CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Glisan MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


  1. Opis ogólny


Białe lub prawie białe tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu, płaskie, z fazowanym brzegiem, o kształcie kapsułki, z wyrytym „APO 30” po jednej stronie i gładkie z drugiej stronie.


  1. Skład jakościowy i ilościowy


Każda tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 30 mg gliklazydu (Gliclazidum).

Pełen wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Cukrzyca insulinoniezależna (typu 2) u osób dorosłych, kiedy przestrzeganie diety, ćwiczenia fizyczne oraz zmniejszenie masy ciała nie wystarczają by utrzymać kontrolę stężenia glukozy we krwi.


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


- Podanie doustne.

- Do stosowania tylko u osób dorosłych.

- Zaleca się połknąć tabletkę(i) w całości.


Dawka dobowa wynosi od 1 do 4 tabletek na dobę, tj. od 30 mg do 120 mg przyjmowanych doustnie, jednorazowo podczas śniadania.


W przypadku pominięcia jednej dawki nie należy jej zwiększać następnego dnia.


Podobnie jak w przypadku innych leków o działaniu hipoglikemizującym, dawkę należy dostosować indywidualnie w zależności od reakcji metabolicznej pacjenta (stężenia glukozy we krwi, HbA1c).


Dawka początkowa:

Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg na dobę.


Jeśli stężenie glukozy we krwi jest skutecznie kontrolowane, dawka ta może być stosowana jako leczenie podtrzymujące. Jeśli stężenie glukozy we krwi nie jest odpowiednio kontrolowane, dawkę można stopniowo zwiększyć do 60 mg, 90 mg lub 120 mg na dobę. Nie powinno się zwiększać dawki częściej, niż co najmniej po upływie 1 miesiąca, z wyjątkiem pacjentów, u których stężenie glukozy we krwi nie uległo zmniejszeniu po dwóch tygodniach leczenia. W takich przypadkach, dawkę można zwiększyć pod koniec drugiego tygodnia leczenia.


Maksymalna, zalecana dawka dobowa to 120 mg.


Zmiana tabletek produktu leczniczego zawierającego 80 mg gliklazydu na produkt Glisan MR

1 tabletka produktu leczniczego zawierającego 80 mg gliklazydu jest porównywalna z 1 tabletką produktu Glisan MR, 30 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu. Zmianę można przeprowadzić pod warunkiem dokładnego monitorowania parametrów krwi.


Zmiana innego, doustnego produktu przeciwcukrzycowego na produkt Glisan MR

Glisan MR może być stosowany w celu zastąpienia innego, doustnego leku przeciwcukrzycowego. Podczas zamiany na produkt Glisan MR należy wziąć pod uwagę dawkę oraz okres półtrwania uprzednio stosowanego leku przeciwcukrzycowego.


Zastosowanie okresu przejściowego nie jest konieczne. Należy zastosować dawkę początkową 30 mg i tak ją modyfikować, aby była dostosowana do reakcji stężenia glukozy we krwi u danego pacjenta, tak jak to przedstawiono powyżej.


Po leczeniu hipoglikemizującymi pochodnymi sulfonylomocznika o zmodyfikowanym okresie półtrwania może być konieczna kilkudniowa przerwa w leczeniu, aby zapobiec wystąpieniu efektu addycyjnego dwóch leków, które może spowodować hipoglikemię. Schemat dawkowania w takich sytuacjach powinien być taki sam jak na początku stosowania produktu Glisan MR, tzn. leczenie należy rozpocząć od dawki 30 mg na dobę, a następnie ją zwiększać w zależności od reakcji metabolicznej pacjenta.


Leczenie skojarzone z innymi lekami przeciwcukrzycowymi

Glisan MR można stosować jednocześnie z biguanidami, inhibitorami alfa glukozydazy lub insuliną.


U pacjentów przyjmujących Glisan MR, u których stężenie glukozy we krwi jest niedostatecznie kontrolowane, można wprowadzić pod ścisłą opieką medyczną leczenie skojarzone z insuliną.


U pacjentów w podeszłym wieku (w wieku powyżej 65 lat)

Produkt Glisan MR należy stosować zgodnie z tymi samymi zasadami dawkowania jakie są zalecane u pacjentów w wieku poniżej 65 lat.


U pacjentów z łagodną do umiarkowanej niewydolnością nerek

Można zastosować takie same zasady dawkowania jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Należy takich pacjentów dokładnie monitorować. Dane te zostały potwierdzone w badaniach klinicznych.


