CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO



1. NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO


DIAPREL MR, 60 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu



2. SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY


Jedna tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu zawiera 60 mg gliklazydu (Gliclazidum).

Substancje pomocnicze: laktoza.

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.



3. POSTAĆ FARMACEUTYCZNA


Tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu.

Biała, podłużna tabletka z rowkiem dzielącym i z wytłoczeniem „DIA 60” po obu stronach.

Tabletka może być podzielona na połowy.



4. SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE


    1. Wskazania do stosowania


Cukrzyca insulinoniezależna (typ 2) u osób dorosłych, kiedy przestrzeganie diety, ćwiczenia fizyczne oraz zmniejszenie masy ciała nie wystarczają do utrzymania prawidłowego stężenia glukozy we krwi.


    1. Dawkowanie i sposób podawania


Podanie doustne.

Do stosowania tylko u osób dorosłych.

Dawka dobowa produktu DIAPREL MR wynosi od pół tabletki do 2 tabletek na dobę, tj. od 30 do 120 mg

przyjmowanych doustnie, jednorazowo, w porze śniadania.

Zaleca się, by połknąć dawkę, bez rozgniatania lub żucia.

W przypadku pominięcia dawki, nie wolno zwiększać dawki przyjmowanej następnego dnia.


Podobnie jak w przypadku innych leków o działaniu hipoglikemizującym, dawka powinna być

dostosowana indywidualnie w zależności od reakcji metabolicznej pacjenta (stężenie glukozy we krwi, HbA1c).


Dawka początkowa

Zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg na dobę (połowa tabletki produktu DIAPREL MR).

Jeśli stężenie glukozy we krwi jest skutecznie kontrolowane, dawka ta może być stosowana jako leczenie podtrzymujące.

Jeśli stężenie glukozy we krwi nie jest odpowiednio kontrolowane, dawkę można stopniowo zwiększyć do 60, 90 lub 120 mg na dobę. Nie powinno się zwiększać dawki częściej, niż co najmniej po upływie

1 miesiąca, z wyjątkiem pacjentów, u których stężenie glukozy we krwi nie uległo zmniejszeniu po dwóch tygodniach leczenia. W takich przypadkach, dawkę można zwiększyć pod koniec drugiego tygodnia

leczenia.

Maksymalna, zalecana dawka dobowa to 120 mg.


Jedna tabletka o zmodyfikowanym uwalnianiu 60 mg produktu DIAPREL MR jest równoważna dwóm

tabletkom o zmodyfikowanym uwalnianiu 30 mg produktu DIAPREL MR. Zdolność do przełamania

tabletek o zmodyfikowanym uwalnianiu 60 mg produktu DIAPREL MR pozwala na łatwe dawkowanie

preparatu.


Zamiana tabletek produktu zawierającego 80 mg gliklazydu (np. DIAPREL) na produkt DIAPREL MR, 60 mg, tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu

Jedna tabletka produktu zawierającego 80 mg gliklazydu jest porównywalna z 30 mg produktu w postaci tabletki o zmodyfikowanym uwalnianiu (tj. połowa tabletki produktu DIAPREL MR zawierającego 60 mg). Zmiana może być przeprowadzona pod warunkiem monitorowania parametrów krwi.


Zamiana innego, doustnego leku przeciwcukrzycowego na produkt DIAPREL MR

DIAPREL MR może być stosowany w celu zastąpienia innego, doustnego leku przeciwcukrzycowego.

Podczas zamiany na produkt DIAPREL MR należy wziąć pod uwagę dawkę oraz okres półtrwania

uprzednio stosowanego leku przeciwcukrzycowego.

Zastosowanie okresu przejściowego nie jest konieczne.

Należy zastosować dawkę początkową 30 mg i tak ją modyfikować, aby była dostosowana do

reakcji stężenia glukozy we krwi danego pacjenta, tak jak to przedstawiono powyżej.


W razie zmiany z innych hipoglikemizujących pochodnych sulfonylomocznika o przedłużonym okresie

półtrwania może być konieczna kilkudniowa przerwa w leczeniu, aby zapobiec wystąpieniu efektu

addycyjnego dwóch preparatów, który może powodować hipoglikemię.

Schemat dawkowania w takich sytuacjach powinien być taki sam jak na początku stosowania produktu DIAPREL MR, tzn. leczenie należy rozpocząć od dawki 30 mg na dobę, a następnie ją zwiększać w

zależności od reakcji metabolicznej pacjenta.


