CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO


1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


Pramipexole Orion, 1,1 mg, tabletki



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Pramipexole Orion 1,1 mg tabletki zawiera 1,1 mg zasady pramipeksolu.


Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletka.

Moc (mg zasady): 1,1. Wygląd: białe, okrągłe, płaskie tabletki, z rowkiem dzielącym po jednej stronie posiadające dwie równoległe linie wytłoczone po obu stronach rowka dzielącego (średnica: około 9 mm).


Tabletkę można dzielić na połowy.


Dwie linie równoległe na tabletce nie są liniami podziału.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


4.1 Wskazania do stosowania


Pramipexole Orion jest wskazany w leczeniu objawów idiopatycznej choroby Parkinsona, w monoterapii lub w skojarzeniu z lewodopą, tzn. w czasie trwania choroby, do jej późnych okresów, kiedy działanie lewodopy słabnie lub staje się nierówne i występują wahania skuteczności leczenia (wyczerpanie dawki lub efekt przełączania – zjawisko „on-off”).


4.2 Dawkowanie i sposób podawania


Tabletki należy przyjmować doustnie, połykać popijając wodą, z pokarmem lub bez pokarmu. Dawkę dobową podaje się w trzech równo podzielonych dawkach.


Leczenie początkowe:

Dawki powinny być stopniowo zwiększane co 5 - 7 dni, od dawki początkowej 0,264 mg zasady (0,375 mg soli) na dobę. Dawkowanie należy zwiększać do osiągnięcia największej skuteczności leczenia, jednak pod warunkiem, że u pacjentów nie wystąpią objawy niepożądane przekraczające próg tolerancji.


Schemat zwiększania dawkowania preparatu Pramipexole Orion

Tydzień

Dawka

(mg zasady)

Całkowita dawka dobowa

(mg zasady)

Dawka

(mg soli)

Całkowita dawka dobowa

(mg soli)

1

3 x 0,088

0,264

3 x 0,125

0,375

2

3 x 0,18

0,54

3 x 0,25

0,75

3

3 x 0,35

1,1

3 x 0,5

1,50


W razie konieczności dalszego zwiększania dawki dobowej, należy ją zwiększać o 0,54 mg zasady (0,75 mg soli) w odstępach tygodniowych, do osiągnięcia maksymalnej dawki 3,3 mg zasady (4,5 mg soli) na dobę.


Należy jednak zaznaczyć, że przy stosowaniu dawek większych niż 1,1 mg zasady (1,5 mg soli) zwiększa się ryzyko wystąpienia senności (patrz punkt 4.8).


Leczenie podtrzymujące:

Dawka indywidualna powinna mieścić się w przedziale od 0,264 mg zasady (0,375 mg soli) do maksymalnie 3,3 mg zasady (4,5 mg soli) na dobę. W trzech głównych badaniach podczas zwiększania dawki obserwowano skuteczność począwszy od dawki dobowej 1,1 mg zasady (1,5 mg soli). Podczas dalszych korekt dawkowania należy uwzględniać reakcję kliniczną na leczenie oraz występowanie działań niepożądanych. W badaniach klinicznych około 5% pacjentów otrzymywało preparat w dawkach mniejszych niż 1,1 mg (1,5 mg soli). W zaawansowanej chorobie Parkinsona dawki większe niż 1,1 mg (1,5 mg soli) na dobę mogą być odpowiednie dla pacjentów, u których zamierza się zmniejszyć dawki lewodopy. Zaleca się zmniejszanie dawki lewodopy w trakcie zarówno zwiększania dawki preparatu Pramipexole Orion, jak i leczenia podtrzymującego tym preparatem, zależnie od reakcji indywidualnej pacjenta.