Czynniki ryzyka hipoglikemii:

- niedożywienie lub złe odżywianie,

- ciężkie lub niedostatecznie wyrównane zaburzenia endokrynologiczne (niedoczynność przysadki, niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy),

- zaprzestanie długotrwałego leczenia i (lub) leczenia dużymi dawkami kortykosteroidów,

- ciężkie choroby naczyń (ciężka choroba wieńcowa, ciężka niewydolność tętnicy szyjnej, choroba naczyń obwodowych).

Zaleca się stosowanie minimalnej dawki początkowej 30 mg.

Dzieci i młodzież (w wieku poniżej 18 lat):

Brak danych oraz badań klinicznych dotyczących stosowania u dzieci i młodzieży.


4.3 Przeciwwskazania


Stosowanie gliklazydu jest przeciwwskazane u pacjentów, u których występuje:

- nadwrażliwość na gliklazyd lub którąkolwiek z substancji pomocniczych, inne pochodne sulfonylomocznika, sulfonoamidy.

- cukrzyca typu 1.

- stan przedśpiączkowy lub śpiączka cukrzycowa, ketoza, kwasica cukrzycowa.

- ciężka niewydolność nerek lub wątroby: w tych przypadkach zaleca się zastosowanie insuliny.

- leczenie mikonazolem (patrz punkt 4.5).

- laktacja (patrz punkt 4.6).


4.4 Ostrzeżenia specjalne i środki ostrożności dotyczące stosowania


Hipoglikemia:

Leczenie to można stosować jedynie u pacjentów regularnie przyjmujących posiłki (w tym śniadanie). Ważne jest regularne spożywanie węglowodanów z powodu zwiększonego ryzyka hipoglikemii, jeśli posiłek jest przyjmowany późno, jeśli pacjent spożyje zbyt mały posiłek lub jeśli posiłki zawierają za mało węglowodanów. Hipoglikemia częściej występuje podczas stosowania diet niskokalorycznych, w następstwie długotrwałego lub forsownego wysiłku fizycznego, spożywania alkoholu lub w przypadku, gdy zastosowano leczenie skojarzone z innymi lekami hipoglikemizującymi.


Hipoglikemia może wystąpić w następstwie stosowania pochodnych sulfonylomocznika (patrz punkt 4.8). Niektóre przypadki hipoglikemii mogą być ciężkie i przedłużające się. Może być konieczne leczenie szpitalne i dożylne podawanie roztworu glukozy przez kilka dni.


Aby zmniejszyć ryzyko hipoglikemii, należy indywidualnie ustalać sposób leczenia, stosowaną dawkę oraz odpowiednio poinformować pacjenta. Czynniki zwiększające ryzyko hipoglikemii:

- pacjent odmawia współpracy lub nie jest do niej zdolny (szczególnie pacjenci w podeszłym wieku),

- niedożywienie, nieregularne pory spożywania posiłków, pomijanie posiłków, okresy poszczenia lub zmiany w diecie,

- brak równowagi pomiędzy wysiłkiem fizycznym a podażą węglowodanów,

- niewydolność nerek,

- ciężka niewydolności wątroby,

- przedawkowanie gliklazydu,

- niektóre zaburzenia endokrynologiczne: zaburzenia czynności tarczycy, niedoczynność przysadki oraz niewydolność nadnerczy,

- równoczesne podawanie innych leków (patrz punkt 4.5).


Niewydolność nerek i wątroby:

Farmakokinetyka i (lub) farmakodynamika gliklazydu może być zmieniona u pacjentów z niewydolnością wątroby lub ciężką niewydolnością nerek. U tych pacjentów hipoglikemia może się przedłużać, co może wymagać specjalnego postępowania.


Informowanie pacjenta:

Ryzyko hipoglikemii, jej objawy, leczenie i czynniki predysponujące do jej wystąpienia należy wyjaśnić pacjentowi oraz członkom jego rodziny.

Pacjent powinien być poinformowany o istotnej roli, jaką spełniają zalecenia dietetyczne, regularne uprawianie ćwiczeń oraz regularne monitorowanie stężenia glukozy we krwi.


Słaba kontrola glikemii:

Na kontrolę glikemii u pacjentów leczonych lekami przeciwcukrzycowymi mogą mieć wpływ następujące czynniki: gorączka, uraz, infekcja lub zabieg chirurgiczny. W niektórych przypadkach może być konieczne podanie insuliny.