Leczenie skojarzone z innymi lekami przeciwcukrzycowymi

DIAPREL MR może być stosowany z biguanidami, inhibitorami alfa-glukozydazy lub insuliną.

U pacjentów ze stężeniem glukozy we krwi niedostatecznie kontrolowanym z użyciem produktu DIAPREL MR leczenie skojarzone z insuliną powinno być wprowadzone pod ścisłą opieką medyczną.


U osób w podeszłym wieku (> 65 lat) produkt DIAPREL MR należy stosować zgodnie z tymi samymi zasadami dawkowania, jakie są zalecane u pacjentów poniżej 65 lat.


U pacjentów z łagodną i umiarkowaną niewydolnością nerek powinny być zastosowane takie same zasady dawkowania jak u pacjentów z prawidłową czynnością nerek. Pacjenci ci powinni pozostawać

pod obserwacją. Dane te zostały potwierdzone w badaniach klinicznych.


Czynniki ryzyka wystąpienia hipoglikemii:

niedoczynność tarczycy, niewydolność nadnerczy);

Zaleca się stosowanie minimalnej dawki początkowej 30 mg.


Brak danych oraz badań klinicznych dotyczących stosowania u dzieci.


4.3 Przeciwwskazania


pochodne sulfonylomocznika, sulfonamidy;


4.4 Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania


HIPOGLIKEMIA

To leczenie powinno być stosowane jedynie u pacjentów regularnie odżywiających się (dotyczy śniadania). Jest ważne, aby regularnie spożywać węglowodany ze względu na zwiększone ryzyko hipoglikemii, jeśli posiłek jest przyjęty późno, jeśli spożyta jest nieodpowiednia ilość pokarmu lub posiłek zawiera mało

węglowodanów. Hipoglikemia częściej pojawia się podczas stosowania diet niskokalorycznych,

w następstwie długotrwałego lub forsownego wysiłku fizycznego, picia alkoholu lub w przypadku, gdy

zastosowano leczenie skojarzone lekami przeciwcukrzycowymi.

Hipoglikemia może wystąpić w następstwie stosowania pochodnych sulfonylomocznika (patrz punkt 4.8). Niektóre przypadki ciężkiej i przedłużonej hipoglikemii mogą wymagać leczenia szpitalnego i podawania glukozy przez kilka dni.

Aby zmniejszyć ryzyko hipoglikemii, należy ostrożnie dobierać pacjentów oraz ustalać dawkę, a pacjentów należy odpowiednio poinformować.


Czynniki zwiększające ryzyko wystąpienia hipoglikemii:


Niewydolność nerek i wątroby: farmakokinetyka i (lub) farmakodynamika gliklazydu może być zmieniona

u pacjentów z niewydolnością wątroby lub ciężką niewydolnością nerek.

U tych pacjentów hipoglikemia może się przedłużać, co może wymagać odpowiedniego postępowania.


Informowanie pacjenta

Ryzyko hipoglikemii, objawy, leczenie i czynniki predysponujące do jej wystąpienia, należy wyjaśnić

pacjentowi oraz członkom jego rodziny.

Pacjent powinien być poinformowany o istotnej roli, jaką spełniają zalecenia dietetyczne, regularne

uprawianie ćwiczeń oraz regularne oznaczanie stężenia glukozy we krwi.


Słaba kontrola glikemii: na kontrolę glikemii u pacjentów otrzymujących leki przeciwcukrzycowe mogą mieć wpływ następujące sytuacje: gorączka, uraz, infekcja lub zabieg chirurgiczny. W niektórych

przypadkach może być konieczne podanie insuliny.


Skuteczność działania hipoglikemizującego jakiegokolwiek doustnego leku przeciwcukrzycowego, w tym gliklazydu, z czasem ulega osłabieniu: może to wynikać ze stopniowego nasilenia się cukrzycy lub ze zmniejszenia reakcji na leczenie. Zjawisko to, znane jest jako wtórne niepowodzenie terapeutyczne,

w odróżnieniu od pierwotnego, kiedy to substancja czynna jest nieskuteczna w leczeniu pierwszego rzutu. Przed stwierdzeniem wystąpienia u pacjenta wtórnego niepowodzenia terapeutycznego należy rozważyć odpowiednie dostosowanie dawki oraz opracowanie diety.


Badania laboratoryjne: oznaczanie stężeń glikozylowanej hemoglobiny (lub pomiar glukozy w osoczu

na czczo) zaleca się do oceny kontroli glikemii. Użyteczna jest również samokontrola stężenia glukozy

we krwi.