Przerwanie leczenia:

Nagłe przerwanie leczenia dopaminergicznego może doprowadzić do pojawienia się złośliwego zespołu neuroleptycznego. Dlatego też dawkę pramipeksolu należy zmniejszać w tempie 0,54 mg zasady (0,75 mg soli) na dobę aż do zmniejszenia dawki dobowej do 0,54 mg zasady (0,75 mg soli). Od tego momentu dawkę należy zmniejszać o 0,264 mg zasady (0,375 mg soli) na dobę (patrz punkt 4.4).


Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością nerek:

Wydalanie pramipeksolu jest zależne od czynności nerek. Zaleca się następujący schemat dawkowania w celu rozpoczęcia leczenia:



W przypadku pogorszenia czynności nerek w trakcie leczenia podtrzymującego, należy zmniejszyć dawkę dobową preparatu Pramipexole Orion o taki sam procent, o jaki zmniejszył się klirens kreatyniny, tzn. jeśli klirens kreatyniny zmniejsza się o 30%, dawkę dobową preparatu Pramipexole Orion należy zmniejszyć o 30%. Dawkę dobową można podawać w dwóch dawkach podzielonych, jeśli wartość klirensu kreatyniny wynosi od 20 ml/min do 50 ml/min oraz w pojedynczej dawce, jeśli wartość klirensu kreatyniny jest mniejsza niż 20 ml/min.


Dawkowanie u pacjentów z niewydolnością wątroby

Prawdopodobnie nie ma potrzeby dostosowywania dawkowania u pacjentów z niewydolnością wątroby, ponieważ około 90% wchłoniętej substancji czynnej wydalane jest przez nerki. Jednakże potencjalny wpływ niewydolności wątroby na farmakokinetykę pramipeksolu nie został zbadany.


Dawkowanie u dzieci i młodzieży

Ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności, nie zaleca się stosowania preparatu Pramipexole Orion u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.


4.3 Przeciwwskazania


Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.



4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


U pacjentów z chorobą Parkinsona z zaburzoną czynnością nerek zaleca się zmniejszenie dawki preparatu Pramipexole Orion zgodnie ze wskazówkami w punkcie 4.2.


Omamy

Omamy są znanym objawem, który może wystąpić podczas leczenia agonistami dopaminy i lewodopą. Pacjentów należy poinformować o możliwości wystąpienia omamów (głównie wzrokowych).

Dyskineza

W zaawansowanej chorobie Parkinsona, w leczeniu skojarzonym z lewodopą, podczas początkowego zwiększania dawki preparatu Pramipexole Orion mogą wystąpić dyskinezy. Należy wówczas zmniejszyć dawkę lewodopy.


Epizody nagłego zasypiania i senność

Podczas terapii pramipeksolem obserwowano senność i epizody nagłego zasypiania, zwłaszcza u pacjentów z chorobą Parkinsona. Rzadko obserwowano napady nagłego zasypiania w czasie aktywności dziennej, w niektórych przypadkach nieuświadomione i bez objawów ostrzegawczych. Pacjentów należy o tym poinformować i przestrzec, aby zachowywali czujność podczas prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługi maszyn w czasie leczenia preparatem Pramipexole Orion. Pacjenci, u których wystąpiły objawy senności i (lub) epizodów nagłego zasypiania, muszą powstrzymać się od prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Ponadto należy rozważyć zmniejszenie u nich dawki lub zakończenie leczenia pramipeksolem. Ze względu na możliwe działanie addycyjne należy zalecać ostrożność pacjentom, którzy przyjmują inne leki o działaniu uspokajającym lub spożywają alkohol podczas leczenia pramipeksolem (patrz punkt 4.7 i punkt 4.8).


Zaburzenia kontroli impulsów oraz zachowania kompulsywne

U pacjentów otrzymujących agonistów dopaminy, w tym pramipeksol, w leczeniu choroby Parkinsona obserwowano patologiczny hazard, zwiększone libido oraz hiperseksualność.