Skuteczność działania hipoglikemizujacego któregokolwiek z doustnych leków przeciwcukrzycowych, w tym gliklazydu, z czasem u wielu pacjentów ulega osłabieniu: może to wynikać ze stopniowego nasilania się cukrzycy lub ze zmniejszenia reakcji na leczenie. Zjawisko to, znane jako wtórne niepowodzenie terapeutyczne, w odróżnieniu od pierwotnego, kiedy to substancja czynna jest nieskuteczna jako leczenie pierwszego rzutu. Przed klasyfikacją wystąpienia u pacjenta wtórnego niepowodzenia terapeutycznego należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki oraz opracowanie diety.


Objawy hematologiczne:

Stosowanie pochodnych sulfonylomocznika u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej może prowadzić do rozwoju niedokrwistości. Ponieważ gliklazyd należy do tej grupy leków, u tych pacjentów konieczne jest zachowanie ostrożności i rozważenie zastosowania leczenia lekami z innej grupy.


Badania laboratoryjne:

Do oceny kontroli glikemii zaleca się oznaczanie stężeń glikozylowanej hemoglobiny (lub pomiary glukozy w osoczu na czczo). Samodzielne pomiary stężenia glukozy we krwi mogą także okazać się pomocne.


4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji


Interakcje badano wyłącznie u osób dorosłych.


1) Następujące produkty lecznicze zazwyczaj zwiększają ryzyko hipoglikemii


Równoczesne stosowanie przeciwwskazane


Mikonazol (stosowany ogólnie, żel do stosowania w jamie ustnej):


Równoczesne stosowanie niezalecane


Fenylbutazon (stosowany ogólnie):


Alkohol:





Równoczesne stosowanie z ostrożnością


Nasilenie działania zmniejszającego stężenie glukozy we krwi, a w niektórych przypadkach może wystąpić hipoglikemia podczas jednoczesnego przyjmowania następujących produktów:

innych leków przeciwcukrzycowych (insulina, akarboza, biguanidy), leków blokujących receptory beta-adrenergiczne, flukonazolu, inhibitorów konwertazy angiotensyny (kaptopryl, enalapryl), leków blokujących receptory H2, inhibitorów MAO, sulfonoamidów i niesteroidowych leków przeciwzapalnych.


2) Następujące produkty mogą zwiększać stężenie glukozy we krwi


wnoczesne stosowanie niezalecane


Danazol:


Równoczesne stosowanie z ostrożnością


Chlorpromazyna (lek neuroleptyczny):


Glikokortykosteroidy (stosowane ogólnie i miejscowo: produkty dostawowe, śródskórne i doodbytnicze) oraz tetrakozaktyd:


Ritodryna, salbutamol, terbutalina (dożylnie):


3) Równoczesne stosowanie po rozważeniu ryzyka


Leki przeciwzakrzepowe (warfaryna):


4.6 Wpływ na płodność, ciążę i laktację


Ciąża

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania gliklazydu u kobiet w ciąży, aczkolwiek istnieją nieliczne dane o innych pochodnych sulfonylomocznika.

W badaniach na zwierzętach gliklazyd nie wykazywał działania teratogennego.


Normoglikemię należy uzyskać przed poczęciem, aby zmniejszyć niebezpieczeństwo wystąpienia wad wrodzonych u płodu wynikającej z niewyrównanej cukrzycy u matki.

Stosowanie doustnych leków hipoglikemizujących jest niewłaściwe. Lekiem pierwszego wyboru w leczeniu cukrzycy u kobiet w ciąży jest insulina. Zaleca się odstawienie doustnych leków hipoglikemizujących i rozpoczęcie insulinoterapii przed zajściem w ciążę lub niezwłocznie po jej stwierdzeniu.


Laktacja

Nie ustalono czy gliklazyd lub jego metabolity przenikają do mleka. Zważywszy na niebezpieczeństwo wystąpienia hipoglikemii u dziecka, stosowanie gliklazydu jest przeciwwskazane u kobiet karmiących piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn


Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.


Należy poinformować pacjenta o ryzyku wystąpienia objawów hipoglikemii oraz konieczności zachowania ostrożności podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, zwłaszcza na początku leczenia.


    1. Działania niepożądane


Poniżej przedstawiono działania niepożądane gliklazydu z uwzględnieniem klasyfikacji układów i narządów oraz następującej częstości występowania:


bardzo często ( 1/10);

często ( l/100 do <l/10);

niezbyt często ( l/1000 do <l/100);

rzadko (l/10 000 do <l/1000);

bardzo rzadko (<l/10 000), nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych).


Zaburzenia krwi i układu chłonnego:

Rzadko: zmiany w obrazie morfologicznym krwi. Są to: niedokrwistość, leukopenia, małopłytkowość, granulocytopenia. Zmiany te są odwracalne i przemijają po zakończeniu stosowania gliklazydu.