Stosowanie pochodnych sulfonylomocznika u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej może prowadzić do rozwoju niedokrwistości hemolitycznej. Ponieważ gliklazyd należy do pochodnych sulfonylomocznika, u pacjentów z niedoborem dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej należy zachować ostrożność i rozważyć zastosowanie leczenia lekami, nie będącymi pochodnymi

sulfonylomocznika.


Substancje pomocnicze

Produkt DIAPREL MR nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną

nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp lub zespołem złego wchłaniania glukozy i galaktozy.


4.5 Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji


1) Następujące produkty zazwyczaj zwiększają ryzyko hipoglikemii


Równoczesne stosowanie przeciwwskazane

z możliwością wywołania objawów hipoglikemii, lub nawet śpiączki.


Równoczesne stosowanie niezalecane

Jest zalecane zastosowanie innego leku przeciwzapalnego, o ryzyku należy poinformować pacjenta i podkreślić istotną rolę samokontroli.

W razie konieczności należy dostosować dawkę w trakcie i po zakończeniu leczenia lekiem

przeciwzapalnym.


Należy unikać spożywania alkoholu lub leków zawierających alkohol.


Równoczesne stosowanie z ostrożnością

Nasilenie działania zmniejszającego stężenie glukozy we krwi i w niektórych przypadkach hipoglikemia może wystąpić podczas jednoczesnego przyjmowania następujących preparatów: inne leki

przeciwcukrzycowe (insulina, akarboza, biguanidy), leki blokujące receptory adrenergiczne, flukonazol, inhibitory konwertazy angiotensyny (kaptopryl, enalapryl), leki blokujące receptory H2, inhibitory MAO, sulfonamidy i niesteroidowe leki przeciwzapalne.


2) Następujące środki mogą zwiększać stężenie glukozy we krwi


Równoczesne stosowanie niezalecane

Jeżeli zastosowania tej substancji czynnej nie można uniknąć, pacjenta należy ostrzec i podkreślić znaczenie kontroli stężenia glukozy we krwi i w moczu. W razie konieczności należy dostosować dawkę gliklazydu w trakcie i po zakończeniu leczenia danazolem.


Równoczesne stosowanie z ostrożnością

Należy uprzedzić pacjenta i podkreślić istotność monitorowania stężenia glukozy we krwi. Może być

konieczne dostosowanie dawki przeciwcukrzycowej substancji czynnej podczas i po zakończeniu leczenia lekiem neuroleptycznym.


i podkreślić istotność monitorowania stężenia glukozy we krwi, zwłaszcza na początku leczenia. Może być konieczne dostosowanie dawki przeciwcukrzycowej substancji czynnej podczas i po zakończeniu leczenia glikokortykosteroidami.


- Rytodryna, salbutamol, terbutalina (dożylnie)

podkreślić istotność monitorowania stężenia glukozy we krwi. W razie konieczności należy zastosować insulinoterapię.


3) Równoczesne stosowanie po rozważeniu ryzyka

przeciwzakrzepowe podczas jednoczesnego leczenia. Może być konieczna zmiana leku

przeciwzakrzepowego.


    1. Ciąża i laktacja


Ciąża

Nie ma doświadczeń związanych ze stosowaniem gliklazydu u kobiet w ciąży, aczkolwiek istnieją nieliczne dane dotyczące innych pochodnych sulfonylomocznika.

W badaniach na zwierzętach gliklazyd nie wykazywał działania teratogennego.

Normoglikemię należy uzyskać przed poczęciem, w celu zmniejszenia niebezpieczeństwa wystąpienia wad wrodzonych u płodu w wyniku niewyrównanej cukrzycy u matki.

Stosowanie doustnych leków hipoglikemizujących jest niewłaściwe. Lekiem pierwszego wyboru

w leczeniu cukrzycy u kobiet w ciąży jest insulina.

Zaleca się odstawienie doustnych leków hipoglikemizujących i rozpoczęcie insulinoterapii przed próbą

zajścia w ciążę, lub niezwłocznie po jej stwierdzeniu.


Laktacja

Nie ustalono, czy gliklazyd lub jego metabolity przenikają do mleka. Zważywszy na niebezpieczeństwo wystąpienia hipoglikemii u noworodka stosowanie leku jest przeciwwskazane u kobiet karmiących piersią.