Ponadto pacjenci i ich opiekunowie powinni mieć świadomość możliwości wystąpienia innych zmian zachowania, polegających na zaburzeniach kontroli impulsów oraz zachowaniach kompulsywnych, takich jak niepohamowany apetyt oraz kompulsywne zakupy. Należy wziąć pod uwagę zmniejszenie dawki lub stopniowe odstawienie leku.


Pacjenci z zaburzeniami psychotycznymi

Pacjenci z zaburzeniami psychotycznymi mogą być leczeni agonistami dopaminy wyłącznie wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko.


Należy unikać jednoczesnego podawania leków neuroleptycznych z pramipeksolem (patrz punkt 4.5).


Kontrola okulistyczna

Zaleca się regularne kontrolne badania okulistyczne lub w przypadku wystąpienia zaburzeń widzenia.


Ciężkie choroby układu krążenia

W przypadku ciężkiej choroby układu krążenia należy zachować ostrożność. Zaleca się kontrolowanie ciśnienia tętniczego krwi, szczególnie na początku leczenia, ze względu na związane z leczeniem dopaminergicznym ryzyko hipotonii ortostatycznej.


Złośliwy zespół neuroleptyczny

Informowano o objawach wskazujących na złośliwy zespół neuroleptyczny w przypadku nagłego przerwania leczenia dopaminergicznego (patrz punkt 4.2).


W literaturze fachowej istnieją doniesienia sugerujące, że stosowanie leków dopaminergicznych w leczeniu może spowodować nasilenie zaburzeń polegające na wcześniejszym występowaniu objawów wieczorem (lub nawet po południu), zwiększeniu ich intensywności oraz występowaniu objawów także w obrębie kończyn. W przeprowadzonych badaniach nie ustalono częstości zwiększenia objawów przy dłuższym stosowaniu pramipeksolu oraz właściwego w takich przypadkach postępowania.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


Wiązanie z białkami osocza

W organizmie człowieka pramipeksol w bardzo małym stopniu wiąże się z białkami osocza krwi (<20 %) oraz w niewielkim stopniu ulega biotransformacji. Dlatego też wystąpienie interakcji z innymi lekami wpływającymi na wiązanie z białkami osocza lub eliminowanymi na drodze biotransformacji jest mało prawdopodobne. Ponieważ preparaty przeciwcholinergiczne są eliminowane głównie na drodze biotransformacji, możliwość wystąpienia interakcji jest ograniczona, aczkolwiek interakcje z preparatami przeciwcholinergicznymi nie były badane. Nie stwierdzono interakcji farmakokinetycznych z selegiliną i lewodopą.


Leki hamujące/konkurencyjne w aktywnej eliminacji nerkowej

Cymetydyna zmniejsza klirens nerkowy pramipeksolu o około 34%, prawdopodobnie poprzez hamowanie wydzielniczego systemu transportu kationów w kanalikach nerkowych. W związku z tym leki, które są inhibitorami tej aktywnej drogi wydalania nerkowego lub są wydalane tą drogą, takie jak cymetydyna i amantadyna, mogą wchodzić w interakcje z pramipeksolem, co powoduje zmniejszenie klirensu jednego lub obu leków. Należy rozważyć zmniejszenie dawki pramipeksolu, gdy podawany jest jednocześnie z tymi lekami.


Leczenie skojarzone z lewodopą

W przypadku podawania preparatu Pramipexole Orion w skojarzeniu z lewodopą zaleca się, aby podczas zwiększania dawki preparatu Pramipexole Orion zmniejszyć dawki lewodopy i utrzymywać na stałym poziomie dawki innych leków przeciw parkinsonizmowi.


Ze względu na możliwe działanie addycyjne należy zalecać ostrożność pacjentom, którzy przyjmują inne leki o działaniu uspokajającym lub spożywają alkohol podczas leczenia pramipeksolem.


Produkty lecznicze o działaniu przeciwpsychotycznym

Należy unikać jednoczesnego podawania leków neuroleptycznych z pramipeksolem (patrz punkt 4.4), np. jeśli można się spodziewać wystąpienia działań antagonistycznych.