Zaburzenia oka:

Rzadko: przemijające zaburzenia widzenia mogą wystąpić szczególnie na początku leczenia na skutek zmian stężenia glukozy we krwi.


Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej:

Rzadko: wysypka, świąd, pokrzywka, rumień, wykwity plamkowo-grudkowe, odczyny pęcherzowe.


Zaburzenia żołądka i jelit:

Niezbyt często: ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka oraz zaparcie. Można ich uniknąć lub zminimalizować przyjmując gliklazyd w trakcie posiłku.


Zaburzenia metabolizmu i odżywiania:

Często: Hipoglikemia

Tak jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika leczenie gliklazydem może powodować hipoglikemię, zwłaszcza w przypadku nieregularnego odżywiania się lub pomijania przyjmowania posiłków. Objawami hipoglikemii może być: ból głowy, silny głód, nudności, wymioty, zmęczenie, zaburzenia snu, pobudzenie, agresja, osłabiona koncentracja, zaburzenia świadomości i spowolnienie reakcji, depresja, uczucie splątania, zaburzenia widzenia i mowy, otępienie, drżenie, niedowłady, zaburzenia czucia, zawroty głowy, uczucie bezsilności, utarta samokontroli, drgawki, konwulsje, płytki oddech, bradykardia, senność i utrata świadomości, co może prowadzić do śpiączki oraz zgonu.

Dodatkowo mogą być obserwowane objawy pobudzenia adrenergicznego takie jak: pocenie się, wilgotność skóry, lęk, tachykardia, zwiększenie ciśnienia tętniczego, kołatanie serca, dławica piersiowa oraz zaburzenia rytmu serca.

Zazwyczaj objawy ustępują po podaniu węglowodanów (cukier). Należy jednak pamiętać, że sztuczne substancje słodzące nie wywołują żadnego działania. Na podstawie doświadczeń z innymi pochodnymi sulfonylomocznika wykazano, że hipoglikemia może wystąpić ponownie, nawet jeśli wyniki badań laboratoryjnych początkowo wskazują na skuteczność leczenia.

W przypadku ciężkiej lub długotrwałej hipoglikemii, nawet jeśli jest okresowo kontrolowana poprzez spożycie cukru, niezwłocznie należy rozpocząć leczenie, może być nawet konieczna hospitalizacja.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych:

Rzadko: zwiększona aktywność enzymów wątrobowych (AspAT, A1AT, fosfatazy zasadowej), zapalenie wątroby (pojedyncze przypadki). Należy przerwać leczenie w przypadku wystąpienia żółtaczki cholestatycznej. Objawy te zazwyczaj przemijają po odstawieniu leku.

Działania niepożądane danej grupy leków:
W przypadku stosowania leków należących do grupy pochodnych sulfonylomocznika opisywano występowanie niedokrwistości, agranulocytozy, niedokrwistości hemolitycznej, pancytopenii i alergicznego zapalenia naczyń.

Podczas stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika obserwowano zwiększoną aktywność enzymów wątrobowych, a nawet zaburzenia czynności wątroby (np. z zastojem żółci i żółtaczką) i zapalenie wątroby, które przemijało po odstawieniu pochodnej sulfonylomocznika lub w pojedynczych przypadkach powodujące zagrażającą życiu niewydolność wątroby.


4.9 Przedawkowanie


Przedawkowanie pochodnych sulfonylomocznika może wywołać hipoglikemię. Nieznaczne objawy hipoglikemii, bez utraty przytomności lub objawów neurologicznych muszą być korygowane poprzez podanie węglowodanów, dostosowanie dawki i (lub) zmianę diety. Pacjent powinien być pod ścisłą obserwacją, aż do momentu, gdy lekarz nie upewni się, że zagrożenie minęło.

Ciężkie objawy hipoglikemii ze śpiączką, drgawkami oraz innymi zaburzeniami neurologicznymi powinny być leczone w ramach natychmiastowej pomocy medycznej, w tym z niezwłoczną hospitalizacją.


W razie rozpoznania lub podejrzenia śpiączki hipoglikemicznej należy podać pacjentowi 50 ml stężonego roztworu glukozy (20-30%) w szybkim wlewie dożylnym. Następnie należy podać bardziej rozcieńczony roztwór glukozy (10%), niezbędny do utrzymania wartości stężenia glukozy we krwi ponad 1 g/l. Pacjenci powinni być pod ścisłą obserwacją i w zależności od reakcji pacjenta lekarz zadecyduje, czy dalsze monitorowanie jest konieczne.

