatce piersiowej i zaburzenia rytmu serca.

Zwykle objawy ustępują po przyjęciu węglowodanów (cukier). Sztuczne słodziki są jednak nieskuteczne. Doświadczenie z innymi pochodnymi sulfonylomocznika wskazuje, że hipoglikemia może wystąpić ponownie, jeśli pomiary początkowo wskazują na skuteczność leczenia.

W przypadku ciężkiej lub długotrwałej hipoglikemii, nawet jeśli jest okresowo kontrolowana poprzez

spożycie cukru, niezwłocznie należy rozpocząć leczenie lub nawet może być konieczna hospitalizacja.



Inne działania niepożądane


Niezbyt często występują zaburzenia żołądkowo-jelitowe, takie jak bóle brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka i zaparcia: można ich uniknąć lub je zminimalizować przyjmując gliklazyd w czasie śniadania.

Rzadziej opisywano następujące działania niepożądane:


Działania niepożądane danej grupy leków

W czasie stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika opisywano przypadki erytrocytopenii, agranulocytozy, niedokrwistości hemolitycznej, pancytopenii i alergicznego zapalenia naczyń.

W czasie stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika obserwowano również przypadki zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych, a nawet zaburzenia czynności wątroby (np. z cholestazą i żółtaczką) i zapalenia wątroby, które przemijały po odstawieniu pochodnej sulfonylomocznika lub w pojedynczych przypadkach, prowadziły do zagrażającej życiu niewydolności wątroby.


4.9 Przedawkowanie


Przedawkowanie pochodnych sulfonylomocznika może spowodować hipoglikemię.

Nieznaczne objawy hipoglikemii, bez utraty przytomności bądź objawów neurologicznych, należy korygować podaniem węglowodanów, dostosowaniem dawki i (lub) zmianą diety. Pacjent powinien być pod ścisłą obserwacją aż do momentu, gdy lekarz nie upewni się, że zagrożenie minęło.

Ciężkie objawy hipoglikemii, ze śpiączką, drgawkami i innymi zaburzeniami neurologicznymi muszą być leczone w ramach natychmiastowej pomocy medycznej z niezwłoczną hospitalizacją włącznie.

W razie rozpoznania lub podejrzenia śpiączki hipoglikemicznej należy podać pacjentowi w szybkim wlewie dożylnym 50 ml hipertonicznego roztworu glukozy (20-30%). Następnie należy podać we wlewie ciągłym 10%) roztwór glukozy wystarczający do utrzymania stężenia glukozy we krwi powyżej 1 g/l. Pacjenci powinni być pod ścisłą obserwacją i w zależności od późniejszego stanu pacjenta lekarz zadecyduje, czy konieczna jest dalsza obserwacja.

Dializa nie jest skuteczna u pacjentów ze względu na silne wiązanie gliklazydu z białkami osocza.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: sulfonamidy, pochodne mocznika

Kod ATC: A10BB09

Gliklazyd jest to doustny, hipoglikemizujący lek o działaniu przeciwcukrzycowym z grupy pochodnych sulfonylomocznika. Od innych pochodnych różni się heterocyklicznym pierścieniem z wbudowanym atomem azotu.

Gliklazyd zmniejsza stężenia glukozy we krwi pobudzając wydzielanie insuliny przez komórki

β wysp Langerhansa. Zwiększone poposiłkowe wydzielanie insuliny i białka C utrzymuje się po 2 latach leczenia.

Poza działaniem na metabolizm, gliklazyd wpływa również na naczynia.


Wpływ na uwalnianie insuliny

W cukrzycy typu 2, gliklazyd przywraca wczesny wzrost wydzielania insuliny w obecności glukozy i nasila drugą fazę wydzielania insuliny. Istotny wzrost wydzielania insuliny obserwuje się jako odpowiedź na stymulację indukowaną posiłkiem lub glukozą.


Właściwości hemowaskularne:

Gliklazyd zmniejsza proces formowania się mikrozakrzepów w dwóch mechanizmach, które mogą leżeć u podstaw powikłań cukrzycy przez:


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Stężenie produktu w osoczu stopniowo się zwiększa w ciągu pierwszych 6 godzin, a następnie pozostaje na niezmienionym poziomie między szóstą a dwunastą godziną po podaniu.

Różnice międzyosobnicze są nieznaczne.

Gliklazyd wchłania się całkowicie. Posiłek nie wpływa na szybkość ani na stopień wchłaniania.

Związek pomiędzy podaną dawką, w zakresie do 120 mg, a powierzchnią pod krzywą stężenia produktu w funkcji czasu jest liniowy.

Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95%.

Gliklazyd jest metabolizowany głównie w wątrobie i wydalany z moczem przy czym w moczu stwierdza się mniej niż 1% postaci niezmienionej. W osoczu nie wykryto żadnych aktywnych metabolitów.

Okres półtrwania w fazie eliminacji gliklazydu wynosi od 12 do 20 godzin.

Objętość dystrybucji wynosi około 30 l.

Nie obserwowano istotnych klinicznie zmian w parametrach farmakokinetycznych u pacjentów w podeszłym wieku.

Jednorazowa dawka dobowa preparatu Diagen, umożliwia utrzymanie stężenia gliklazydu w osoczu przez 24 godziny.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Dane przedkliniczne uzyskane z konwencjonalnych badań toksyczności i genotoksyczności z zastosowaniem dawek powtarzalnych nie wskazują na istotne zagrożenie dla ludzi. Nie przeprowadzano długoterminowych badań wpływu karcynogennego. W badaniach na zwierzętach nie wykazano zmian o podłożu teratogennym, ale u zwierząt otrzymujących dawki 25 razy większe od maksymalnej dawki terapeutycznej zalecanej do stosowania u u ludzi, obserwowano zmniejszenie masy ciała u płodów.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Laktoza jednowodna

Hypromeloza (4000 mPa∙s, 100 mPa∙s)

Wapnia węglan

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy


6.3 Okres ważności


3 lata


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu.


    1. Rodzaj i zawartość opakowania


Diagen jest dostępny w przezroczystych blistrach z PVC/Aluminium (10, 14 lub 15 tabletek w blistrze) w tekturowych pudełkach po 10, 14, 20, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 100, 120 lub 180 tabletek oraz w pojemnikach na tabletki (z HDPE, z zabezpieczoną nakrętką z PP) po 90, 120 lub 180 tabletek, w tekturowych pudełkach.


Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Środki ostrożności dotyczące usuwania i przygotowania leku do stosowania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Generics [UK] Limited

Station Close, Potters Bar, Hertfordshire, EN6 1TL

Wielka Brytania



8. NUMER(Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


17050


9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU/ DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA


29.06.2010 r.


10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO


29.06.2010 r.


8/8