4.6 Ciąża i laktacja


Nie badano wpływu leku na ciążę i laktację u człowieka. Pramipeksol nie wykazywał działania teratogennego u szczurów i królików, działał jednak embriotoksycznie na szczury w dawkach toksycznych dla matek (patrz punkt 5.3). Preparatu Pramipexole Orion nie należy stosować w okresie ciąży, o ile nie jest zdecydowanie konieczny, tzn. o ile potencjalne korzyści nie przewyższają potencjalnego ryzyka dla płodu.


Ponieważ leczenie pramipeksolem hamuje wydzielanie prolaktyny u kobiet, można spodziewać się zahamowania laktacji. Nie badano czy preparat Pramipexole Orion jest wydzielany z mlekiem kobiecym. U szczurów po podaniu substancji czynnej znakowanej izotopem stwierdzono większą radioaktywność w mleku niż w osoczu.

Ze względu na brak danych dotyczących ludzi, preparatu Pramipexole Orion nie należy stosować w okresie karmienia piersią. W przypadku jeżeli jego stosowanie jest konieczne, należy przerwać karmienie piersią.


4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Pramipexole Orion może w znacznym stopniu wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania urządzeń mechanicznych.


Mogą wystąpić omamy oraz senność.


Leczeni preparatem Pramipexole Orion pacjenci ze stwierdzonym występowaniem senności i (lub) przypadków nagłego zasypiania muszą powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i wykonywania czynności, podczas których stan zmniejszonej uwagi może narazić ich lub inne osoby na ryzyko obrażeń lub śmierci (np. obsługiwania maszyn), dopóki takie nawracające epizody zasypiania i senność nie ustąpią (patrz również punkt 4.4, 4.5 i 4.8).


4.8 Działania niepożądane


Podczas stosowania preparatu Pramipexole Orion można spodziewać się wystąpienia następujących działań niepożądanych:

koszmary senne, amnezja, objawy behawioralne w postaci zaburzenia kontroli impulsów oraz zachowania kompulsywne, takie jak niepohamowany apetyt, kompulsywne zakupy, zwiększone libido oraz patologiczny hazard, stany splątania, zaparcia, urojenia, zawroty głowy, dyskineza, zmęczenie, omamy, bóle głowy, hiperkinezy, zwiększony apetyt (żarłoczność), niedociśnienie tętnicze, bezsenność, zaburzenia libido, nudności, paranoja, obrzęk obwodowy, świąd, wysypka oraz inne objawy nadwrażliwości:

niepokój ruchowy, senność, nagłe zasypianie - omdlenia, zaburzenia widzenia, w tym niewyraźne

widzenie oraz pogorszenie ostrości wzroku, wymioty, zmniejszenie masy ciała, zwiększenie masy ciała


Na podstawie analizy danych z badań klinicznych kontrolowanych placebo, obejmujących łącznie 1923 pacjentów otrzymujących pramipeksol i 1354 pacjentów otrzymujących placebo, działania niepożądane zgłaszano często w obu grupach. Wśród pacjentów otrzymujących pramipeksol i placebo co najmniej jedno działanie niepożądane zgłaszało odpowiednio 63% i 52% pacjentów.


W tabeli 1 przedstawiono częstość występowania działań niepożądanych leku w kontrolowanych placebo badaniach klinicznych dotyczących choroby Parkinsona. Działania niepożądane leku wymienione w tej tabeli wystąpiły u co najmniej 0,1% pacjentów leczonych pramipeksolem, przy czym odnotowywano je istotnie częściej u pacjentów przyjmujących pramipeksol niż u pacjentów przyjmujących placebo lub uznano je za klinicznie istotne. Jednakże większość najczęstszych działań niepożądanych leku miało charakter łagodny lub umiarkowany, zazwyczaj pojawiało się na początku leczenia i w większości ustępowało nawet wówczas, gdy kontynuowano leczenie.