    1. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu


Należy poinformować pacjenta o ryzyku wystąpienia hipoglikemii i jej objawach oraz konieczności

zachowania ostrożności w czasie prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, zwłaszcza na początku leczenia.


    1. Działania niepożądane


Na podstawie doświadczenia ze stosowaniem gliklazydu oraz innych pochodnych sulfonylomocznika

opisywano następujące działania niepożądane.


Hipoglikemia

Tak jak w przypadku innych pochodnych sulfonylomocznika leczenie produktem DIAPREL MR może powodować hipoglikemię, jeśli posiłki są nieregularne, a zwłaszcza, gdy są pomijane.

Objawy hipoglikemii to: ból głowy, silny głód, nudności, wymioty, zmęczenie, zaburzenia snu, pobudzenie, agresja, osłabiona koncentracja, zaburzenia świadomości oraz spowolnienie reakcji, depresja, uczucie

splątania, zaburzenia widzenia i mowy, afazja, drżenie, niedowłady, zaburzenia czucia, zawroty głowy, uczucie bezsilności, utrata samokontroli, majaczenie, drgawki, płytki oddech, bradykardia, senność i utrata świadomości, co może prowadzić do śpiączki oraz zgonu.

Dodatkowo mogą być obserwowane objawy pobudzenia adrenergicznego, takie jak: pocenie się, wilgotność skóry, niepokój, tachykardia, wzrost ciśnienia tętniczego, kołatanie serca, dławica piersiowa oraz zaburzenia rytmu serca.

Zazwyczaj objawy ustępują po podaniu węglowodanów (cukier). Należy jednak pamiętać, że sztuczne

substancje słodzące nie wywołują żadnego efektu. Doświadczenia z innymi pochodnymi sulfonylomocznika pokazują, że hipoglikemia może wystąpić ponownie nawet, jeśli pomiary początkowo wskazują

na skuteczność leczenia.

W przypadku ciężkiej lub długotrwałej hipoglikemii, nawet jeśli jest okresowo kontrolowana poprzez

spożycie cukru, niezwłocznie należy rozpocząć leczenie lub nawet może być konieczna hospitalizacja.


Inne działania niepożądane

Zaburzeń żołądkowo-jelitowych, takich jak: ból brzucha, nudności, wymioty, niestrawność, biegunka oraz zaparcia, można uniknąć lub można je zminimalizować przyjmując gliklazyd w trakcie śniadania.


Następujące działania niepożądane są rzadziej obserwowane:

plamkowo-grudkowe, odczyny pęcherzowe;




Objawy te zazwyczaj przemijają po odstawieniu leku.


leczenia na skutek zmian stężeń glukozy we krwi.


W przypadku stosowania innych pochodnych sulfonylomocznika opisywano: erytrocytopenię,

agranulocytozę, niedokrwistość hemolityczną, pancytopenię i alergiczne zapalenie naczyń.

Po innych pochodnych sulfonylomocznika obserwowano także przypadki zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych, a nawet zaburzenia czynności wątroby (np. z zastojem żółci i żółtaczką) oraz zapalenie wątroby, które przemijało po odstawieniu pochodnej sulfonylomocznika lub

w odosobnionych przypadkach prowadziło do zagrażającej życiu niewydolności wątroby.


    1. Przedawkowanie


Przedawkowanie pochodnych sulfonylomocznika może wywołać hipoglikemię.

Nieznaczne objawy hipoglikemii, bez utraty przytomności lub objawów neurologicznych muszą być

korygowane poprzez podanie węglowodanów, dostosowanie dawki i (lub) zmianę diety.

Pacjent powinien być pod ścisłą obserwacją aż do momentu, gdy lekarz nie upewni się, że zagrożenie

minęło.

Ciężkie objawy hipoglikemii ze śpiączką, drgawkami lub innymi zaburzeniami neurologicznymi muszą być leczone w ramach natychmiastowej pomocy medycznej z niezwłoczną hospitalizacją włącznie.

W razie rozpoznania lub podejrzenia śpiączki hipoglikemicznej należy podać pacjentowi w szybkim wlewie

dożylnym 50 ml hipertonicznego roztworu glukozy (20-30%). Następnie należy podać we wlewie ciągłym 10% roztwór glukozy wystarczający do utrzymania stężenia glukozy we krwi powyżej 1 g/l. Pacjenci

powinni być pod ścisłą obserwacją i w zależności od późniejszego stanu lekarz zadecyduje, czy dalsza

obserwacja jest konieczna. Dializa nie jest skuteczna u pacjentów ze względu na silne wiązanie się

gliklazydu z białkami osocza.



5. WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE


5.1. Własności farmakodynamiczne


Grupa farmakoterapeutyczna: sulfonamidy, pochodne mocznika.

kod ATC: A10BB09


Gliklazyd jest substancją czynną, doustną, hipoglikemizującą pochodną sulfonylomocznika, o działaniu przeciwcukrzycowym, różni się od innych pochodnych heterocyklicznym pierścieniem z wbudowanym

atomem azotu.

Gliklazyd zmniejsza stężenie glukozy we krwi pobudzając wydzielanie insuliny przez komórki beta wysp

Langerhansa. Zwiększone poposiłkowe wydzielanie insuliny i białka C w trzustce utrzymuje się nawet

po dwóch latach leczenia.

Poza działaniem na metabolizm, gliklazyd wpływa również na naczynia.


Wpływ na uwalnianie insuliny

W cukrzycy typu 2, gliklazyd przywraca wczesny wzrost wydzielania insuliny w obecności glukozy oraz nasila drugą fazę wydzielania insuliny.

Znamienny wzrost wydzielania insuliny jest obserwowany jako odpowiedź na stymulację indukowaną

pokarmem lub glukozą.


Wpływ na naczynia

Gliklazyd zmniejsza proces formowania się mikrozakrzepów w dwóch mechanizmach, które mogą leżeć

u podstaw powikłań cukrzycy przez:

aktywatora plazminogenu (tPA).


    1. Właściwości farmakokinetyczne


Po podaniu doustnym stężenie leku w osoczu zwiększa się stopniowo przez 6 godzin, a następnie pozostaje na niezmienionym poziomie pomiędzy szóstą a dwunastą godziną. Różnice międzyosobnicze są nieznaczne.

Wchłanianie gliklazydu jest całkowite. Posiłek nie wpływa na szybkość ani na stopień wchłaniania.

Związek pomiędzy podaną dawką do 120 mg, a powierzchnią pod krzywą stężeń w funkcji czasu jest

liniowy.

Wiązanie z białkami osocza wynosi ok. 95%.

Gliklazyd jest metabolizowany głównie w wątrobie i wydalany z moczem, przy czym wykrywa się w moczu zaledwie 1% w postaci niezmienionej. Nie wykryto żadnego czynnego metabolitu w osoczu.

Okres półtrwania w fazie eliminacji gliklazydu wynosi od 12 do 20 godzin.

Objętość dystrybucji wynosi około 30 l.

Nie zaobserwowano żadnych klinicznie znaczących zmian parametrów farmakokinetycznych u osób

w podeszłym wieku.

Jednorazowa dawka dobowa produktu DIAPREL MR umożliwia utrzymanie stężenia gliklazydu

w osoczu przez ponad 24 godziny.


    1. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie


Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie na podstawie konwencjonalnych badań toksyczności

i genotoksyczności z zastosowaniem powtórzonej dawki wykazały brak istotnego zagrożenia dla ludzi.

Długoterminowe badania dotyczące wpływu karcynogennego nie zostały przeprowadzone.

W badaniach na zwierzętach nie zaobserwowano zmian o podłożu teratogennym, natomiast mała masa ciała płodów była obserwowana u zwierząt otrzymujących 25 razy większą dawkę niż maksymalna dawka

terapeutyczna zalecana do stosowania u ludzi.



  1. DANE FARMACEUTYCZNE


    1. Wykaz substancji pomocniczych


Laktoza jednowodna

Maltodekstryna

Hypromeloza

Magnezu stearynian

Krzemionka koloidalna bezwodna


    1. Niezgodności farmaceutyczne


Nie dotyczy.


6.3 Okres ważności


3 lata.


6.4 Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu


Brak szczególnych środków ostrożności dotyczących przechowywania produktu leczniczego.


6.5 Rodzaj i zawartość opakowania


Przezroczysty blister PVC/Aluminium, pakowany w tekturowe pudełko.


7, 10, 14, 15, 20, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 100, 112, 120, 180 lub 500 tabletek.

Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.


6.6 Instrukcja dotycząca przygotowania leku do stosowania


Brak szczególnych wymagań.



  1. PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Les Laboratoires Servier

22 rue Garnier

92200 Neuilly-sur-Seine

Francja




  1. NUMER( Y) POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU


Pozwolenie nr 16641




  1. DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU /DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

2010-03-24


  1. D


    ATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

2010-03-24


8