Dializa nie jest skuteczna ze względu na silne wiązanie się gliklazydu z białkami osocza.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1. Własności farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: sulfonoamidy; pochodne sulfonylomocznika.

Kod ATC: A10B B09.


Gliklazyd jest hipoglikemizującą pochodną sulfonylomocznika, doustną substancją czynną o działaniu przeciwcukrzycowym, różni się od innych pochodnych heterocyklicznym pierścieniem z wbudowanym atomem azotu i wiązaniem endocyklicznym.


Gliklazyd zmniejsza stężenie glukozy we krwi pobudzając wydzielanie insuliny przez komórki beta wysp Langerhansa. Zwiększone poposiłkowe wydzielanie insuliny i białka C w trzustce utrzymuje się nawet po dwóch latach leczenia.


Poza działaniem na metabolizm, gliklazyd wpływa również na naczynia krwionośne.


Wpływ na uwalnianie insuliny:

W cukrzycy typu 2, gliklazyd przywraca wczesny wzrost wydzielania insuliny w obecności glukozy oraz nasila drugą fazę wydzielania insuliny. Obserwuje się znaczne zwiększenie stężenia insuliny jako odpowiedź na stymulację indukowaną pokarmem lub glukozą.


Wpływ na naczynia krwionośne:

Gliklazyd zmniejsza proces formowania się mikrozakrzepów w dwóch mechanizmach, które mogą powodować powikłania cukrzycy przez:

- częściowe hamowanie agregacji i adhezji płytek, w wyniku zmniejszenia aktywności markerów płytek (ß-tromboglobulina, tromboksan B2).

- wpływ na aktywności fibrynolityczną śródbłonka naczyń w wyniku zwiększenia aktywności tkankowego aktywatora plazminogenu (tPA).


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Wchłanianie:

Wchłanianie gliklazydu jest całkowite. Obecność pokarmu nie wpływa na szybkość ani stopień wchłaniania.


Dystrybucja:

Po podaniu doustnym stężenie gliklazydu w osoczu zwiększa się stopniowo przez 6 godzin a następnie, pomiędzy szóstą a dwunastą godziną po podaniu nie zmienia się.


Różnice międzyosobnicze są nieznaczne.


Związek pomiędzy podaną dawką do 120 mg, a powierzchnią pod krzywą stężeń w zależności od czasu jest liniowy. Wiązanie z białkami osocza wynosi około 95%. Objętość dystrybucji wynosi około 30 l.


Jednorazowa dawka dobowa produktu Glisan MR umożliwia utrzymanie terapeutycznego stężenia gliklazydu w osoczu przez ponad 24 godziny.



Metabolizm:

Gliklazyd jest metabolizowany głównie w wątrobie i wydalany z moczem, przy czym wykrywa się w moczu zaledwie 1% w postaci niezmienionej. Nie wykryto żadnych czynnych metabolitów w osoczu.


Wydalanie:

Okres półtrwania gliklazydu wynosi od 12 do 20 godzin.


Pacjenci w podeszłym wieku:

Nie zaobserwowano klinicznie istotnych zmian parametrów farmakokinetycznych u osób w podeszłym wieku.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Przedkliniczne dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania na podstawie konwencjonalnych badań toksyczności i genotoksyczności po podaniu wielokrotnym wykazały brak istotnego zagrożenia dla ludzi. Długoterminowe badania dotyczące rakotwórczego działania nie zostały przeprowadzone. W badaniach na zwierzętach nie zaobserwowano zmian o podłożu teratogennym, natomiast obserwowano zmniejszenie masy ciała płodów u zwierząt otrzymujących 25 razy większą dawkę niż maksymalna dawka terapeutyczna zalecana u ludzi.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Hypromeloza

Kwas stearynowy

Krzemionka koloidalna bezwodna.


6.2 Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy


6.3 Okres ważności


1 rok.


Butelka:

60 dni po pierwszym otwarciu opakowania.


6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania


Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.

Blister:

Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią.


Butelka:

Przechowywać butelkę szczelnie zamkniętą w celu ochrony przed wilgocią.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Tabletki pakowane w blistry PVC/PVDC/Aluminium:

20, 28, 30, 56, 60, 90, 120 lub 500 tabletek.

Tabletki pakowane w butelki HDPE z nakrętką PP i zamknięciem poliester/aluminium:

60 lub 120 tabletek.


Nie wszystkie wielkości opakowań muszą być dostępne w obrocie.


6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Apotex Europe B.V.

Darwinweg 20

2333 CR Leiden

Holandia



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU 16688




9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU /DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA 2010-04-12




10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO 2010-04-12


10