W ramach klasyfikacji układów narządowych, działania niepożądane wymieniono według częstości

występowania (liczby pacjentów, u których spodziewane jest wystąpienie reakcji), według poniższej skali:

bardzo często (≥ 1/10);

często (≥ 1/100, < 1/10);

niezbyt często (≥ 1/1,000, < 1/100);

rzadko (≥ 1/10,000, < 1/1,000);

bardzo rzadko (< 1/10,000);

nieznane (nie można oszacować na podstawie dostępnych danych).


Najczęściej występujące działania niepożądane

Najczęściej zgłaszanymi (≥5%) działaniami niepożądanymi leku u pacjentów z chorobą Parkinsona, występującymi częściej w grupie otrzymującej pramipeksol niż w grupie otrzymującej placebo, były: nudności, dyskinezy, niedociśnienie ortostatyczne, zawroty głowy, senność, bezsenność, zaparcia, omamy wzrokowe, bóle głowy i zmęczenie. Senność występuje częściej w przypadku dawek przekraczających 1,5 mg/dobę (patrz punkt 4.2). W przypadku skojarzonego podawania z lewodopą częstszymi działaniami niepożądanymi leku były dyskinezy. Na początku leczenia, zwłaszcza w przypadku zbyt szybkiego zwiększania dawki, może wystąpić niedociśnienie.


Tabela 1:

Układ narządowy

Działanie niepożądane

Zaburzenia psychiczne

Często

koszmary senne, objawy behawioralne w postaci zaburzenia kontroli impulsów oraz zachowania kompulsywne, stany splątania,omamy, bezsenność, niepokój ruchowy.

Niezbyt często

kompulsywne zakupy, urojenia, wzrost popędu płciowego, zaburzenia libido, paranoja, patologiczny hazard.

Nieznane

niepohamowany apetyt, żarłoczność

Zaburzenia układu nerwowego

Bardzo często

zawroty głowy, dyskineza, senność

Często

amnezja, bóle głowy

Niezbyt często

hiperkineza, napady nagłego zasypiania, omdlenia

Zaburzenia oka

Często

zaburzenia widzenia, w tym niewyraźne widzenie oraz

pogorszenie ostrości wzroku


Zaburzenia naczyniowe


Bardzo często

niedociśnienie tętnicze

Zaburzenia żołądka i jelit

Bardzo często

nudności

Często

zaparcia, wymioty

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej


Niezbyt często

nadwrażliwość, świąd, wysypka

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania

Często

zmęczenie, obrzęk obwodowy

Badania diagnostyczne


Często

zmniejszenie masy ciała

Niezbyt często

zwiększenie masy ciała



Senność

Stosowanie pramipeksolu wiąże się z sennością (8,6%) i czasem z nadmierną sennością dzienną oraz napadami nagłego zasypiania (0,1%). Patrz również punkt 4.4.


Stosowanie pramipeksolu może się wiązać z zaburzeniami popędu płciowego (z jego zwiększeniem (0,1%) lub zmniejszeniem (0,4%).


Zaburzenia kontroli impulsów oraz zaburzenia kompulsywne

Pacjenci otrzymujący preparaty agonistów dopaminy podczas leczenia choroby Parkinsona, w tym

pramipeksol, szczególnie w dużych dawkach, wykazywali objawy patologicznego uzależnienia od

hazardu, zwiększone libido i hiperseksualność, zazwyczaj mijające po zmniejszeniu dawki lub

przerwaniu leczenia. Patrz również punkt 4.4.


W przekrojowym retrospektywnym przesiewowym badaniu porównawczym przypadków, obejmującym

3090 pacjentów z chorobą Parkinsona, u 13,6% wszystkich pacjentów przyjmujących leki

dopaminergiczne oraz inne niż dopaminergiczne występowały objawy zaburzenia kontroli impulsów w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Obserwowane objawy obejmowały patologiczne uzależnienie od

hazardu, kompulsywne zakupy, niepohamowany apetyt oraz kompulsywne zachowania seksualne

(hiperseksualność). Potencjalne niezależne czynniki ryzyka zaburzeń kontroli impulsów obejmowały

stosowanie leków dopaminergicznych oraz większych dawek leków dopaminergicznych, młodszy wiek (≤ 65 lat), stan wolny oraz spontanicznie zgłaszane uzależnienie od hazardu w wywiadzie rodzinnym.


4.9 Przedawkowanie


Brak jest doświadczeń klinicznych dotyczących ciężkiego przedawkowania. Spodziewane zdarzenia niepożądane mogą być związane z właściwościami farmakodynamicznymi agonisty dopaminy i obejmować nudności, wymioty, hiperkinezy, omamy, pobudzenie i niedociśnienie tętnicze. Nie ma ustalonego antidotum w przypadku przedawkowania agonisty dopaminy. Jeśli wystąpią objawy pobudzenia ośrodkowego układu nerwowego, może być wskazane podanie leku neuroleptycznego. Postępowanie po przedawkowaniu może wymagać ogólnego leczenia objawowego, łącznie z płukaniem żołądka, dożylnym podaniem płynów, podaniem węgla aktywowanego i monitorowaniem elektrokardiograficznym.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1 Właściwości farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: agoniści dopaminy, kod ATC: N04B C05


Pramipeksol jest agonistą dopaminy, wiążącym się wysoce selektywnie i swoiście z receptorami dopaminy z podrodziny D2, spośród których największe powinowactwo wykazuje do receptorów D3. Cechuje się przy tym pełną aktywnością wewnętrzną.


Pramipeksol łagodzi objawy zaburzeń ruchowych związanych z chorobą Parkinsona przez pobudzanie receptorów dopaminy w ciele prążkowanym. Badania na zwierzętach wykazały, że lek hamuje syntezę, uwalnianie i przemianę dopaminy.


W badaniach na ludziach (przeprowadzonych z udziałem ochotników) obserwowano zależne od dawki zmniejszenie wydzielania prolaktyny.


Badania kliniczne

U pacjentów pramipeksol łagodzi objawy przedmiotowe i podmiotowe idiopatycznej choroby Parkinsona. Kontrolowane badania kliniczne objęły około 2100 pacjentów w fazach I – IV wg klasyfikacji Hoehna i Yahra. W tej grupie około 900 osób było w bardziej zaawansowanych stadiach choroby, otrzymywało jednocześnie lewodopę i doznało powikłań ruchowych.


W kontrolowanych badaniach klinicznych we wczesnym i zaawansowanym stadium choroby Parkinsona skuteczność pramipeksolu utrzymywała się przez okres około sześciu miesięcy. W otwartych badaniach podtrzymujących, trwających przez ponad trzy lata, nie obserwowano oznak zmniejszenia skuteczności. W kontrolowanym badaniu klinicznym prowadzonym metodą podwójnie ślepej próby, trwającym 2 lata, początkowe leczenie pramipeksolem powodowało znaczące opóźnienie wystąpienia powikłań ruchowych oraz zmniejszenie częstości ich występowania w porównaniu z początkowym leczeniem lewodopą. To opóźnienie wystąpienia powikłań ruchowych po zastosowaniu pramipeksolu powinno być zrównoważone większym stopniem poprawy funkcji motorycznych po stosowaniu w leczeniu początkowym lewodopy (mierzonej jako średnią zmianę punktacji w skali UPDRS). Ogólnie częstość występowania omamów i senności jest większa w fazie zwiększania dawki w grupie przyjmującej pramipeksol. Nie stwierdzono jednak znaczącej różnicy w fazie podtrzymującej. Te fakty należy wziąć pod uwagę podczas rozpoczynania leczenia pramipeksolem u pacjentów z chorobą Parkinsona.


5.2 Właściwości farmakokinetyczne


Pramipeksol ulega szybkiemu i całkowitemu wchłonięciu po podaniu doustnym. Jego całkowita dostępność biologiczna przekracza 90%, a maksymalne stężenie w osoczu krwi występuje pomiędzy 1. a 3. godziną od podania. Podawanie razem z pokarmem nie zmniejsza stopnia wchłaniania pramipeksolu, jednak redukuje jego szybkość. Pramipeksol wykazuje kinetykę liniową i niewielkie różnice międzyosobnicze stężeń w osoczu.


U ludzi stopień wiązania pramipeksolu z białkami osocza jest bardzo mały (<20%), a objętość dystrybucji jest duża (400 l). U szczurów obserwowano duże stężenie w tkance mózgowej (około ośmiokrotnie większe w porównaniu z osoczem krwi).


Pramipeksol jest metabolizowany u człowieka tylko w niewielkim stopniu.


Pramipeksol wydala się głównie przez nerki w postaci niezmienionej. Około 90% dawki znakowanej izotopem węgla C14 jest wydalane przez nerki, a mniej niż 2% – z kałem. Całkowity klirens pramipeksolu wynosi około 500 ml/min, a klirens nerkowy – około 400 ml/min. Okres półtrwania (t½) waha się od 8 godzin u osób młodych do 12 godzin u osób w podeszłym wieku.


5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Badania toksyczności po podaniu wielokrotnym wykazały, że pramipeksol wywiera działanie czynnościowe, głównie dotyczące ośrodkowego układu nerwowego i żeńskiego układu rozrodczego, co prawdopodobnie wynika z nadmiernego działania farmakodynamicznego tego leku.


U świnek miniaturowych obserwowano obniżenie ciśnienia rozkurczowego i skurczowego krwi oraz zmniejszenie częstości rytmu serca, a u małp stwierdzano obniżenie ciśnienia tętniczego.


Potencjalny wpływ pramipeksolu na funkcje rozrodcze oceniano w badaniach na szczurach i królikach. Pramipeksol nie wykazywał działania teratogennego u szczurów i królików, ale był embriotoksyczny u szczurów po zastosowaniu dawek toksycznych u matek. Ze względu na dobór gatunków zwierząt i ograniczoną liczbę badanych parametrów, szkodliwy wpływ pramipeksolu na ciążę oraz na płodność u samców nie został w pełni wyjaśniony.


Pramipeksol nie wykazywał działania genotoksycznego. W badaniu rakotwórczości u samców szczurów wystąpiły gruczolaki i rozrost komórek Leydiga, co można wyjaśnić hamującym działaniem pramipeksolu na wydzielanie prolaktyny. Zjawisko to nie ma klinicznego znaczenia dla ludzi. W tym samym badaniu wykazano, że dawki pramipeksolu 2 mg/kg (soli) i większe wiążą się z degeneracją siatkówki u szczurów albinosów. Nie obserwowano tego działania u szczurów ze zdolnością do wytwarzania pigmentu, u myszy albinosów w czasie dwuletniego badania nad rakotwórczością ani u innych badanych gatunków.



6. DANE FARMACEUTYCZNE


6.1 Wykaz substancji pomocniczych


Mannitol (E 421)

Skrobia kukurydziana

Hydroksypropyloceluloza

Krzemionka koloidalna bezwodna

Magnezu stearynian


6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


30 miesięcy


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem.


Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


10 tabletek w blistrze OPA/Aluminium/PVC/Aluminium.

Pudełko tekturowe zawiera 3 blistry lub 10 blistrów.


Wielkości opakowań: 30, 100 tabletek.


Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Szczególne środki ostrożności dotyczące usuwania


Brak szczególnych wymagań.



7. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Orion Corporation

Orionintie 1

FI-02200 Espoo

Finlandia



8. NUMER(-Y) POZWOLENIA(Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pozwolenie nr: 16666



9. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2010-04-01



10. DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2010-04-01

10(10)